Koloruj
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › pl. Piłsudskiego Józefa, marsz. › Ogród Saski |
Lata 1869-1880 , Widok z latarni kościoła ewangelicko-augsburskiego św. Trójcy w kierunku ulicy Królewskiej i Ogrodu Saskiego.
yani
 Naniosłem znaczniki. 2024-12-15 21:25:06 (rok temu)
|
|
Na stronie od 2006 kwiecień
20 lat 0 miesięcy 21 dni |
 |
ogrody
|
Publiczny park miejski w Warszawie, położony w Śródmieściu; pierwotnie królewski ogród pałacowy przy Pałacu Saskim, udostępniony publiczności w 1727 r., jeden z najstarszych parków w Polsce; współcześnie o powierzchni 15,5 ha.
Ogród Saski został założony na przełomie XVII i XVIII wieku przez króla Augusta II Mocnego na tzw. Osi Saskiej jako ogród przypałacowy w stylu francuskim. W maju 1727 został udostępniony wszystkim mieszkańcom miasta. W 1748 August III Sas wzniósł tu Opernhaus (operalnię), pierwszy na terenie Polski zbudowany specjalnie w tym celu wolno stojący budynek teatralny.[1]
W XIX wieku zamieniony w park w stylu angielskim. W latach 40. XX wieku, podczas okupacji niemieckiej, przez zachodnią część parku przebito ulicę Marszałkowską. Drzewostan częściowo przetrwał powstanie warszawskie, jednak wszystkie elementy architektoniczne uległy zniszczeniu. Po II wojnie światowej park odtworzono.
Źródło:
15 stycznia 1777 ewangelicy otrzymali przywilej królewski zezwalający na budowę kościoła. Król Stanisław August Poniatowski osobiście dokonał wyboru projektu autorstwa Szymona Zuga. Inspiracją dla architekta był rzymski Panteon oraz drezdeński kościół Najświętszej Marii Panny. Budowę kościoła rozpoczęto 24 kwietnia 1777. 30 grudnia 1781 nastąpiło uroczyste otwarcie i poświęcenie Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego Św. Trójcy w Warszawie.
Na początku II wojny światowej, 16 września 1939, kościół stanął w płomieniach. Po zakończeniu wojny, w 1945 powracający ewangelicy przystąpili do odbudowywania swojej świątyni. Plany odbudowy sporządzone przez architekta Teodora Burszego zostały zatwierdzone przez Biuro Odbudowy Stolicy.
Rekonstrukcja odbywała się w latach 1949–1957. Kościół został wpisany do rejestru zabytków w 1965. 18 listopada 1956 odbyło się pierwsze nabożeństwo.
Budynek kościoła przy pl. Małachowskiego 1 mierzy 58 m wysokości, a średnica rotundy wynosi 33,4 m.