Historia Polski w latach 1914-1918 to krótki, pięcioletni fragment dziejów. Wydarzenia tego pięciolecia zaważyły na sytuacji Polski na arenie tak międzynarodowej, jak i wewnętrznej.



W 1914 roku wybuchła I wojna światowa z udziałem mocarstw rozbiorowych: Austro-Węgier, Niemiec i Rosji. Doprowadziła ona do rozbudzenia wśród Polaków poczucia tożsamości narodowej, a jej przebieg i rezultaty (przede wszystkim upadek wszystkich trzech mocarstw zaborczych) umożliwiły odtworzenie niepodległego państwa polskiego.



Okres ten charakteryzował się fatalnym stanem zaopatrzenia i wyżywienia społeczeństwa, a także znacznymi stratami, zarówno wśród żołnierzy wcielonych do walczących ze sobą armii, jak i ludności cywilnej, która zmuszona do świadczeń na rzecz armii okupujących kraj, ponosiła ogromne ciężary. Na skutek śmierci i deportacji liczba ludności zamieszkującej późniejszą II Rzeczpospolitą zmalała o około 14,9%[1]. Niebagatelne też były straty materialne, spowodowane działaniami wojennymi. Kolejne armie, przechodzące przez terytoria zaborów stosowały taktykę spalonej ziemi. Rosjanie, wycofując się na wschód podpalili szyby naftowe w Galicji i deportowali setki tysięcy ludzi. Natomiast Niemcy nie omieszkali wywozić do Rzeszy całych fabryk, przede wszystkim z terenu Łodzi[2]. Ocenia się, że w okresie 1914-1920 zniszczeniu uległo około 30% majątku narodowego na ziemiach polskich, zaś poziom produkcji przemysłowej w roku 1919 wyniósł w Polsce 30% stanu z roku 1913 w tych samych granicach[3].



Okres ten zawiera się pomiędzy dwiema datami – 3 sierpnia 1914 przemówienie Piłsudskiego do żołnierzy w krakowskiej dzielnicy Oleandry i 11 listopada 1918 przekazanie Piłsudskiemu władzy wojskowej przez Radę Regencyjną (14 listopada 1918 przekazano Piłsudskiemu władzę cywilną). Na przestrzeni tego czasu – wraz z przesuwaniem się frontów i zmiennymi losami poszczególnych mocarstw zaborczych, kształtowały się zarówno koncepcje polskie (dotyczące sposobów i dróg do odzyskania niepodległości), jak i koncepcje zaborców oraz Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych, prowadzące do rozwiązania sprawy polskiej. W rezultacie, trudnego wcześniej do przewidzenia, przebiegu wojny wszystkie zainteresowane strony musiały prześcigać się w deklaracjach, a wkrótce także i w czynach, które legły u podstaw tworzenia polskiego wojska (Austro-Węgry, okupacja niemiecka, Rosja, Francja) i zalążków organizmu państwowego (okupacja niemiecka, Francja). Wszystko to razem sprawiło, że gdy 11 listopada 1918 roku I wojna światowa została zakończona, Polska powstała jako państwo uznane na arenie międzynarodowej, dysponujące przygotowaną kadrą polityczną i administracyjną oraz zawiązkami wojska, organów władzy wykonawczej i sądowniczej.

Źródło:

CC-BY-SA 3.0 Polska

Ulica Warszawska – jedna z ulic w Kielcach. Łączy ścisłe centrum miasta z osiedlami znajdującymi się na północy Kielc. Jest jedną z najdłuższych ulic w Kielcach, mając około 6 kilometrów długości. Wytyczona została przed rokiem 1837. Przez ponad 180 lat istnienia, ulica Warszawska miała wiele różnych nazw. W 1857 roku nazwano ją Dąbrowską, potem Szydłowiecką oraz Nowowarszawską. W 1935 roku po raz pierwszy została nazwana ulicą Warszawską. W czasie II wojny światowej Niemcy podzielili ją na dwie ulice: Radomską i Szczęśliwą. Po wojnie na krótko powrócono do nazwy Warszawska. Od 1948 roku nazywała się Daszyńskiego, a w latach 50. zmieniono na Rewolucji Październikowej. Pod koniec XX wieku ponownie powrócono do nazwy Warszawska. Zaczyna się na Rynku, później krzyżuje się i łączy z ulicami: Orlą, Lecha Kaczyńskiego, Aleją IX Wieków Kielc, Przecznicą, Polną, Aleją Tysiąclecia Państwa Polskiego, Pocieszka, Studencką, Wjewódzką, Wincentego Kadłubka, Świętokrzyską, Jesionową, Cypriana Kamila Norwida, Marii Konopnickiej, Starą, ulicą Szydłówek Górny, Turystyczną, Władysława Orkana, Mieczysława Jaworskiego, Franciszka Loefflera, Bieszczadzką, generała Władysława Sikorskiego, Jeleniowską, ulicą Karczunek, Wincentego Witosa, Dywizjonu 303, Szybowcową i Wincentego z Kielc . Kończy się na skrzyżowaniu z ulicą Radomską na kieleckiej Dąbrowie.