Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 16 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › wy. Gdańskie › Most Kierbedzia |
Lata 1916-1926 , Widok na Stare Miasto znad Wisły. Po prawej Most Kierbedzia. Od lewej kamienice przy Nowym Zjeździe 6 i 1, Zamek Królewski i katedra.
Skomentuj zdjęcie
† ML
 Na tym zdjęciu nie ma jeszcze Domu Schichta (WCS). Porównaj 2012-09-04 21:35:48 (13 lat temu)
Cristoforo
+1 głosów:1 do † ML: Jak nie ma, jak jest? Stoi od 1868 roku. 2012-09-04 21:55:02 (13 lat temu)
do Cristoforo: Za portalem www.warszawa1939. pl "Budynek wzniesiony z przeznaczeniem na łaźnię publiczną Michała I. Żdanowicza. W późniejszym czasie mieściły się w nim biura fabryki Schichta (przekształconej w Schicht-Lever S.A.) - produkująca w zakładach na Szwedzkiej m.in. sławny proszek do prania "Radion". Nadbudowany: o trzy kondygnacje w latach 1926-28. Od 1931 w budynku mieściło się Muzeum Kolejowe, przekształcone w 1938 w Muzeum Komunikacji." Czyli na zdjęciu widac łaźnię i zdjęcie zrobiono przed 1926. Ale stąd nauczka: zanim skrytykujesz - sprawdź inne źródła :-) 2012-09-05 09:59:17 (13 lat temu)
Cristoforo
+1 głosów:1 do † ML: Właśnie za tym portalem podałem Ci datę powstania tego budynku - 1868 r. Wczytaj się proszę w tekst jeszcze raz uważnie. Jest to jeden i ten sam budynek, który rozbudowano później o trzy dodatkowe piętra. W czasie kiedy wykonano pocztówkę faktycznie znajdowała się tu łaźnia. Jednak w opisie określiłem wyłącznie adres budynku a nie to co się w nim znajdowało. A już napewno nie wspomniałem o fabryce Schichta. Dlatego to co piszesz nie ma podstaw. 2012-09-05 14:05:35 (13 lat temu)
† ML
+2 głosów:2 Ależ ja zgadzam sie z Tobą co do budynku! Uwaga na końcu powinna brzmieć: Ale stąd nauczka DLA MNIE zanim....." Ale górną datę mógłbyś zmienic :-) Swoją drogą system nazywania obiektów ograniczający sie do nazwy współczesnej jest niedoskonały. Dom Schichta ma kontekst historyczny. Nie tylko jako siedziby firmy produkujacej "Radion", ale bardziej jako miejsce wybicia prawie całej kompanii batalionu "Bończa", ostrzeliwania Starówki w czasie PW. Budynek w obecnej postaci przetrwał wojnę prawie nie naruszony i dla starych warszawiaków jest to Dom Schichta a nie WCS. Przedtem była to siedziba bodaj CRZZ-tu z ogromnym szyldem "Trybuna Ludu" widocznym na parę kilometrów. Zresztą być może za parę lat w tym miejscu będzie np, dyrekcja SPEC-u albo coś innego. 2012-09-05 21:56:17 (13 lat temu)
do † ML: Aha... :-) Nie zrozumieliśmy się - teraz wszystko jasne :-) Jeżeli chodzi o system nazywania obiektów to obejmuje on wszystkie nazwy danego obiektu - współczesne i dawne. W tym konkretnym przypadku jednak nikt nie pofatygował się uzupełnić rubryki z poprzednimi nazwami :-) Zaraz uzupełnię brak. Luszcz, mógłbyś zerknąć i wypowiedzieć się co do ostatecznego wytyczenia granic jakie obejmuje ta fotografia 2012-09-05 22:17:09 (13 lat temu)
do Cristoforo: Jak napisałem. Na lewo kościół Św. Krzyża. Bardziej na lewo muszą byc budynki UW, ale dla mnie nierozpoznawalne. Idąc w prawo: słabo widoczna kopuła Pałacu Staszica, "wieżowiec" Zakładu Ubezpieczeń i za nim kominy elektrowni. Na przedłużeniu Świętokrzyskiej widoczy budynek, który stoi do dziś (myślałem, że pod nim wykopią tunel i za nim postawią most Świętokrzyski, ale zrobili, jak zrobili) Dale widać kościół na Powiślu ale pod jakiw wezwaniem - nie wiem (nigdy nier byłem w tym dobry). Dalej widoczny most Średnicowy i nad nim, po praskiej stronie Park Skaryszewski. Rozpoznawalne dla mnie obiekty zamyka po prawej most Poniatowskiego. Dalej już Powiśle Czerniakowskie, na którym leli się ze szwabami chłopaki od "Radosława" 2012-09-05 23:57:05 (13 lat temu)
verbensis
+1 głosów:1 Podmiana + źródło. 2023-03-02 06:24:42 (3 lata temu)
|
|
Na stronie od 2006 kwiecień
20 lat 1 miesiąc 6 dni |
Dodane: 4 września 2012, godz. 13:03:53
Rozmiar: 2146px x 1354px
38 pobrań 4177 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Cristoforo
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
mosty
|
Most Kierbedzia
więcej zdjęć (383)
Zbudowano: 1859-1864
Zlikwidowano: 1944
Dawniej: Most Aleksandryjski
Pierwszy warszawski stalowy most na Wiśle. Zbudowano go w latach 1859-64. Most miał sześć przęseł i długość ok. 500 m. W pierwszych planach miał być mostem kolejowym łączącym dworzec Petersburski (obecnie Wileński) z dworcem Wiedeńskim (okolice dzisiejszego dworca Centralnego). Zaniechano jednak prowadzenia kolei przez centrum Warszawy i most ten ukończono wyłącznie jako drogowy (z torami dla tramwajów konnych). Most kolejowy zbudowano kilka lat później, na północ od mostu Kierbedzia, przy warszawskiej Cytadeli.
Mimo iż Most Kierbedzia był pierwszym stałym mostem od czasów Zygmunta Augusta, a budowę mostu stałego uchwalił jeszcze Sejm Czteroletni, ówczesna prasa nie wspomina, nawet w krótkich notatkach, o budowie i postępie prac. Przyczyną było to iż most kończono w 1864 roku, w którym upadło Powstanie styczniowe. Dwa miesiące przed zakończeniem budowy na stokach Cytadeli stracono członków Rządu Narodowego, a na dodatek głównym budowniczym był Polak z wysokim rosyjskim stopniem generalskim.
Most został otwarty osobiście przez hrabiego Berga odpowiedzialnego za bezwzględne stłumienie Powstania styczniowego.
W czasie zaborów most nosił oficjalną nazwę mostu Aleksandryjskiego (od cara Aleksandra II). Potocznie nazywany był jednak mostem Kierbedzia (od nazwiska projektanta i budowniczego Stanisława Kierbedzia). Z placu Zamkowego prowadził doń wiadukt Pancera. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości ta druga nazwa stała się nazwą oficjalną.
5 sierpnia 1915 około 6 rano wycofujące się z Warszawy wojska rosyjskie wysadziły dwa środkowe przęsła, nie uszkadzając filarów. Most został odbudowany w 1916. Został ponownie zniszczony 13 września 1944 przez wojska niemieckie.
Po wojnie na ocalałych filarach zbudowano nowy most, który został nazwany mostem Śląsko-Dąbrowskim i stał się po rozbiórce wiaduktu Pancera częścią Trasy W-Z.
Źródło: Licencja:
Mimo iż Most Kierbedzia był pierwszym stałym mostem od czasów Zygmunta Augusta, a budowę mostu stałego uchwalił jeszcze Sejm Czteroletni, ówczesna prasa nie wspomina, nawet w krótkich notatkach, o budowie i postępie prac. Przyczyną było to iż most kończono w 1864 roku, w którym upadło Powstanie styczniowe. Dwa miesiące przed zakończeniem budowy na stokach Cytadeli stracono członków Rządu Narodowego, a na dodatek głównym budowniczym był Polak z wysokim rosyjskim stopniem generalskim.
Most został otwarty osobiście przez hrabiego Berga odpowiedzialnego za bezwzględne stłumienie Powstania styczniowego.
W czasie zaborów most nosił oficjalną nazwę mostu Aleksandryjskiego (od cara Aleksandra II). Potocznie nazywany był jednak mostem Kierbedzia (od nazwiska projektanta i budowniczego Stanisława Kierbedzia). Z placu Zamkowego prowadził doń wiadukt Pancera. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości ta druga nazwa stała się nazwą oficjalną.
5 sierpnia 1915 około 6 rano wycofujące się z Warszawy wojska rosyjskie wysadziły dwa środkowe przęsła, nie uszkadzając filarów. Most został odbudowany w 1916. Został ponownie zniszczony 13 września 1944 przez wojska niemieckie.
Po wojnie na ocalałych filarach zbudowano nowy most, który został nazwany mostem Śląsko-Dąbrowskim i stał się po rozbiórce wiaduktu Pancera częścią Trasy W-Z.
Źródło: Licencja:
Rzeka Wisła (Warszawa)
więcej zdjęć (546)
wy. Gdańskie
więcej zdjęć (1154)
Ulica Wybrzeże Gdańskie biegnie wzdłuż rzeki Wisły, łączy al."Solidarności" z ul.Słomińskiego.
Wybrzeże Gdańskie to obecnie jedna z głównych arterii komunikacyjnych Warszawy, biegnąca z południa na północ. Powstała w starym korycie Wisły po odsunięciu się rzeki na wschód. Tereny w okolicach obecnej ulicy Bugaj były miejscem, gdzie toczyło się intensywnie życie gospodarcze miasta. Jeszcze w XIX wieku istniały tutaj spichlerze oraz baseny portowe umożliwiające przeładunek zboża, drewna oraz materiałów budowlanych (głównie piasku). W 1865 r., na Podzamczu ulokowano wojsko carskie, które miało dbać o "porządek" w mieście po powstaniu styczniowym. Wtedy wybudowano baraki dla kozaków, a Arkady Kubickiego przekształcono w pomieszczenia stajenne. Po uzyskaniu niepodległości przez Polskę, w 1918 r., w miejscu siedziby kozaków wybudowano koszary Oddziału Zamkowego Prezydenta RP, podlegające Kancelarii Wojskowej Prezydenta RP. Do 1918 roku, odcinek drogi przy moście Kierbedzia nazywano ulicą Nadbrzeżną a przy moście kolejowym, nieopodal cytadeli, Brzegową. W 1919 roku oba odcinki połączono w jedną ulicę, którą nazwano Wybrzeże Gdańskie. W 1920 roku umocniono brzegi rzeki, tak by można było bezpiecznie cumować statki wycieczkowe i barki towarowe. Około 1928 roku, nad samym brzegiem Wisły, wybudowano linię kolejową, która zaopatrywała w węgiel elektrownię Powiśle (linia ta istniała jeszcze w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku). W latach 1935 - 1939 ówczesny Prezydent Warszawy, Stefan Stażyński, zlecił wykonanie umocnionego bulwaru na odcinku od mostu Kierbedzia do mostu kolejowego. Do rozpoczęcia drugiej wojny światowej wykonano kilkusetmetrowy odcinek bulwaru, do którego cumowały statki wycieczkowe pływające do Młocin. Część murów oporowych nabrzeża została wykonana z kamienia, pozyskanego z rozebranego w 1926 roku Soboru św. Aleksandra Newskiego (stał na środku Placu Piłsudskiego). Tablica pamiątkowa, mówiąca o rozpoczęciu prac porządkujących koryto Wisły na tym odcinku przetrwała czas wojny i można ją zobaczyć przy schodach nieopodal obecnego mostu Śląsko - Dąbrowskiego. Po drugiej wojnie światowej, w miejscu dawnej ulicy powstała szeroka, dwujezdniowa droga umożliwiająca szybką komunikację pomiędzy centrum Warszawy a trasą wylotową w kierunku Gdańska.
Źródło:
Wybrzeże Gdańskie to obecnie jedna z głównych arterii komunikacyjnych Warszawy, biegnąca z południa na północ. Powstała w starym korycie Wisły po odsunięciu się rzeki na wschód. Tereny w okolicach obecnej ulicy Bugaj były miejscem, gdzie toczyło się intensywnie życie gospodarcze miasta. Jeszcze w XIX wieku istniały tutaj spichlerze oraz baseny portowe umożliwiające przeładunek zboża, drewna oraz materiałów budowlanych (głównie piasku). W 1865 r., na Podzamczu ulokowano wojsko carskie, które miało dbać o "porządek" w mieście po powstaniu styczniowym. Wtedy wybudowano baraki dla kozaków, a Arkady Kubickiego przekształcono w pomieszczenia stajenne. Po uzyskaniu niepodległości przez Polskę, w 1918 r., w miejscu siedziby kozaków wybudowano koszary Oddziału Zamkowego Prezydenta RP, podlegające Kancelarii Wojskowej Prezydenta RP. Do 1918 roku, odcinek drogi przy moście Kierbedzia nazywano ulicą Nadbrzeżną a przy moście kolejowym, nieopodal cytadeli, Brzegową. W 1919 roku oba odcinki połączono w jedną ulicę, którą nazwano Wybrzeże Gdańskie. W 1920 roku umocniono brzegi rzeki, tak by można było bezpiecznie cumować statki wycieczkowe i barki towarowe. Około 1928 roku, nad samym brzegiem Wisły, wybudowano linię kolejową, która zaopatrywała w węgiel elektrownię Powiśle (linia ta istniała jeszcze w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku). W latach 1935 - 1939 ówczesny Prezydent Warszawy, Stefan Stażyński, zlecił wykonanie umocnionego bulwaru na odcinku od mostu Kierbedzia do mostu kolejowego. Do rozpoczęcia drugiej wojny światowej wykonano kilkusetmetrowy odcinek bulwaru, do którego cumowały statki wycieczkowe pływające do Młocin. Część murów oporowych nabrzeża została wykonana z kamienia, pozyskanego z rozebranego w 1926 roku Soboru św. Aleksandra Newskiego (stał na środku Placu Piłsudskiego). Tablica pamiątkowa, mówiąca o rozpoczęciu prac porządkujących koryto Wisły na tym odcinku przetrwała czas wojny i można ją zobaczyć przy schodach nieopodal obecnego mostu Śląsko - Dąbrowskiego. Po drugiej wojnie światowej, w miejscu dawnej ulicy powstała szeroka, dwujezdniowa droga umożliwiająca szybką komunikację pomiędzy centrum Warszawy a trasą wylotową w kierunku Gdańska.
Źródło: