Wpływy chrystianizacyjne na tereny obecnego Złocieńca dotarły bardzo wcześnie, prawdopodobnie za sprawą św. Ottona, biskupa z Bambergu, w latach 1124 -1125. W dokumencie z grudnia 1333 r. nadającym osadzie prawa miejskie, Hasso i Ludeke Wedel wymieniają cmentarz przykościelny i określają przyszłe dochody proboszcza. W dokumencie nie ma jednak nazwiska złocienieckiego proboszcza, choć pojawia się Otton, proboszcz z pobliskiego Wierzchowa. W XII w., gdy powstała osada, zbudowano drewniany kościół, a parafia podlegała diecezji poznańskiej. Średniowieczne dzieje kościoła i parafii nie są udokumentowane.
Obecny murowany kościół powstał, w części, na późnogotyckiej świątyni około połowy XV wieku. W 1529 r. dach wieży pokryto miedzią, a w połowie XVI w. kościół wyposażono w organy. Silne tendencje reformacyjne na Pomorzu doprowadzają do tego, że w połowie XVI wieku świątynia staje się protestanckim miejscem kultu religijnego. W XVII i XVIII wieku nękany pożarami kościół traci wiele z wystroju wnętrza, ale zyskuje, dzięki kolejnym odbudowom, na ulepszeniach konstrukcyjnych. Z tekstów źródłowych wiadomo, że pierwszy dzwon, na drewnianej jeszcze wieży, w 1669 r. odlał wędrowny ludwisarz z Lotaryngii. W 1917 r. przetopiono go na potrzeby wojenne. W 1879 r. średniowieczną wieżę rozebrano i wzniesiono smukłą, neogotycką, z wmontowanym zegarem. Dwa stalowe dzwony z 1922 r. i jeden brązowy z 1732 r. opatrzone są inskrypcjami w języku niemieckim. Dotyczą one fundatorów - rodziny Borków i ludwisarza z Kołobrzegu. W prezbiterium znajduje się zamurowane wejście do rodzinnego grobowca von Borcke z XVIII wieku. Drugi grobowiec znajduje się w nawie, po prawej stronie prezbiterium.
Podczas II wojny światowej kościół nie został zniszczony. Już w maju 1945 r., za przyczyną przybyłego z wileńszczyzny z grupą wiernych księdza Tadeusza Murzynowskiego, kościół, po wiekach, zaczął znów służyć społeczności polskiej wyznania rzymsko - katolickiego, a jego patronką stała się Najświętsza Panna Maria Wniebowzięta. W latach 1981 - 84, za sprawą śp. księdza proboszcza Mieczysława Sarneckiego CR przeprowadzono wiele prac renowacyjnych wewnątrz świątyni. Od lipca do września 1981 r. wylano zbrojone sklepienie w kościele parafialnym, rozpoczęto wykopy i wylano ławy fundamentowe pod budowę Domu Zakonnego.
1 maja 1985 r. wprowadzili się tam pierwsi lokatorzy księża: Sojka, Klimaszewski, Matys. 26 grudnia 1981 r., w godzinach nocnych, wybuchł pożar w kaplicy Matki Boskiej Ostrobramskiej. 13 września 1984 r. rozpoczęto montaż organów, a poświęcono je 23 grudnia tego samego roku. W tymże roku ustawiono nowe ołtarze boczne, przebudowano ołtarz główny, ułożono marmur w prezbiterium, zakończono też przebudowę balkonów. Wnętrze świątyni uzyskało swój obecny wygląd. 16 maja 1985 roku ksiądz biskup koszalińsko-kołobrzeski Ignacy Jeż dokonał konsekracji kościoła i poświęcenia nowego domu zakonnego "Lumen". W latach 1994 - 97, dzięki ofiarności parafian i pomocy władz samorządowych, a nade wszystko wielkiemu zaangażowaniu, energii i pracowitości księdza proboszcza Leonarda Bandosza CR, zagospodarowano teren wokół świątyni i zmieniono elewację.