Kościół w Olszowej jest jednym z trzech drewnianych kościołów w parafii św. Elżbiety Węgierskiej. Czas ich powstania nie jest jednoznacznie określony, wszystkie łączy jednak data 1748, kiedy to zostały one gruntownie przebudowane lub też wybudowane. Kościoły posiadają jednolity wygląd, wyróżniający je spośród licznej grupy drewnianych świątyń w woj. opolskim: jego charakterystyczną cechą jest m.in. niska, wtopiona w bryłę wieża.
Miejscowość została założona w XIII w. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1302 r., gdy Olszową wymieniono wśród wsi mających obowiązek przekazywać dziesięcinę na rzecz klasztoru cysterskiego w Jemielnicy. Wieś od początku należała do parafii w Kluczu, wymienianej w dokumentach od 1319 r. Drewniany kościół opisywany jest w protokołach z XVII - wiecznych wizytacji, do ok. 1688 r. poświęcony był św. Jadwidze. Dzisiejszy kształt został mu nadany w 1748 r., kiedy został przebudowany lub, być może, wybudowany od nowa. Kościół był remontowany w latach 1988 i 2007. W całości oszalowany w 2 poł. XX w.
Kościół znajduje się przy wschodnim skraju wsi, w rozwidleniu dróg prowadzących do Zimnej Wódki oraz na pola. Jest orientowany, usytuowany na prostokątnym cmentarzu, otoczonym kamiennym murem. Przed kościołem stoi kamienny krzyż z umieszczoną we wnęce figurą NMP. Kościół jest drewniany, o charakterze barokowym. Wzniesiony został w konstrukcji zrębowej oraz słupowej (wieża), na podmurówce z kamienia i cegły. Plan budynku składa się z szerszej nawy na planie zbliżonym do kwadratu, połączonej ukośnymi ścianami z krótkim, zamkniętym trójbocznie prezbiterium. Od zachodu do nawy przylega kwadratowa wieża, od północy do prezbiterium - zakrystia z lożą kolatorską na piętrze, dostępną zabudowanymi schodami biegnącymi przy ścianie nawy. W bryle kościoła dominuje nowsza wieloboczna wieżyczka na sygnaturkę, umieszczona nad wschodnią krawędzią nawy i kryta ostrosłupowym daszkiem. Dachy nad wieżą i nawą mają wspólną kalenicę. Północne połacie dachów nad nawą i znacznie niższym prezbiterium są przedłużone, tworząc przy nawie szeroki okap, przy prezbiterium kryjąc zakrystię z lożą. Aneks schodowy kryty jest daszkiem pulpitowym. Wszystkie dachy pokrywa gont, elewacje są współcześnie oszalowane deskami w układzie pionowym. Okna zamknięte są łukiem płaskim i szklone barwnymi witrażami. Nad nawą znajduje się strop płaski, nad prezbiterium płaski z fasetami, nad zakrystią i wieżą stropy belkowe. Na profilowanej belce tęczowej znajduje się barokowa grupa Ukrzyżowania. Chór muzyczny o prostym parapecie, wsparty jest na dwóch parach słupów z ozdobnymi głowicami. Loża kolatorska otwarta jest do wnętrza dwudzielnym, prostokątnym otworem. Wyposażenie składa się m.in. z barokowego, ramowego ołtarza głównego ze współczesnym obrazem przedstawiającym Adorację Matki Bożej Śnieżnej; barokowych, architektonicznych ołtarzy bocznych z obrazami z XVIII w. i współczesnymi; klasycystycznej ambony z przedstawieniami czterech Ewangelistów i ludową rzeźbą Chrystusa Frasobliwego. Całe wnętrze jest odeskowane, w kolorze naturalnego drewna. Z zewnątrz ogólnodostępny, wnętrza dostępne podczas nabożeństw lub po uzgodnieniu z księdzem proboszczem.
Oprac. Ewa Kalbarczyk-Klak, OT NID w Opolu, 22.09.2014 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)