Przed wybuchem I wojny światowej Łódzki Klub Sportowy użytkował teren na Kozinach przy ul. Srebrzyńskiej zabrany potem przez niemieckie władze okupacyjne. Po zakończeniu wojny klub podjął starania o uzyskanie nowego terenówu pod budowę swoich obiektów sportowych. W 1922 r. Rada Miejska podjęła decyzję o wydzierżawieniu klubowi placu o wymiarach 340 x 150 m położonego po północnej stronie ul. Karolewskiej za stacją Łódź Kaliska będącego fragmentem wytrzebionego w tym rejonie lasu miejskiego.

Jeszcze w 1922 r. przystąpiono do ogrodzenia i uporządkowania zdewastowanego terenu. Projekt Parku Sportowego Łódzkiego Klubu Sportowego przygotowany przez architekta Ludwika Christelbauera został zaadaptowany przez architekta Stanisława Kowalskiego. Wybudowano stadion z boiskiem do piłki nożnej i bieżnią otoczony trybunami ziemnymi oraz boisko treningowe usytuowane w miejscu, gdzie później powstał basen pływacki. Poza tym wzniesiono dom dla dozorcy, szatnie i urzadzono dwa korty tenisowe. Główna droga wewnętrzna od wjazdu przy ul. Karolewskiej została wytyczona wzdłuż ówczesnej zachodniej granicy terenu. W 1924 r. nastąpiło otwarcie Parku.

W następnych latach trwała dalsza rozbudowa kompleksu. W 1926 r. wybudowano strzelnicę na 50 m, a w miejscu istniejących trzy nowe korty tenisowe. W 1931 r. oddano do użytku basen pływacki, a obok niego jeszcze w 1930 r. urządzono naturalne lodowisko do gry w hokeja. W tym samym czasie powstała też strzelnica na 100 m. Na dodatkowym terenie po zachodniej stronie stadionu uzyskanym pod koniec lat 20. wybudowano w 1933 r. nowe boisko treningowe. Dopiero w 1935 r. wzniesiono zachodnią drewnianą zadaszoną trybunę stadionu z umiejscowionymi pod nią szatniami dla piłkarzy. W okresie II wojny światowej zlikwidowane zostały strzelnice oraz lodowisko, na miejscu którego zlokalizowano stanowiska artylerii przeciwlotniczej.

W latach 50. teren kompleksu powiększono od strony północnej. W wyniku prac podjętych w 1951 r. podwyższeniu uległa korona stadionu. Największa przebudowa stadionu zakończona została w 1969 r. oddaniem użytku nowej zachodniej trybuny o konstrukcji żelbetowej. Trybuna wykonana na podstawie nowatorskiego projektu miała czternastoprzęsłową pochyłą płytę z miejscami dla 10 tysięcy widzów usztywnioną w kierunku podłużnym żebrami opartymi na żelbetowych dźwigarach kratowych wykonanych w technologii kablobetonu. Dźwigary te osadzone były dolnymi końcami na fundamentach, a powyżej podparte zostały ukośnymi słupami. Zabudowana przestrzeń pod trybuną kryła w sobie halę sportową. W 1970 r. zainstalowano sztuczne oświelenie. Po rozbudowie stadion mógł pomieścić ok. 35 tysięcy osób.

W połowie lat 80. fragment terenu po południowej stronie stadionu ŁKS zajęty został pod budowę nowego układu drogowego wokół Dworca Kaliskiego. Zlikwidowano wtedy basen pływacki nieczynny od końca lat 70., a korty tenisowe przeniesiono na miejsce, gdzie kiedyś stała wieża spadochronowa. W tym samym czasie teren kompleksu powiększony został znacznie od strony zachodniej kosztem pobliskiego parku w celu usytuowania na nim dodatkowych boisk treningowych. Później na terenie tym w latach 2006-2009 wybudowana została hala sportowo-widowiskowa Atlas Arena.

Od lat 90. na skutek złej sytuacji finansowej klub nie był w stanie utrzymać obiektów sportowych w odpowiednim stanie technicznym. W 2007 r. administrację obiektami od Łódzkiego Klubu Sportowego przejął Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji. Wtedy też władze miejskie zamiast modernizacji zdecydowały się na budowę nowego stadionu miejskiego. Ostatecznie zwyciężyła koncepcja budowy stadionu z jedną trybuną na 16 tysięcy widzów z możliwością jego rozbudowy w przyszłości. Nowy stadion zlokalizowano na północ od obecnego na terenie zajętym wcześniej przez boisko treningowe. Pod koniec 2012 r. rozpoczęto rozbiórkę trybuny zachodniej oraz części trybun ziemnych tzw. łuków. Stary stadion z trybuną wschodnią funkcjonował do czasu oddania do użytku nowego stadionu w lipcu 2015 r. Potem na tym miejscu powstał parking.

W opisie wykorzystano m.in. informacje zawarte w książce Sebastiana Glicy i Mirosława Jaskulskiego pt. “Obiekty sportowe Łodzi”.

Aleja Jana Pawła II to jedna z najważniejszych arterii komunikacyjnych miasta. Zaczyna się przy ul. Pabianickiej, głównej wylotówce z Łodzi do Pabianic, a kończy na estakadzie przy skrzyżowaniu z al. Mickiewicza, przechodząc w al. Włókniarzy. Cała aleja jest dwujezdniowa, pozbawiona torowiska tramwajowego. Jest częścią drogi krajowej numer 1.

Wikipedia