starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 5.52
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Wola - Czyste › ul. Płocka › Narodowe Centrum Kultury |
18 października 2012 , Budynek przez wiele lat był siedzibą Polskich Nagrań. Na zdjęciu z lat 60. jawi się jako wielki gmach. Tymczasem dziś, otoczony wysokimi blokami nie wydaje się tak okazały. Widać, że parter rozbudowano do granicy działki.
Skomentuj zdjęcie
† ML
+2 głosów:2  Mało kto wie, że budynki powstały przed wojną dla spółki "Odeon", pierwszej w Polsce wytwórni płyt grających. 2012-11-09 22:36:30 (13 lat temu)
do † ML: Mam nawet pare takich płyt "szelakowych" Odeon Records 78 Rpm' ,kruche zawędrowały jakos na "Ziemie Wyzyskane" ,chće je zgrac do kompa ,ale kłopot z odpowiednim gramofonem.... 2012-11-10 11:44:44 (13 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 czerwiec
21 lat 10 miesięcy 24 dni |
Dodane: 9 listopada 2012, godz. 18:46:28
Autor zdjęcia: Danuta B.
Rozmiar: 1500px x 1082px
Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: Canon EOS 5D
1 / 250sƒ / 10ISO 40017mm
5 pobrań 1992 odsłony 5.52 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Danuta B.
Obiekty widoczne na zdjęciu
Narodowe Centrum Kultury
więcej zdjęć (7)
Zbudowano: 1920
Dawniej: Polskie Zakłady Fonograficzne „Odeon”, Polskie Nagrania
Płocka 13 to szczególny adres dla polskiej kultury. Przed wojną był siedzibą Polskich Zakładów Fonograficznych „Odeon”, filii międzynarodowego koncernu fonograficznego Electric and Musical Industries (EMI) . Tu działały również firmy „Parlophon”, „Homocord” i „Columbia”. Na szybko rozwijającą się przemysłową część Woli, nieopodal fabryki Ursus i zakładów Franaszka w latach 30. przybywały największe gwiazdy ówczesnej sceny i estrady. Na Płockiej 13 powstały nagrania wielkich polskich artystów, jak np. skrzypka Bronisława Hubermana, śpiewaków: Jana Kiepury, Stanisławy Korwin-Szymanowskiej, Stanisława Gruszczyńskiego, Eugeniusza Mossakowskiego, Adama Dobosza czy Ignacego Dygasa. Dla „Columbii” nagrywała tu Wielka Orkiestra Filharmonii Warszawskiej pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga. Osobnym rozdziałem były wspaniałe nagrania muzyki rozrywkowej i lekkiej, w wykonaniu np. Małej Orkiestry Polskiego Radia, dyrygowanej przez Zdzisława Górzyńskiego.
Ponadto powstały tam niezliczone płyty piosenkarzy, na czele z takimi gwiazdami, jak Hanka Ordonówna, Wiera Gran, Eugeniusz Bodo, Andrzej Bogucki, Tadeusz Olsza, Adolf Dymsza, Albert Harris, Janusz Popławski, Stanisława Nowicka, czy Mieczysław Fogg (solo lub z Chórem Dana). Na płytach z Płockiej nabyć można było nagrania muzyki wojskowej, pieśni narodowych i patriotycznych, fragmenty wielkich dzieł literackich w wykonaniu wielkich aktorów, wreszcie folklor, nagrania kabaretowe. Ale też całe opery, płyty nagrane na Festiwalu w Bayreuth, kolędy, chorał gregoriański, czy ofertę dla mniejszości narodowych – liczne nagrania kantorów synagogalnych, chórów cerkiewnych itd.
Na miejscu powstawały nie tylko nagrania, ale również wykonywano matryce i tłoczono gotowe płyty na prasach półautomatycznych. „Odeon”, jako firma niemiecka, działał także w czasie okupacji. Zarządzany przez urzędnika specjalnie powołanego przez władze okupacyjne. Najpewniej dlatego budynek przetrwał do wiosny 1945 roku niemal niedraśnięty. W aktach Biura Odbudowy Stolicy zachowały się protokoły komisji oceniającej stan nieruchomości. Wkrótce po drobnym remoncie, na Płockiej znów ruszyły prasy. Na początku pod przedwojenną nazwą, potem pod kilkoma innymi, ale już zawsze jako firma państwowa.Na gruzach przedwojennego przedsiębiorstwa nowa władza rozpoczęła produkcję korzystając z czynnych pras i zachowanych matryc. Firma, którą ostatecznie nazwano „Polskie Nagrania”, działała przy Płockiej aż do roku 1990. Wtedy całość produkcji i biura przeniesiono do nowego, okazałego gmachu przy Goleszowskiej 6.
Ponadto powstały tam niezliczone płyty piosenkarzy, na czele z takimi gwiazdami, jak Hanka Ordonówna, Wiera Gran, Eugeniusz Bodo, Andrzej Bogucki, Tadeusz Olsza, Adolf Dymsza, Albert Harris, Janusz Popławski, Stanisława Nowicka, czy Mieczysław Fogg (solo lub z Chórem Dana). Na płytach z Płockiej nabyć można było nagrania muzyki wojskowej, pieśni narodowych i patriotycznych, fragmenty wielkich dzieł literackich w wykonaniu wielkich aktorów, wreszcie folklor, nagrania kabaretowe. Ale też całe opery, płyty nagrane na Festiwalu w Bayreuth, kolędy, chorał gregoriański, czy ofertę dla mniejszości narodowych – liczne nagrania kantorów synagogalnych, chórów cerkiewnych itd.
Na miejscu powstawały nie tylko nagrania, ale również wykonywano matryce i tłoczono gotowe płyty na prasach półautomatycznych. „Odeon”, jako firma niemiecka, działał także w czasie okupacji. Zarządzany przez urzędnika specjalnie powołanego przez władze okupacyjne. Najpewniej dlatego budynek przetrwał do wiosny 1945 roku niemal niedraśnięty. W aktach Biura Odbudowy Stolicy zachowały się protokoły komisji oceniającej stan nieruchomości. Wkrótce po drobnym remoncie, na Płockiej znów ruszyły prasy. Na początku pod przedwojenną nazwą, potem pod kilkoma innymi, ale już zawsze jako firma państwowa.Na gruzach przedwojennego przedsiębiorstwa nowa władza rozpoczęła produkcję korzystając z czynnych pras i zachowanych matryc. Firma, którą ostatecznie nazwano „Polskie Nagrania”, działała przy Płockiej aż do roku 1990. Wtedy całość produkcji i biura przeniesiono do nowego, okazałego gmachu przy Goleszowskiej 6.
ul. Płocka
więcej zdjęć (295)
Ulica Płocka (dawniej fragmentami także Młynarska Tylna, Patrice'a Lumumby) – ulica w dzielnicy Wola w rejonie Czyste i Młynów, biegnąca w relacji północ-południe od Kasprzaka do Obozowej, o długości 1 800 metrów. Odbywa się nią ruch autobusowy.
Historia
Droga w tym miejscu została wytyczona w XIX wieku, a gdzieś w jej rejonie swoje źródła miała rzeczka Drna. W 1916 roku ulicę włączono w granice Warszawy, a fragment na północ od Wolskiej nazywany był Młynarska Tylna – nazwa ta pojawia się po raz ostatni na mapie z 1916 roku[1]. Pierwotnie ulica Płocka przebiegała inaczej niż współcześnie – na całej długości biegła w linii prostej, a więc przed skrzyżowaniem z Górczewską nie skręcała na północny-wschód, lecz biegła dalej, mijając kamienicę nr 41 od strony zachodniej. Dalej mijała ulice Żytnią, Długosza, Gostyńską, Zawiszy do skrzyżowania z Opawską i Kruświcką, która prowadziła do Obozowej. Do zachodniej pierzei ulicy należał kiedyś także dom o współczesnym adresie Zawiszy 7a.
28 listopada 1948 ulicą Płocką puszczono pierwszy autobus linii 109. Podczas budowy osiedla Młynów przebudowano odcinek na północ od Górczewskiej, tak by mijał kamienicę nr 41 od wschodu, a następnie skierował się ku Obozowej. Temu odcinkowi 8 czerwca 1961 nadano imię pierwszego premiera Demokratycznej Republiki Konga, Patrice'a Lumumby. Współczesną nazwę przywrócono 29 czerwca 1993 roku. W połowie 2013 roku oficjalnie zaproponowano do realizacji trasę tramwajową wzdłuż ul. Płockiej od ul. Obozowej do ul. Wolskiej, również z wariantem do ul. Krzyżanowskiego i Warszawy Zachodniej – celowość budowy będzie badana przez specjalistów.
Historia
Droga w tym miejscu została wytyczona w XIX wieku, a gdzieś w jej rejonie swoje źródła miała rzeczka Drna. W 1916 roku ulicę włączono w granice Warszawy, a fragment na północ od Wolskiej nazywany był Młynarska Tylna – nazwa ta pojawia się po raz ostatni na mapie z 1916 roku[1]. Pierwotnie ulica Płocka przebiegała inaczej niż współcześnie – na całej długości biegła w linii prostej, a więc przed skrzyżowaniem z Górczewską nie skręcała na północny-wschód, lecz biegła dalej, mijając kamienicę nr 41 od strony zachodniej. Dalej mijała ulice Żytnią, Długosza, Gostyńską, Zawiszy do skrzyżowania z Opawską i Kruświcką, która prowadziła do Obozowej. Do zachodniej pierzei ulicy należał kiedyś także dom o współczesnym adresie Zawiszy 7a.
28 listopada 1948 ulicą Płocką puszczono pierwszy autobus linii 109. Podczas budowy osiedla Młynów przebudowano odcinek na północ od Górczewskiej, tak by mijał kamienicę nr 41 od wschodu, a następnie skierował się ku Obozowej. Temu odcinkowi 8 czerwca 1961 nadano imię pierwszego premiera Demokratycznej Republiki Konga, Patrice'a Lumumby. Współczesną nazwę przywrócono 29 czerwca 1993 roku. W połowie 2013 roku oficjalnie zaproponowano do realizacji trasę tramwajową wzdłuż ul. Płockiej od ul. Obozowej do ul. Wolskiej, również z wariantem do ul. Krzyżanowskiego i Warszawy Zachodniej – celowość budowy będzie badana przez specjalistów.