Synagoga w Zabłudowie – synagoga drewniana powstała w Zabłudowie w pierwszej połowie XVII wieku. Została zniszczona 24 czerwca 1941 roku przez Niemców. Należała do najpiękniejszych i najcenniejszych synagog drewnianych w Polsce. Znajdowała się między ulicami Suraską i Białostocką, nieopodal dzisiejszej remizy strażackiej. Synagoga został wzniesiona prawdopodobnie w latach 1614-1621. Według dokumentów z archiwum dworskiego w Zabłudowie w 1635 roku Krzysztof Radziwiłł wydał zgodę na budowę synagogi. Być może dotyczy to wyłącznie pozwolenia na dobudowę skrzydła do istniejącego już budynku. Zygmunt Gloger oceniał, że główny trzon synagogi powstał już w XVI wieku.

Synagoga zbudowana została z drewna modrzewiowego bez wykorzystania gwoździ. Miała 18 metrów wysokości i 11 szerokości. Zgodnie z pinkasem w wyniku pierwszej przebudowy w 1646 roku dobudowano babiniec dla kobiet. Rekonstrukcje synagogi miały miejsce także w latach 1705 i 1712. Wybitnym osiągnięciem sztuki ciesielskiej był łamany dach pokryty gontem. Według Zygmunta Glogera jeden ze szczytów narożnych "nosi na sobie piętno stylu nazywanego dzisiaj zakopiańskim". Nawę główną synagogi obiegał ozdobny fryz. Dwa pawilony znajdujące się na rogach budynku przypominały alkierz tradycyjnych polskich dworów. W przybudówkach mieścił się sąd rabinacki.

Synagoga została oblana benzyną i spalona 24 czerwca 1941 roku przez żołnierzy niemieckich. Za wiki