Pierwsza wzmianka o istnieniu kościoła w Sierakowicach pochodzi z 1447 roku. Do XVII w. Sierakowice były samodzielną parafią – od 1679 roku kościół stanowił filię parafii w Rachowicach. Zachowany do dziś kościół powstał w 1675 roku, jego budowniczym był Józef Jozek. Datę budowy potwierdza data na belce tęczowej. Drewniany kościół jest orientowany, konstrukcji zrębowej, nawę i zamknięte trójbocznie prezbiterium otaczają soboty. Od strony północnej do prezbiterium przylega zakrystia, natomiast od frontu dobudowana jest wieża konstrukcji słupowej, na ceglanej podmurówce, poprzedzona kruchtą z początku XX wieku. Wieża zwieńczona jest ośmiobocznym hełmem namiotowym, natomiast wieżyczka sygnaturki hełmem baniastym. Hełmy te, charakterystyczny dwukalenicowy dach nad nawą i prezbiterium oraz ściany kościoła pokryte są gontem.
Wnętrze kościoła posiada wystrój barokowy. Warto zwrócić uwagę na dwukondygnacyjny ołtarz główny z roku 1678 – w roku 2002 poddany gruntownej renowacji oraz ambonę i chrzcielnicę z przełomu XVII i XVIII wieku. Ołtarze boczne pochodzą z XIX wieku. Prezbiterium oddziela od nawy tzw. „tęcza”, na belce której umieszczono krucyfiks i Grupę Ukrzyżowania (Matka Boska, święty Jan i Maria Magdalena). Po przeciwnej stronie nawy znajduje się wsparty na sześciu kolumnach chór muzyczny poszerzany w 1827 roku, (z tego też roku pochodzą organy). Nad nawą strop płaski, natomiast w prezbiterium zastosowano kolebkowy. Zachowały się również stare portale oraz drzwi z okuciami i oryginalnym zamkiem.
Siedemnastowieczna polichromia figuralna została pokryta nowszą w 1860 roku, a ponownie odsłonięta podczas prac konserwacyjnych w latach 2001–2002. Malowidła pokrywające ściany nawy i prezbiterium przedstawiają sceny ze Starego i Nowego Testamentu.
Nie zachowało się stare ogrodzenie, natomiast wejście na teren okalającego kościół cmentarza prowadzi przez oryginalną bramkę.