Budowę Domu Polaków z Zagranicy im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, na miejscu wcześniejszych zabudowań, przerwał wybuch II wojny św. Ceglane elewacje miały być licowane kamieniem lub wyprawione tynkami mineralnymi. Kompleks składający się z dwóch budynków rozdzielonych dziedzińcem wznosił się pomiędzy Rybakami, a Wybrzeżem Gdańskim. Zgodnie z warunkami rozpisanego konkursu, pomiędzy budynkami znajdował się prześwit z widokiem na wyrastającą ponad zieloną skarpą, fasadę Pałacu Kotowskich i kopułę Kościoła Sakramentanek przy Rynku Nowego Miasta.

W jednym z budynków (południowym) miały się znajdować biura Światowego Związku Polaków z Zagranicy, Funduszu Szkolnictwa Polskiego za Granicą, Instytutu Badań Narodowościowych i Związku Pisarzy i Publicystów Emigracyjnych, reprezentacyjny hol i duża sala konferencyjna, której strop dźwigała żelbetowa kratownica, stylizowana na kasetony. W drugim z budynków chciano umieścić internat dla stypendystów kursów "Wiedzy o Polsce", schroniska dla wycieczek Polaków z zagranicy na 150 miejsc i kilkanaście pokoi hotelowych.

Budynek otwarto i poświęcono w sierpniu 1939 r.

Obiekt został uszkodzony we wrześniu 1939, a podczas okupacji niemieckiej zamieszkiwali ruiny bezdomni i uchodźcy. Został niszczony w 1944, a całość rozebrano w latach 60. XXw. Obecnie w tym miejscu znajduje się multimedialna fontanna.