Słodownia zbud. ok. 1565 przez radę miasta na miejscu starszego obiektu produkcyjnego, dzierżawiona prywatnym słodownikom; w XVI-XVIII obejmowała:

1) obszerny budynek zach. (na planie 45,0-43,2 m x 10,4 m), piętrowy, z wysokim 2-spadowym dachem, dzielony slupami na 2 nawy mieszczący rostownię (w przyziemiu), wietrznię (na piętrze) i magazyny (na 4 kondygnacjach poddasza);

2) przyległy od wsch. budynek suszarni (na planie 18,7 m x 10,3 m), trójdzielny, obejmujący 2 wysokie pomieszczenia do suszenia i schładzania słodu oraz korytarze; ceglane elewacje budynków pokrywała pobiała.

W ramach zasadniczej przebudowy w 1796 pomieszczenia parteru nakryto sklepieniami żaglastymi (podzielono budynek zach. filarami na 3 nawy i 11 przęseł oraz wstawiono filar w chłodni), zmieniono rozkład okien, wykonano nowe więźby dachowe, elewacje otynkowano. W latach 1844-50 budynek wsch. powiększono o trakt frontowy i tylny, przejazd na podwórze zadaszono i podpiwniczono (1850). W 1904 zaprzestano produkcji; po 1945 budynek stal niezagospodarowany, w 1970 spłonął i pozostawał w ruinie. W 2005 nabyła go firma deweloperska Star Group Poland i zaadaptowała na The Granary Hotel (proj. Gottesman & Szmelcman Architecture z Paryża, Ozone Architectural Studio z Wrocławia). Zachowano i wyeksponowano m.in. ceglane lico murów, sklepienia, szczyty z piaskowcowymi obramieniami okien; odtworzono bryłę dachu na budynku zach., wprowadzając 3 kondygnacje lukarn; zmieniono całkowicie układ pozostałych otworów okiennych i wejść.

Adaptacja ochroniła mury przed dalszą destrukcją i zachowała zabytek w topografii miasta, ale nieodwracalnie zatarta elementy archit. dokumentujące d. funkcję i formę (szczelinowe okna, relikty urządzeń piecowych itd.).

Artur Kwaśniewski