Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 5.83
 | Polska › woj. śląskie › Katowice › Śródmieście › ul. Jana, św. › św. Jana - nieistniejący odcinek |
Lata 1939-1944 , Ul. św. Jana, a za nią ul. Staromiejska w Katowicach.
Skomentuj zdjęcie
leschtschitz
 na 99,99% to tez jest ul. poprzeczna, tylko w drugą stronę. widok z ul. pocztowej, pierwsza w prawo to ul. Jana. Analiza fasad kamienic, balkonów, zdobień, gzymsów wg mnie na to wskazuje... jeszcze troche, a zostanę specjalistą jednej ulicy w Katowicach ;) 2013-01-18 21:12:42 (13 lat temu)
do leschtschitz: Przypisałam do Poprzecznej, dziękuję :) 2013-01-18 21:20:23 (13 lat temu)
no widze wlaśnie, że działacie baaardzo szybko... :) sa jeszcze dwa ujecia ul. poprzecznej, a nie wiem czy to nie przypadkiem obecna ul. staromiejska... kombinuje dalej:) 2013-01-18 21:23:36 (13 lat temu)
do leschtschitz: ... jedno ujecie...przepraszam... 2013-01-18 21:26:22 (13 lat temu)
... ze staromiejska nie bylo tematu, bo to poprzzeczna przecie... przepraszam 2013-01-18 21:33:49 (13 lat temu)
mar
+1 głosów:1 do leschtschitz: :)) 2013-01-18 21:55:16 (13 lat temu)
Dana
+1 głosów:1 Należy przypisać do ul. Staromiejskiej 2020-08-25 20:35:57 (5 lat temu)
|
|
Na stronie od 2008 październik
17 lat 7 miesięcy 4 dni |
16 pobrań 2272 odsłony 5.83 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia fck
Obiekty widoczne na zdjęciu
ul. Staromiejska
więcej zdjęć (396)
Dawniej: Mollwitzstrasse, Querstrasse, Pierackiego, Poprzeczna, Korfantego, Wieczorka
Ulica Staromiejska w Katowicach − jedna z najstarszych ulic w katowickiej dzielnicy Śródmieście. Rozpoczyna swój bieg od skrzyżowania z ulicą św. Jana obok Rynku. Krzyżuje się z ulicą Dyrekcyjną. Kończy bieg przy ulicy Andrzeja Mielęckiego. Przez władze miasta ulica jest zaliczana do przestrzeni publicznych o funkcji reprezentacyjnej i integrującej.
Historia:
Ulica początkowo była częścią traktu, prowadzącego do Mysłowic. W 1856 została skrócona, jej bieg wyprostowano; ulicę nazwano Querstraße (pol. Poprzeczna). Dzięki staraniom hrabiego Thiele-Wicklera w latach 60. XIX wieku w Katowicach powstały pierwsze kanały. Służyły odprowadzaniu ścieków z zabudowań dworskich. Jeden z nich przebiegał od skrzyżowania Querstraße, obecnie ul. Staromiejskiej, z ulicą Johanesstraße, dzisiejszą ul. św. Jana, przez ulicę Pocztową, do stawu hutniczego Huty Marta powstałego z rozlewiska rzeki Rawy. W 1902 powstała księgarnia polska "Górnoślązak" Telesfora Nowickiego. W 1905 przy tej ulicy działało nielegalne Towarzystwo im. Tomasza Zana, jego siedzibą była polska księgarnia T. Nowickiego. Na parterze oficyny z numerem 17 od 1907 do początku II wojny światowej działał teatr, przekształcony w 1911 w kinoteatr Apollo[6] (potocznie nazywany był "jamą występków"[7]). Od 1909 wprowadzono w nim stałe projekcje filmowe. Teatr wznowił pracę w 1954; nosił między innymi nazwy: "Satyry", "Komedia" i "Rozmaitości". W kamienicy nr 5 działa najstarsza restauracja na ul. Staromiejskiej − Tatiana (pierwszą była restauracja pod numerem 2, ale została zlikwidowana). W latach międzywojennych nosiła nazwę Carlton. W latach 1922−34 ulica nosiła nazwę Staromiejska. W 1934 nadano jej imię zamordowanego przez nacjonalistów ukraińskich Bronisława Pierackiego. W latach niemieckiej okupacji Polski (1939−1945) nosiła nazwę Mollwitzstraße, w latach 1945−1947 Bronisława Pierackiego, w latach 1947−1950 Wojciecha Korfantego, w latach 1950−1990 Józefa Wieczorka'[12][13]. Uchwałą Rady Miasta Katowice nr VIII/44/90 z 8 października 1990 przywrócono nazwę Staromiejska. W 1996 ulicę przekształcono w deptak.
W kamienicy pod numerem 7 urodził się Sławomir Idziak. Józef Holas (dziadek artysty) kupił w 1933 zakład fotograficzny pod tym numerem od Langego. Wojna i okupacja nie przerwała pracy zakładu.
Źródło:
Historia:
Ulica początkowo była częścią traktu, prowadzącego do Mysłowic. W 1856 została skrócona, jej bieg wyprostowano; ulicę nazwano Querstraße (pol. Poprzeczna). Dzięki staraniom hrabiego Thiele-Wicklera w latach 60. XIX wieku w Katowicach powstały pierwsze kanały. Służyły odprowadzaniu ścieków z zabudowań dworskich. Jeden z nich przebiegał od skrzyżowania Querstraße, obecnie ul. Staromiejskiej, z ulicą Johanesstraße, dzisiejszą ul. św. Jana, przez ulicę Pocztową, do stawu hutniczego Huty Marta powstałego z rozlewiska rzeki Rawy. W 1902 powstała księgarnia polska "Górnoślązak" Telesfora Nowickiego. W 1905 przy tej ulicy działało nielegalne Towarzystwo im. Tomasza Zana, jego siedzibą była polska księgarnia T. Nowickiego. Na parterze oficyny z numerem 17 od 1907 do początku II wojny światowej działał teatr, przekształcony w 1911 w kinoteatr Apollo[6] (potocznie nazywany był "jamą występków"[7]). Od 1909 wprowadzono w nim stałe projekcje filmowe. Teatr wznowił pracę w 1954; nosił między innymi nazwy: "Satyry", "Komedia" i "Rozmaitości". W kamienicy nr 5 działa najstarsza restauracja na ul. Staromiejskiej − Tatiana (pierwszą była restauracja pod numerem 2, ale została zlikwidowana). W latach międzywojennych nosiła nazwę Carlton. W latach 1922−34 ulica nosiła nazwę Staromiejska. W 1934 nadano jej imię zamordowanego przez nacjonalistów ukraińskich Bronisława Pierackiego. W latach niemieckiej okupacji Polski (1939−1945) nosiła nazwę Mollwitzstraße, w latach 1945−1947 Bronisława Pierackiego, w latach 1947−1950 Wojciecha Korfantego, w latach 1950−1990 Józefa Wieczorka'[12][13]. Uchwałą Rady Miasta Katowice nr VIII/44/90 z 8 października 1990 przywrócono nazwę Staromiejska. W 1996 ulicę przekształcono w deptak.
W kamienicy pod numerem 7 urodził się Sławomir Idziak. Józef Holas (dziadek artysty) kupił w 1933 zakład fotograficzny pod tym numerem od Langego. Wojna i okupacja nie przerwała pracy zakładu.
Źródło:
św. Jana - nieistniejący odcinek
więcej zdjęć (4)
Dawniej: Johannesstrasse
ul. Jana, św.
więcej zdjęć (509)
Dawniej: Johannes strasse, 15 Grudnia
W drugiej połowie wieku XVI w pobliżu dawnego stawu kuźniczego, na rogu dzisiejszego Rynku i ul. św. Jana, znajdował się lokalny węzeł komunikacyjny. W tym miejscu spotykały się szlaki w czterech kierunkach: na południowy wschód prowadziła droga do Mikołowa − obecnie ulica Młyńska i ulica Mikołowska, na południe droga do Brynowa − obecnie ul. św. Jana, ul. Jana Kochanowskiego i ul. Wita Stwosza, na wschód − droga do Szopienic i Mysłowic (ul. Warszawska), a na północ droga do północnej części centrum Bogucic (obok kościoła − ul. Katowicka) i dalej do Dąbrówki Małej.
Nazwa ulicy pochodzi od figury Świętego Jana, którą wzniesiono przy drodze i poświęcono 11 lipca 1816. W 1875 figurę rozbudowano i przeniesiono na prywatną posesję w Brynowie. W 1999 u wlotu ulicy do Rynku ustawiono replikę figury, wykonaną przez Mirosława i Jacka Kicińskich.
W latach 60. XIX wieku w Katowicach powstały pierwsze kanały. Odprowadzały one nieczystości z zabudowań dworskich. Kanały biegły między innymi od skrzyżowania Querstraße (dziś − ul. Staromiejska) z ulicą Johanesstraße (dziś − ul. św. Jana), następnie obok ulicy Pocztowej. Nieczystości wpadały do stawu hutniczego Huty Marta (powstał z rozlewiska rzeki Rawy − obecnie nie istnieje). W latach 70. XIX wieku istniało przedłużenie ulicy, będące przejazdem przez tory kolejowe. Przejazd kolejowy nie był wystarczający dla rozwijającego się ruchu w kierunku szlaków wylotowych z miasta. W 1882 ukończono bezkolizyjny wiadukt kolejowy nad ulicą Świętego Jana.
W 1912 przy ulicy wybudowano kino Rialto (wzniesione przez Martina Tichauera). Pod numerem 12 w dwudziestoleciu międzywojennym funkcjonował oddział towarzystwa ubezpieczeniowego "Port", a pod numerem 11 − sklep z konfekcją męską Gruenpetera. W okresie Rzeszy Niemieckiej (do 1922) ulica nosiła nazwę Johannesstraße (nazwa to obowiązywała również w okresie niemieckiej okupacji Polski), a w czasach PRL − 15 Grudnia, na pamiątkę dnia, w którym powstała PZPR[3]. W wyniku podpaleń dokonanych przez wojska radzieckie w 1945 spłonęła część śródmieścia pomiędzy ulicą św. Jana i ul. Pocztową. Około połowy lat 50. XX wieku domknięto od strony północnej blok kamienic pomiędzy ulicą Pocztową i ulicą Świętego Jana późnosocrealistycznym budynkiem, który utworzył południową pierzeję nowego placu rynkowego. Uchwałą Rady Miasta z 28 lutego 1990 przywrócono nazwę ulica Świętego Jana.
Dnia 20 sierpnia 2010 na fasadzie kamienicy na rogu Rynku i ul. św. Jana odsłonięto mosiężną pamiątkową tablicę ku czci Henryka Sławika − Sprawiedliwego wśród Narodów Świata, powstańca śląskiego, ratującego w czasie II wojny światowej Żydów. Kamienica, na której zawisła tablica, stoi w miejscu, gdzie przed wojną stał dom; w nim w latach 1928−1939 mieszkał Henryk Sławik. Planowane było wykonanie przekładki torów tramwajowych z ul. Pocztowej w ulicę św. Jana.
W ramach przebudowy katowickiego dworca przebudowywany został węzeł komunikacyjny w rejonie ulic Pocztowej, Dworcowej i Świętego Jana. Prace budowlane rozpoczęto 3 marca 2012. Węzeł oddano do użytku w 2013. Na ul. Pocztowej zlikwidowano torowisko, a ulicą św. Jana poprowadzono dwa tory.
Źrodło:
Nazwa ulicy pochodzi od figury Świętego Jana, którą wzniesiono przy drodze i poświęcono 11 lipca 1816. W 1875 figurę rozbudowano i przeniesiono na prywatną posesję w Brynowie. W 1999 u wlotu ulicy do Rynku ustawiono replikę figury, wykonaną przez Mirosława i Jacka Kicińskich.
W latach 60. XIX wieku w Katowicach powstały pierwsze kanały. Odprowadzały one nieczystości z zabudowań dworskich. Kanały biegły między innymi od skrzyżowania Querstraße (dziś − ul. Staromiejska) z ulicą Johanesstraße (dziś − ul. św. Jana), następnie obok ulicy Pocztowej. Nieczystości wpadały do stawu hutniczego Huty Marta (powstał z rozlewiska rzeki Rawy − obecnie nie istnieje). W latach 70. XIX wieku istniało przedłużenie ulicy, będące przejazdem przez tory kolejowe. Przejazd kolejowy nie był wystarczający dla rozwijającego się ruchu w kierunku szlaków wylotowych z miasta. W 1882 ukończono bezkolizyjny wiadukt kolejowy nad ulicą Świętego Jana.
W 1912 przy ulicy wybudowano kino Rialto (wzniesione przez Martina Tichauera). Pod numerem 12 w dwudziestoleciu międzywojennym funkcjonował oddział towarzystwa ubezpieczeniowego "Port", a pod numerem 11 − sklep z konfekcją męską Gruenpetera. W okresie Rzeszy Niemieckiej (do 1922) ulica nosiła nazwę Johannesstraße (nazwa to obowiązywała również w okresie niemieckiej okupacji Polski), a w czasach PRL − 15 Grudnia, na pamiątkę dnia, w którym powstała PZPR[3]. W wyniku podpaleń dokonanych przez wojska radzieckie w 1945 spłonęła część śródmieścia pomiędzy ulicą św. Jana i ul. Pocztową. Około połowy lat 50. XX wieku domknięto od strony północnej blok kamienic pomiędzy ulicą Pocztową i ulicą Świętego Jana późnosocrealistycznym budynkiem, który utworzył południową pierzeję nowego placu rynkowego. Uchwałą Rady Miasta z 28 lutego 1990 przywrócono nazwę ulica Świętego Jana.
Dnia 20 sierpnia 2010 na fasadzie kamienicy na rogu Rynku i ul. św. Jana odsłonięto mosiężną pamiątkową tablicę ku czci Henryka Sławika − Sprawiedliwego wśród Narodów Świata, powstańca śląskiego, ratującego w czasie II wojny światowej Żydów. Kamienica, na której zawisła tablica, stoi w miejscu, gdzie przed wojną stał dom; w nim w latach 1928−1939 mieszkał Henryk Sławik. Planowane było wykonanie przekładki torów tramwajowych z ul. Pocztowej w ulicę św. Jana.
W ramach przebudowy katowickiego dworca przebudowywany został węzeł komunikacyjny w rejonie ulic Pocztowej, Dworcowej i Świętego Jana. Prace budowlane rozpoczęto 3 marca 2012. Węzeł oddano do użytku w 2013. Na ul. Pocztowej zlikwidowano torowisko, a ulicą św. Jana poprowadzono dwa tory.
Źrodło: