Dom odźwiernego, jeden z trzech obiektów wybudowanych po ogrodzeniu zespołu murem, powstał w 1837 roku z funduszy Andrzeja Zamoyskiego. Ze względu na charakterystyczny detal został nazwany domkiem gotyckim. Dom przeznaczono na mieszkanie dla stróża pilnującego bramy michałowskiej. Po II wojnie światowej obiekt przeznaczono na mieszkanie dla pracownika Domu Opieki Społecznej oraz na pomieszczenia biurowe Urzędu Rejonowego. Ściany zewnętrzne obiektu murowane z cegieł ceramicznych pełnych łączonych zaprawą wapienną, obustronnie tynkowane. Stropy z drewnianych belek z podsufitką. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo-jętkowa, dach kryty gontem. Schody zewnętrzne jednobiegowe, murowane z cegieł z pełną schodkową balustradą. Okna dwuskrzydłowe, czterokwaterowe, zamknięte ostrołukowym, dwudzielnym nadświetlem. Drzwi jednoskrzydłowe, płycinowe. Budynek niepodpiwniczony, wybudowany na planie prostokąta, z wydłużoną ku północy dolną kondygnacją oraz dobudówką od zachodu, nieco szerszą od korpusu. Układ wnętrza jednotraktowy. Część centralna bryły budynku dwukondygnacyjna pod dachem dwuspadowym, część północna i zachodnia jednokondygnacyjne pod dachami pulpitowymi. Elewacja frontowa niesymetryczna, wsparta w dolnej części na spłaszczanej arkadzie, z podziałami ramowymi. W górnej kondygnacji dwa ostrołukowe okna przedzielone nieco wyższą blendą. Elewacja północna symetryczna, dwuosiowa, z niższą dolną kondygnacją. Osie wyznaczają oprofilowane szeroką wstęgą blendy. Na osi szczytu oculus doświetlający strych. Elewacja zachodnia przesłonięta w dolnej części symetryczną dwuosiową dobudówką, w której osie wyznaczają ostrołukowe okna. Górna kondygnacja gładka. Elewacja południowa niesymetryczna, dwuosiowa, częściowo przesłonięta zewnętrznymi schodami, na końcu których drzwi do mieszkania znajdującego się na górnej kondygnacji. Wnętrze w górnej kondygnacji zachowane bez zmian, dolna kondygnacja przebudowana. Brak ciekawych elementów wystroju. Za .