starsze
M2 stacja metra Dworzec Wileński
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 13 głosy | średnia głosów: 5.79
Skomentuj zdjęcie
maj
+1 głosów:1
W miejscu tunelu metra gdzie złożone jest zbrojenia stał pomnik zwany czterech śpiących po renowacji ma powrócić pod blok po lewej stronie kadru przysłonięty kontenerami pracowniczymi.
2012-09-07 18:56:34 (13 lat temu)
Stenek
+1 głosów:1
do maj: wróci to wróci. Tylko tak się zastanawiam, czy powinien ?
2012-09-07 22:42:33 (13 lat temu)
maj
Na stronie od 2012 luty
14 lat 2 miesiące 18 dni
Dodane: 7 września 2012, godz. 18:43:04
Autor zdjęcia: maj
Rozmiar: 1308px x 872px
Licencja: CC-BY-SA 3.0
Aparat: COOLPIX L120   
1 / 320sƒ / 8.7ISO 1005mm
1 pobranie
1761 odsłon
5.79 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia maj
Obiekty widoczne na zdjęciu
stacje metra
Zbudowano: 2011-14
Stacja metra Dworzec Wileński - jedna z siedmiu stacji centralnego odcinka II linii metra wybudowana w latach 2011-14, położona na głębokości 13 m w centralnym punkcie komunikacyjnym północno praskiej dzielnicy, skrzyżowanie ulic Targowa i Solidarności.
Jest to najpłytsza stacja centrlnego odcink II linii metra a po jej północnej stronie powstała duża hala techniczno - postojawa. Na stację prowadzi aż 13 wejść i 11 wind. Na głowicę zachodnią stacji prowadzą 2 wejścia i 2 windy po obu stronach ul. Targowej oraz 1 wejście z wysepki tramwajowej. Na wschodnią stronę natomiast prowadzi 6 wejść i 5 wind zlokalizowanych na narożnikach skrzyżowani Targowej z Solidarniści które ulokowane są na wszystkich narożnikach skrzyżowania Targowej z al. Solidarności, na trzech przystankach tramwajowych u zbiegu ulicy Targowej z Białostocką oraz 85 metrowy korytarz prowadzący w pobliże wyjścia z Dworca Wileńskiego. Na poziomie -1 umiejscowiona pasaż handlowy. Wsparcie sklepień podtrzymuje rząd kielichowatych słupów umiejscowiony pośrodku peronu. W wystroju stacji dominuje kolor ciemnoniebieski.
Stacja jest ostatnią stacją centralnego odcinka II linii. Do poprzedniej stacji C14 Stadion Narodowy prowadzi tunel północny o długości 811 m i tunel południowy o długości 819 m. Odległość między osiami tych dwóch stacji wynosi 957 m.

W okolicach stacji znajduje się zespół przystankowy Dworzec Wileński, w skład którego wchodzą przystanki autobusowe i tramwajowe, a także stacja kolejowa Warszawa Wileńska obsługiwana przez pociągi Kolei Mazowieckich linii R60 kursujące do stacji Wołomin, Tłuszcz i Małkinia.

Na poziomie -1 zlokalizowano pasaż handlowy oraz hale odpraw, a pomiędzy nimi pomieszczenia technologiczne. Z hal odpraw na peron pasażerski prowadzą schody stałe, natomiast w przeciwnym kierunku schody ruchome. Na antresoli posadzki wyłożono szarym granitem, a ściany czarnym bazaltem. Podświetlenie stanowią mleczne podświetlane panele. W jednym z lokali na antresoli znajdować się będzie Punkt Obsługi Pasażera.

Między pl. Wileńskim a ul. 11 Listopada znajduje się obiekt torów odstawczych[62] połączony z stacją po stronie wschodniej. Jego korpus posiada długość 261,3 m, maksymalną szerokość 24,6 m, kubaturę 67 211 m3 i powierzchnię 10 306 m2. Na poziomie -1 obiektu znajdują się pomieszczenia technologiczne, natomiast na poziomie -2 właściwe tory odstawcze.

Tory umożliwiają zmianę czoła pociągów oraz odstawienie dwóch składów w rezerwie bądź w przerwie nocnej[63]. Pomiędzy torami usytuowany jest peron technologiczny o szerokości 1,5 m oraz tymczasowe perony boczne[62], które pozwalają również na mycie i sprzątanie wagonów[63].

Obiekt daje możliwość przedłużenia linii w stronę Targówka.
M2 - II linia metra
więcej zdjęć (3)
Zbudowano: od 2010

Wyznaczony przebieg drugiej linii metra, planowany przez władze architektoniczne Warszawy, zakłada poprowadzenie trasy z zachodniej części miasta, z Mor, na praską stronę Wisły i zakończenie linii w jej północnej części na osiedlu Bródno, a w południowej na Gocławiu. Odgałęzienie południowego odcinka miałoby być zlokalizowane w okolicy stacji Stadion. Dla linii metra powstać mają dwie stacje techniczno-postojowe Mory i Kozia Górka. Długość całej II linii metra wynosić ma około 31 km. Budowa podzielona jest na kilka odcinków:

- odcinek A (stacje: Szwedzka, Targówek I, Targówek II, Zacisze, Kondratowicza, Bródno);

- odcinek B (stacje: Dworzec Wschodni, Mińska, Rondo Wiatraczna, Ostrobramska, Fieldorfa, Gocław);

- odcinek C (stacje: Rondo Daszyńskiego, Rondo ONZ, Świętokrzyska, Nowy Świat, Powiśle, Stadion, Dworzec Wileński) - ten odcinek o długości ok. 6 kilometrów jest budowany w pierwszej kolejności;

- odcinek D (stacje: Połczyńska, Chrzanów, Lazurowa, Powstańców Śląskich, Wola Park, Księcia Janusza, Moczydło, Wolska);

Źródło:


Warszawskie metro
więcej zdjęć (13)
Zbudowano: od 1950

Metro warszawskie to stosunkowo młody system kolei podziemnej. Pierwszą uchwałę o jego budowie podjęto już w 1925 roku. Po przerwie spowodowanej II wojną światową prace nad budową głębokiego metra rozpoczęły się na początku lat 50. od strony Pragi, jednak w 1957 r. zostały definitywnie przerwane. Prace projektowe nad dzisiejszym metrem trwały od połowy lat 70. W 1982 roku Rada Ministrów zadecydowała o budowie pierwszej linii metra w Warszawie. 15 kwietnia 1983 wbito w ziemię pierwszy pal stalowy na budowie tunelu na Ursynowie. Tę datę uważa się za moment rozpoczęcia budowy metra.

Obecnie Metro Warszawskie składa się z jednej linii przebiegającej przez dzielnice Ursynów (pierwsza stacja na os. Kabaty), Mokotów, Śródmieście, Żoliborz i Bielany (ostatnia stacja Młociny przy Hucie) (23,1 km, 21 stacji). Linia ta łączy południowe i północne dzielnice lewobrzeżnej Warszawy z centrum miasta. Czas przejazdu całej linii (od Kabat do Młocin) wynosi 38 minut 20 sekund. Pociągi kursują codziennie między 5.00 a północą, co kilka minut, w weekendy zaś do 3.00 rano. Z metra korzysta dziennie ok. 500 tysięcy pasażerów. Metro Warszawskie zatrudnia ok. 1500 osób.

Po 25 latach budowy, 25 października 2008, zakończono budowę pierwszej linii warszawskiego metra, oddając w tym dniu do użytku trzy ostatnie stacje (Stare Bielany, Wawrzyszew i Młociny). Zatem w ciągu 25 lat zbudowane zostały 22 stacje (razem ze stacją techniczno-postojową Kabaty). Pierwsza linia ma w najbliższej przyszłości (2010/11) zostać uzupełniona w Śródmieściu o dwie dodatkowe stacje Plac Konstytucji i Muranów. Więcej historii:

.

Źródło: wikipedia ( ).


Wszystko o komunukacji miejskiej w Warszawie.



Cenne źródło: 

https://sh-tras...asywlatach.htm"
target="_blank">
https://sh-tras...asywlatach.htm<
/a>


ul. Targowa
więcej zdjęć (1067)
W końcu XVIII przy Targowej istniało już 71 drewnianych domów oraz 1 dom murowany. Należała wtedy do najludniejszych ulic Warszawy. W czasie insurekcji kościuszkowskiej, po wkroczeniu do Pragi wojska rosyjskie spaliły część zabudowań.. W 1808 wyburzono kolejne domy, głównie po zachodniej stronie ulicy. Dalszy rozwój ulicy skutecznie wstrzymał rozkaz Napoleona, który zakazał budowania murowanych domów na przedpolu przyczółka praskiego. Zburzono też wówczas ratusz praski oraz ratusz skaryszewski. W czasach Królestwa Polskiego jedynie część ul. Wołowej uwzględniono w planach odbudowy. Powstało 7 domów murowanych i ok. 50 drewnianych.

Przez cały XIX ulica stanowiła centrum Pragi. Lata 60. to czas wzmożonego rozwoju i przebudowy. W 1866 przeprowadzono tory dla tramwaju konnego. Po przeprowadzeniu linii Kolei Petersburskiej i Terespolskiej oraz ukończeniu w 1864 Mostu Kierbedzia sytuacja ulicy Targowej mocno się zmieniła. Jeszcze w 1880 na ulicy kwitło targowisko. Przeważał handel hurtowy, który zaopatrywał targi miejskie. Głównymi towarami były: bydło, trzoda chlewna, konie, bryczki, drewno opałowe, uprzęże oraz zboże. Po likwidacji targowiska na jego miejscu urządzono skwery i ułożono chodniki. Na przełomie XIX i XX stulecia wzniesiono na rogu Białostockiej domy dla kolejarzy. W 1909 tramwaj konny zastąpiono elektrycznym.

W 1916 do Targowej przyłączono ulicę Wołową. W latach 1926-1928 wybudowano budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. W 1928 wzniesiono wiadukt Kolei Średnicowej, zdobyty w czasie powstania warszawskiego przez powstańców.

Po II wojnie światowej ulica Targowa jako stosunkowo mało zniszczona stała się główną siedzibą władz miasta. Przeprowadzono przez nią pierwszą powojenną linię tramwajową. Swoją siedzibę znalazło tu również Polskie Radio, "Życie Warszawy" oraz Rząd Tymczasowy (budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych).

Wikipedia