W 1651 królewski płatnerz Wawrzyniec Reffus rozpoczął w miejscu obecnego pałacu budowę jednopiętrowej kamienicy .

Odbudowany po zniszczeniu w 1657 przez wojska Rakoczego budynek został następnie przebudowany w latach 1698–1701 dla podkomorzego wielkiego koronnego Jerzego Dominika Lubomirskiego na pałac z dodaniem południowego skrzydła na nasypie. W latach 1720–1730 został przebudowany w stylu późnobarokowym przez Jakuba Fontanę. Dobudowano wtedy dwa skrzydła boczne, budynek nakryto blachą, której zawdzięcza on swoją nazwę, a elewację frontową ozdobiono czterema korynckimi kolumnami.Taką formę budynek zachował do dziś.

W 1776 pałac został zakupiony przez Stanisława Augusta Poniatowskiego z przeznaczeniem na mieszkania dla dworzan i włączony do zespołu zabudowań zamkowych. Rezydował tam m.in. marszałek wielki koronny Michał Jerzy Mniszech. Skrzydło północne nadbudowano o dwa piętra i połączono z Biblioteką Królewską[3]. W 1794 król przekazał pałac swemu bratankowi księciu Józefowi Poniatowskiemu, który wprowadził się do niego w 1798[2]. Wraz z nim w pałacu zamieszkała jego siostra Maria Teresa z Poniatowskich Tyszkiewiczowa oraz francuska przyjaciółka, Henrietta z Rarbatan hrabina de Vauban. Hrabina mieszkała w pałacu przez 17 lat.

Od 1798 pałac stał się jednym z najsłynniejszych salonów Warszawy, miejscem wystawnych przyjęć, balów i przedstawień teatralnych. Po opuszczeniu w 1806 Warszawy przez wojsko i administrację pruską, książę gościł w nim m.in. marszałka Francji Joachima Murata. Po objęciu w 1807 przez Poniatowskiego stanowiska ministra wojny Księstwa Warszawskiego stał się siedzibą nowego ministra i jego kancelarii.

Po śmierci księcia Józefa Poniatowskiego w 1813 pałac odziedziczyła Maria Teresa z Poniatowskich Tyszkiewiczowa, która w 1820 sprzedała go carowi Aleksandrowi I. W pałacu znalazły się mieszkania i stancje służby zamkowej oraz siedziba urzędów generał-gubernatorów warszawskich.

W 1918 pałac przekazano Ministerstwu Spraw Wojskowych, a od 1920 pełnił funkcję gmachu reprezentacyjnego Rzeczypospolitej[9]. W 1924 w skrzydle południowym zamieszkał Stanisław Przybyszewski.

W latach 1926–1939 w pałacu mieściły się biura Kancelarii Prezydenta oraz mieszkania. W wyniku przebudowy przeprowadzonej w latach 1932–1937 rozebrano dwa piętra nad skrzydłem północnym i przywrócono wysoki dach obniżony w połowie XIX wieku.

W czasie II wojny światowej korpus główny i południowe skrzydło pałacu zostały spalone przez Niemców. Pałac został odbudowany w latach 1948–1949 według projektu Stanisława Barana. W skrzydle ulokowano Archiwum Główne Akt Dawnych.

W latach 1951–1988 pałac był siedzibą naczelnego architekta m.st. Warszawy. W 1988 został przekazany Zamkowi Królewskiemu.

W latach 2004–2008 pałac został poddany remontowi, konserwacji, rewitalizacji i dostosowany do funkcji muzealnych i edukacyjnych. Stałymi ekspozycjami są wystawa kobierców wschodnich Fundacji Teresy Sahakian (skrzydło południowe) oraz pokoje na pierwszym piętrze poświęcone księciu Józefowi Poniatowskiemu. W 2011 udostępniono zwiedzającym Apartament Poniatowskiego, w którym książę mieszkał w latach 1798–1813.

Od strony zamku budynek posiada dwie kondygnacje, natomiast od strony skarpy wiślanej cztery. Dach korpusu głównego jest czterospadowy z lukarnami, natomiast dachy skrzydeł bocznych są płaskie.

Swą nazwę pałac zawdzięcza nietypowemu w tamtych czasach pokryciu blachą miedzianą, aczkolwiek wcześniej w II poł. XVIII wieku był pokryty dachówką, co uwiecznił na swoim obrazie Bernardo Belotto zwany Canaletto.

Ważniejsze pomieszczenia

Klatka schodowa

- Westybul Górny

- Salon

- Pokój Adiutanta

- Kancelaria Sztabowa

- Kancelaria Wojenna

- Pokój Sypialny

- Przedpokój Książęcia

- tzw. Loża Masońska – piwnica o wymiarach 14 x 5 metrów z II poł. XVII wieku nakryta sklepieniem kolebkowym z sześcioma lunetami. We wnękach znajdują się figury kamienne m.in. Zeusa, Herkulesa, Aresa, Demeter, Ateny oraz starca z brodą i koroną na głowie. Nie ma jednak żadnych dowodów na to, że piwnica pełniła funkcje loży masońskiej. Mogła służyć do przechowywania wina.

/p>

Ulica Wybrzeże Gdańskie biegnie wzdłuż rzeki Wisły, łączy al."Solidarności" z ul.Słomińskiego.

Wybrzeże Gdańskie to obecnie jedna z głównych arterii komunikacyjnych Warszawy, biegnąca z południa na północ. Powstała w starym korycie Wisły po odsunięciu się rzeki na wschód. Tereny w okolicach obecnej ulicy Bugaj były miejscem, gdzie toczyło się intensywnie życie gospodarcze miasta. Jeszcze w XIX wieku istniały tutaj spichlerze oraz baseny portowe umożliwiające przeładunek zboża, drewna oraz materiałów budowlanych (głównie piasku). W 1865 r., na Podzamczu ulokowano wojsko carskie, które miało dbać o "porządek" w mieście po powstaniu styczniowym. Wtedy wybudowano baraki dla kozaków, a Arkady Kubickiego przekształcono w pomieszczenia stajenne. Po uzyskaniu niepodległości przez Polskę, w 1918 r., w miejscu siedziby kozaków wybudowano koszary Oddziału Zamkowego Prezydenta RP, podlegające Kancelarii Wojskowej Prezydenta RP. Do 1918 roku, odcinek drogi przy moście Kierbedzia nazywano ulicą Nadbrzeżną a przy moście kolejowym, nieopodal cytadeli, Brzegową. W 1919 roku oba odcinki połączono w jedną ulicę, którą nazwano Wybrzeże Gdańskie. W 1920 roku umocniono brzegi rzeki, tak by można było bezpiecznie cumować statki wycieczkowe i barki towarowe. Około 1928 roku, nad samym brzegiem Wisły, wybudowano linię kolejową, która zaopatrywała w węgiel elektrownię Powiśle (linia ta istniała jeszcze w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku). W latach 1935 - 1939 ówczesny Prezydent Warszawy, Stefan Stażyński, zlecił wykonanie umocnionego bulwaru na odcinku od mostu Kierbedzia do mostu kolejowego. Do rozpoczęcia drugiej wojny światowej wykonano kilkusetmetrowy odcinek bulwaru, do którego cumowały statki wycieczkowe pływające do Młocin. Część murów oporowych nabrzeża została wykonana z kamienia, pozyskanego z rozebranego w 1926 roku Soboru św. Aleksandra Newskiego (stał na środku Placu Piłsudskiego). Tablica pamiątkowa, mówiąca o rozpoczęciu prac porządkujących koryto Wisły na tym odcinku przetrwała czas wojny i można ją zobaczyć przy schodach nieopodal obecnego mostu Śląsko - Dąbrowskiego. Po drugiej wojnie światowej, w miejscu dawnej ulicy powstała szeroka, dwujezdniowa droga umożliwiająca szybką komunikację pomiędzy centrum Warszawy a trasą wylotową w kierunku Gdańska.

Źródło:

Plac w Warszawie, położony na skraju Starego Miasta, u wylotu Traktu Królewskiego, który wytyczał główny kierunek rozwojowy miasta w XVIII wieku wzdłuż Skarpy Wiślanej.
Na placu znajduje się kolumna króla Zygmunta III Wazy z 1644, najstarszy i symboliczny dla miasta pomnik (dzieło Clemente Molliego). We wschodniej pierzei placu stoi bryła zrekonstruowanego po zniszczeniach II wojny światowej Zamku Królewskiego, rezydencji książąt mazowieckich, a następnie królów Polski i wielkich książąt Litwy z XVI-XVIII wieku, zbombardowanej i wysadzonej w powietrze przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. W roku 1949 plac został połączony schodami ruchomymi z nowo powstałą Trasą W-Z. Przebiegający pod placem Zamkowym tunel Trasy W-Z oraz jej wiadukt (prowadzący do mostu Śląsko-Dąbrowskiego) powstały w miejscu zniszczonego w czasie działań wojennych wiaduktu Pancera, w latach 1844-1864 stanowiącego zjazd z placu nad Wisłę, później pełniącego funkcję łącznika Krakowskiego Przedmieścia z I Mostem na Wiśle i prawobrzeżną częścią miasta. W roku 1907 wiadukt zmodernizowano na potrzeby obsługi tramwajów elektrycznych, które pojechały nim niecały rok później.
Plac ten był widownią wielu dramatycznych scen z historii Polski. Odbywały się tutaj manifestacje patriotyczne, w okresie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego. 27 lutego 1861 od kul rosyjskich poległo pięciu powstańców. 8 kwietnia 1861 roku pięć rot piechoty i dwa szwadrony jazdy rosyjskiej (w sumie około 1300 ludzi), dowodzone przez generała Stiepana Aleksandrowicza Chrulewa dokonały tutaj krwawej masakry cywilnej ludności Warszawy, w wyniku czego zginęło ponad 100 osób.