Liczba pochowanych zmarłych: 81 000

Ilość mogił: 41 300

Powierzchnia: 98,69ha

Cmentarz położony jest na wschodnim skraju miasta, w widłach linii kolejowych do Warszawy i Torunia. Dwa główne wejścia znajdują się przy ulicach Gnieźnieńskiej i Warszawskiej. założony na terenach leśnych, zajmuje powierzchnię 98 ha. Pierwsze pogrzeby odbyły się tu w 1943 r. Po 1945 r. utworzono kwaterę żołnierzy polskich; w ok. 260 indywidualnych mogiłach pochowano żołnierzy zmarłych głównie w poznańskich szpitalach w wyniku odniesionych w boju ran. W latach 1960-64 urządzono kwaterę żołnierzy radzieckich, w której w zbiorowych mogiłach złożono prochy 4282 żołnierzy, przeniesionych z miejsc dotychczasowego pochówku na terenie ówczesnego powiatu poznańskiego. Nad grobami góruje pomnik w kształcie obelisku. Po zakończeniu działań wojennych w zbiorowych mogiłach złożono tu również poległych żołnierzy Wehrmachtu. W 1994 r. oficjalnie otwarto kwaterę żołnierzy niemieckich. Jej dominującym akcentem jest duży, kamienny krzyż, poniżej - na 8 brązowych tablicach - wyryto nazwiska 1544 żołnierzy poległych i zmarłych w 1945 r. w Poznaniu i okolicy miasta. W północnej części cmentarza znajduje się pomnik mieszkańców Poznania poległych i pomordowanych w latach II wojny światowej.

Po II wojnie światowej na cmentarzu złożono szczątki ekshumowane z likwidowanych cmentarzy położonych w centrum miasta. Z cmentarza świętomarcińskiego przy ul. Towarowej przeniesiono tu m.in. prochy 59 mieszkańców miasta zabitych w czasie nalotów niemieckiego lotnictwa we wrześniu 1939 r. W 1969 r. na ich grobie ustawiono pomnik. W 1958 r. utworzono kwaterę żydowską, w której w 5 zbiorowych mogiłach złożono prochy 1008 Żydów zmarłych i zabitych w czasie okupacji hitlerowskiej. W 1993 r. nadano jej charakter kirkutu, ustawiając wokół grobów oryginalne macewy, pochodzące ze zlikwidowanego cmentarza żydowskiego przy ul. Głogowskiej. W 1997 r. w nowej kwaterze lotników stanął okazały pomnik Lotników. W znajdującym się na terenie cmentarza dawnym forcie pruskim uruchomiono w 1993 r. pierwszy w Polsce zakład kremacji zwłok, obok urządzono pole urnowe.

Tekst na podstawie "Poznań od A do Z" pod redakcją Włodzimierza Łęckiego i Piotra Maluśkiewicza, Wydawnictwo Kurpisz S. A., Poznań 1998

Stara droga krajowa, wpierw zwyczajowo, potem także oficjalnie zwana "ulicą Warszawską". W brzmieniu polskim ustalono nazwę oficjalnie 16.06.1919r. Po przyłączeniu gminy Komandorii do miasta (01.01.1925r.) przydzielono do ul.Warszawskiej jej przedłużenie od byłej Bramy Warszawskiej do wschodniej granicy miasta. W Komandorii ulica ta nie nosiła określonej nazwy.