Kamienica w środku zachodniej pierzei Rynku, u wylotu ulicy Rzeźniczej. Na parterze znajduje się apteka, a na I piętrze biblioteka. Obecny, stylizowany na renesansowy, wygląd otrzymała podczas powojennej odbudowy.
Pierwsze wzmianki o aptece w tej kamienicy sięgają XVIII wieku. W 1812 roku apteka znajdowała się w rękach Adama Franka.

Ulica Długa (niem. Langestraße) – ulica w centrum Raciborza o długości około 360 m. Biegnie od rynku do placu Wolności. Nazwa ulicy związana jest z faktem, że była to najdłuższa ulica w granicach otoczonego murami dawnego miasta. Obecnie, prawie na całej długości została wyłączona z ruchu samochodowego.
Dawniej ulica nosiła również inne nazwy: Große Gasse (Wielka), Korngasse (Zbożowa lub Żytnia) oraz Lange Gasse. Na początku ulicy, w budynku narożnym z rynkiem, mieściła się niegdyś kasa miejska. Na jego fasadzie od strony ulicy Długiej znajduje się zegar słoneczny. Do roku 1818 na zachodnim końcu ulicy istniała Brama Wielka, jedna z trzech bram miejskich w Raciborzu. Stanowiła element miejskich fortyfikacji, a także służyła do pobierania cła i myta. Przed rokiem 1945 na ulicy mieściło się wiele sklepów, zakładów usługowych i kawiarni. Zabudowania ulicy pochodziły z XVIII i XIX wieku. Była to ruchliwa ulica, znajdowały się też na niej dwa przystanki autobusowe. Mieszkali przy niej głównie bogaci kupcy i rzemieślnicy. II wojna światowa w dużym stopniu zniszczyła uliczne zabudowania.
W latach 50. XX wieku rozpoczęto odbudowę ulicy. Znacznie zmniejszono jej rolę handlową, przeznaczając na sklepy zaledwie kilka lokali. W latach 1980–1982 ulica doczekała się przebudowy. Chcąc przywrócić jej handlowy charakter, zamknięto ją dla ruchu kołowego, a mieszkania na parterach opróżniono i zamieniono na sklepy. Po północnej stronie utworzono również podwyższony trakt pieszy. 13 czerwca 2008 roku, przy okazji obchodów 900-lecia miasta, na ulicy, w miejscu dawnej fontanny, uroczyście odsłonięto fontannę Narodów[5].
Przy ulicy Długiej 41 mieściła się kiedyś znana wśród raciborzan kawiarnia Tęczowa, w której przed wojną znajdowała się restauracja Johanna Obotha. Wojna oszczędziła budynek mieszczący restaurację i już w 1945 roku uruchomiono w nim kawiarnię pod nazwą Ta-Joj, z podświetlanym parkietem. Kawiarnia była związana z powojennymi "sensacjami towarzyskimi" Raciborza: w niej milicjant zastrzelił swoją 17-letnią przyjaciółkę, innym razem Rosjanie wystrzelili pocisk z czołgu T-34 w kawiarnię, niszcząc pół ściany.
Opis z

Raciborski Rynek to prostokątny plac o wymiarach 116 metrów w kierunku północ-południe i 58 metrów w kierunku wschód-zachód. W średniowieczu na środku Rynku umiejscowiony był ratusz, dom kupców, wzmiankowany w 1313 roku i sukiennice, wzmiankowane w 1293 roku już jako murowane.
Najprawdopodobniej w XVI wieku usunięto zabudowania bloku śródrynkowego. Nowy ratusz wybudowano we wschodniej pierzei placu. W 1727 na środku Rynku stanęła Kolumna Maryjna. Podczas II wojny światowej zabudowa placu uległa prawie całkowitemu zniszczeniu. Kamienice po zachodniej stronie odbudowano stylizując je na renesansowe kamienice mieszczańskie. Pierzeję wschodnią zabudowano blokami. Niezabudowana od 1945 roku działka po stronie północnej w 2009 roku została sprzedana. Być może już niebawem stanie tam budynek, zamykający północną pierzeję.
Z Rynku odchodzą trzy ulicę w stronę zachodnią, po jednej w stronę północną i południową, oraz dwie na wschód. W północno-wschodnim narożniku znajduje się podominikański kościół św. Jakuba. W narożniku północno-zachodnim - pomnik biskupa Józefa Gawliny.