Początki zakładu sięgają roku 1895 kiedy to Fritz i Moritz Edle von Hartmuth zarejestrowali 7 października w Berlinie fabrykę Aktiengesellschaft für Fabrikation von Kohlenstiften. Produkcja elektrod węglowych do lamp łukowych rozpoczęła się rok później. Pierwszym dyrektorem został Adolf Radschopf. Ze względu na brak możliwości wykorzystania metody produkcji Josefa Hardtmutha polegającej na prasowaniu mieszaniny proszku grafitowego ze składnikami mineralnymi na skalę przemysłową doszło do straty kapitału, w wyniku czego bracia Hartmuth wycofali się ze spółki.
Firma zmieniła nazwę na Planiawerke Aktiengesellschaft für Kohlenfabrikation a nowym członkiem zarządu został John Rudolph który rozwinął produkcję szczotek węglowych do maszyn elektrycznych. Po I wojnie światowej zakład poszerzył swój profil produkcyjny o wyroby wielkotonażowe – elektrody do produkcji karbidu, stali oraz anody do produkcji aluminium. Zakład stał się wtedy największym światowym producentem tego typu wyrobów.
W 1916 r. nastąpiła fuzja z firmą Rütgers co skutkowało zmianą nazwy na Rütgerswerke Abteilung Planiawerke AG. W 1928 r. po fuzji koncernów Rütgers i Siemens AG utworzono spółkę Siemens Planiawerke Aktiengesellschaft fur Kohlenfabrikate, w skrócie SIPLA posiadającą kilka zakładów na terenie Niemiec oraz udziały w zakładach włoskich. Przewodniczącym Rady Nadzorczej został Karl Friedrich von Siemens. Pod jego rządami zakład został największym producentem wyrobów grafitowych w Europie. Dzięki zatrudnieniu robotników przymusowych, głównie rosyjskich jeńców wojennych produkcja sięgnęła 60 tys. ton rocznie Wskutek działań wojennych 60% zakładu została zniszczona, duża część instalacji technologicznych została wywieziona przez Rosjan.
Pierwszym powojennym dyrektorem naczelnym został mgr inż. Karol Nowak, który już 24 czerwca 1945 r. rozpoczął odbudowę zakładu pod nazwą Fabryka Elektrod Węglowych Plania.
W roku 2000 zakład przyłączony został do koncernu SGL Carbon. W kwietniu 2018 roku została przekształcona w spółkę Cobex Polska. pl.wikipedia.org

Według tradycji kościół został wybudowany w 1205 roku, pierwsza wzmianka o proboszczu pochodzi z 1246 roku. W roku 1300 miasto nawiedził wielki pożar, ucierpiał również Kościół Farny. Obecna, gotycka, bryła kościoła pochodzi z XIV wiecznej odbudowy. W 1416 roku z raciborskiego zamku przeniesiono do kościoła farnego kapitułę, a sam kościół podniesiono do rangi kolegiaty. Podczas II wojny światowej kościół znacznie ucierpiał, bezpowrotnie utracił wiele z zabytkowego wyposażenia (barokowe stalle, gotycka kustodia, wiele starodruków z archiwum kolegiackiego). Od zachodu do kościoła przylega tak zwana Kaplica Polska, od południa kapitularz.

Od wieków Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny był główną świątynią miasta. Obecnie, oprócz funkcji parafialnych w kościele odbywają się uroczystości patriotyczno-religijne oraz częste koncerty organowe.



Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, został z dniem 7 listopada 2019 r. administracyjnie przeniesiony z rejestru zabytków nr 19/48 (data wpisu 20 stycznia 1948 r.), do rejestru zabytków województwa śląskiego pod nr A/573/2019.

Ulica Szewska łączy plac Dominikański z placem Długosza. Nazwa bierze się od istniejących tu niegdyś ław szewskich, na których sprzedawano obuwie. Ławy te pierwotnie stały u zbiegu ulic Leczniczej, Nowej i Basztowej, a około XVI wieku zostały przeniesione na Gasse hinter der Pfarrkiche, czyli ulicę za kościołem parafialnym. Na skutek przeniesienia kramów zmieniono nazwę ulicy na Schuhbanstrasse.
Na rogu obecnej ulicy Mickiewicza i Szewskiej stała pierwsza raciborska Szkoła. Z roku 1302 mamy wiadomość, że niejaki mieszczanin Jan przejął kierownictwo szkoły od miejskiego proboszcza. Do Kryształowej Nocy w 1938 roku, przy ulicy Szewskiej stała raciborska synagoga.

Ulica Mickiewicza wychodzi z południowego naroża Rynku w stronę wschodnią w kierunku dworca kolejowego. Dawniej odcinek od Rynku do ulicy Młyńskiej nazwany był Domstrasse a więc ulica Kapitulna, Kolegiacka. Nazwa ta wiązała się z kapitułą kolegiacką przeniesioną do kościoła farnego w 1416 roku. Odcinek od Młyńskiej do Zborowej stanowił Plac Zborowy (Zborplatz). Nazwa wzięła się od pierwszego w Raciborzu zboru protestanckiego, jaki znajdował się nieopodal. Przed zburzeniem murów miejskich przy placu kończyło się miasto. Po otwarciu linii kolejowej i przebiciu murów, odcinek od dawnych murów miejskich do dworca nazwano Banhofstrasse.
W latach 30. XX wieku Cała ulica, od Rynku do dworca otrzymała nazwę Adolfa Hitlera, natomiast po wojnie przemianowano ją na Mickiewicza.