W 1937r. ks. bp Leon Fulman zaproponował wskrzeszenie tradycji dawnego kościoła Św. Krzyża na Przedmieściu Lwowskim. Było to konieczne dla dobra duchowego jak i wygody mieszkańców Nowej Osady, którzy dotkliwie odczuwali zbyt dużą odległość do kościoła parafialnego. Placówka Duszpasterstwa była potrzebna również dla umocnienia wiary w tutejszym środowisku robotniczym, łatwo ulegającym wpływom komunistycznym, jak i z powodu rozwijających się w tej dzielnicy sekt.
Znalezienie odpowiedniego miejsca i wzniesienie świątyni na Nowym Mieście ks. bp Fulman zlecił wikariuszom kolegiaty: na początku ks. A. Krawczykowi, a później ks. Franciszkowi Zawiszy. Pierwsze zebranie organizacyjne Komitetu Budowy Kościoła na Nowej Osadzie odbyło się 12 XII 1937r., którego przewodniczącym został starosta p. M. Sochański. Zdecydowano, że najlepszym miejscem na budowę będzie plac, na którym znajdował się Urząd Gminy. Teren został nabyty na początku IV 1938r. Budowę według projektu architekta Jerzego Siennickiego rozpoczęto od prowizorycznej kaplicy, w której odbywały się pierwsze nabożeństwa.
Dalsze prace budowlane przerwała II wojna światowa. Działalność duszpasterską w tych latach, wiążącą się z ogromnym ryzykiem, prowadziło czterech kapłanów: ks. Antoni Gomółka, ks. Edward Mikołajun, ks. Bogumił Efner i o. Marcin Karaś CSSR. Po aresztowaniu przez gestapo ks. Zawiszy budowa nie mogła być kontynuowana. Kościół zamieniono na magazyn zagrabionego mienia pożydowskiego, a Msze św. nadal były odprawiane w kaplicy pod prezbiterium zw. „Betlejemską”.
Diecezja lubelska, jak i inne w czasie wojny, doznała wielu szkód natury materialnej i personalnej. Okres powojenny także nie był szczęśliwy dla Polski, gdyż zakończenie wojny nie oznaczało odzyskania wolności. Komuniści starli się również zniszczyć kościół katolicki i dlatego te czasy nie były sprzyjającymi dla budowy i tworzenia ośrodków sakralnych. W tych warunkach kontynuowano rozpoczęte prace przy budowie kościoła Św. Krzyża i utworzenia przy nim nowej parafii. Pomimo wielu trudności ludzie pełni entuzjazmu i zaufania do Kościoła podjęli trud dalszej budowy świątyni.
image0024 III 1946r. Ojciec Święty Pius XII mianował ks. Stefana Wyszyńskiego biskupem diecezji lubelskiej. Wspierał on budowę świątyń i organizowanie nowych ośrodków duszpasterskich. Dostrzegł także potrzebę utworzenia odrębnej nowomiejskiej parafii w Zamościu. 27 VII 1946r. powierzył ks. Marianowi Giermakowskiemu obowiązki rektora kościoła Św. Krzyża na Nowym Mieście, zlecając kontynuację budowy i skupienie społeczeństwa. Podczas jednej z wizyt miasta ks. bp zwiedzając Nową Osadę i świętokrzyski kościół stwierdził stanowczo, że będzie tutaj samodzielna parafia. Kościół wybudowany w latach: 1938-1946 został poświęcony przez ks. Franciszka Zawiszę .
Za