Brama Wroniecka prowadziła w kierunku Pomorza Zachodniego i Brandenburgii (Wronki, od których pochodzi nazwa bramy, były na tym szlaku miejscem przeprawy przez Wartę). Do dziś u wylotu ul. Wronieckiej zachowała się część ściany zachodniej przedbramia. Obecny kształt bramy jest wynikiem badań archeologicznych i prac rekonstrukcyjnych. W ścianie przedbramia widoczny jest kanał, którym do fosy miejskiej doprowadzano wodę z Bogdanki. Na zachód od bramy znajduje się fragment zewnętrznego muru ze strzelnicami szczelinowymi. Utworzono tu ścieżkę turystyczną wiodącą od Bramy Wronieckiej do baszty narożnej przy ul. Masztalarskiej.
Źródło: www.skyscrapercity.com .

Mury obronne miasta zaczęto budować wkrótce po lokacji Poznania w 1253r. Do końca XIII wieku istniał już pełen obwód muru długości 2300 kroków (ok. 1725 m), wysokości ok. 7 m (baszty muru wewnętrznego miały 11 m), posiadający 32 wykusze. Zbudowany został z cegły na podstawie kamiennej. W XV w. na większości obwodu fortyfikacje wzmocniono drugim murem - zewnętrznym, wyposażonym w półkoliste baszty zwane armatnimi, przystosowane do broni palnej. W XVII w. średniowieczne mury straciły swoje znaczenie w związku z rozwojem artylerii. W czasie potopu Szwedzi wznieśli ziemne fortyfikacje bastionowe, a coraz bardziej zaniedbane mury zaczęto obudowywać budynkami mieszkalnymi. W wyniku budowy kościoła jezuickiego, który stanął częściowo w dawnej fosie, rozebrano fragment południowego odcinka murów. W latach 1701-12 wzniesiono nowy mur bardziej na południe z charakterystycznymi kluczowymi otworami strzelniczymi. Po zajęciu miasta przez Prusaków w 1793r. nakazano rozbiórkę murów. Obiekty, które przetrwały, rozebrano na początku XX w. lub w czasie okupacji hitlerowskiej. Do dnia dzisiejszego zachowała się tylko Baszta Katarzynek. W czasie odgruzowywania Poznania po II wojnie światowej natrafiono w podwórzu kamienicy przy ul. 23 Lutego na pozostałości baszty armatniej, które zakonserwowano i wyeksponowano. W 2001r. rozpoczęto badania archeologiczne które odsłoniły wewnętrzny i zewnętrzny mur miejski na odcinku między basztą armatnią a pozostałościami Bramy Wronieckiej. Po trwających ponad 5 lat pracach w 2008 roku otwarto tam ścieżkę turystyczną. Pozostały też fragmenty muru zewnętrznego wraz z Furtą Zamkową u stóp Zamku Królewskiego.
Źródło i więcej informacji: wikipedia

Rada Miasta Poznania uchwałą nr LXVIII/1094/VI/2014 z dnia 10.06.2014 roku nadała skwerowi położonemu w rejonie ul. Wronieckiej nazwę Włodzimierza Dworzaczka. Pozytywną opinię w sprawie nadania takie nazwy wydała Komisja Kultury i Nauki rady Miasta Poznania oraz Rada Osiedla Stare Miasto. Włodzimierz Dworzaczek urodził się 15 października 1905 r. w Mińsku. W 1921 r. osiadł z rodzicami w Poznaniu. Tu w 1925 r. podjął studia historyczne. Od 1928 r. pracował nad Herbarzem polskim. Zgromadził pokaźne zbiory genealogiczne. W 1939 r. w obawie przed wybuchem wojny wywiózł je do Warszawy. Nie udało się jednak uratować ich przed zniszczeniem, spłonęły bowiem w czasie powstania warszawskiego. Po II wojnie światowej Włodzimierz Dworzaczek pracował na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1958 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1968 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1958-1975 kierował Zakładem Historii Polskiej. Zmarł 23 września 1988 r. w Poznaniu. Włodzimierz Dworzaczek był uznanym specjalistą w zakresie genealogii i badaczem dziejów reformacji i kontrreformacji oraz kultury Wielkopolski XVI i XVII w. Do jego głównych prac należą: Genealogia (t. 1-2, 1959 r.), Leliwici Tarnowscy (1971 r.), Hetman Jan Tarnowski (1985 r.).
/Petroniusz na podstawie uchwały Rady Miasta Poznania nr LXVIII/1094/VI/2014 z dnia 10.06.2014 wraz z uzasadnieniem/