Historia Promnic sięga XVI w., kiedy to biskup wrocławski Baltazar von Promnic zakupił tereny Wolnego Państwa Pszczyna, w ramach którego wchodziły tereny Promnic. Przez kolejne wieki Promnice były w posiadaniu rodzin Anhaltów, a następnie Hochbergów.
To właśnie przedstawiciel tego rodu - Jan Henryk XI był inicjatorem budowy rezydencji myśliwskiej. W 1861 r. za sprawą nadwornego architekta Olivera Pavelta powstaje zameczek w stylu neogotyku angielskiego.. Sześć lat później po jednym z polowań zameczek spłonął. Dosyć szybko, bo w 1868 r. został odbudowany i wkomponowany w leśny pejzaż.
Zameczek wybudowano z myślą o najznakomitszych gościach zapraszanych na polowania w Puszczy Pszczyńskiej.

Zameczek Myśliwski został przekazany Skarbowi Państwa pod koniec lat 30-tych. Wtedy to synowie Jana Henryka XV oddali Promnice, jako część opłaty spadkowej.
Początkowo pieczę nad zameczkiem pełniły Lasy Państwowe, a następnie kolejne kopalnie i zrzeszenia górnicze. W 2003 roku Promnice stanowią ponownie własność Skarbu Państwa. Jego urok i piękno można podziwiać do dnia dzisiejszego.

Pomieszczenia na I i II piętrze Zameczku zajmowane niegdyś przez rodzinę książęcą i ich Gości, zostały zaadoptowane na potrzeby działającego do października 2018 r. HOTELU NOMA RESIDENCE****. O charakter i wystrój wnętrz sal restauracyjnych i pokoi gościnnych stale dbali specjaliści plastycy.
Zameczek Myśliwski Promnice jest obiektem zabytkowym, dlatego też nie spełnia on wszystkich wymagań wynikających z wymogów kategoryzacyjnych (brak klimatyzacji, windy), jednakże jest to w pełni rekompensowane innymi walorami otoczenia.

Promnice odwiedzali m. in. Wilhelm I Friedrich Ludwig von Hohenzollern - król Prus i Wilhelm II - cesarz Niemiec.
Leśną rezydencję w Pomnicach upodobała sobie także żona Jana Henryka XV - Maria Teresa Cornwalis West ( księżna Daisy) - jedna z najpiękniejszych kobiet II poł. XIX w. w Europie.

tekst za
Od 1 listopada 2018 r. właścicielem Zameczku Promnice jest Muzeum Zamkowe w Pszczynie. Muzeum Zamkowe w najbliższym czasie przeprowadzi szereg prac remontowych struktury zameczku, jednakże w dalszym ciągu zamierza utrzymywać w zameczku także działalność komercyjną. Miejsce dotychczasowej restauracji Noma Residence zajeła Restauracja Książęca, z obsługą prowadzoną przez dotychczasową załogę restauracji.

Po zakończeniu II wojny światowej zameczek myśliwski Promnice był zarządzany przez Okręgowy Zarząd Lasów Państwowych w Katowicach, a następnie (od 1967 roku) został wzięty w opiekę przez resort górnictwa. W 2003 roku stał się własnością Skarbu Państwa, a od 2018 r. obiekt jest częścią Muzeum Zamkowego w Pszczynie./

Dwór „Ludwikówka” to zabytkowa budowla w typie okazałego dworu szlacheckiego, utrzymanego w stylu klasycystycznym. Dwór znajduje się na północnym skraju dawnego parku angielskiego, otaczającego zamek w Pszczynie. Zbudowany został na łagodnym stoku, stanowiąc północne zamknięcie głównej osi parkowej. Wraz ze wzniesionymi w pobliżu budynkami gospodarczymi, tj. oficyną, budynkiem folwarcznym, stajnią i wozownią tworzył niegdyś odrębny zespół architektoniczny, połączony z pałacem wysadzaną drzewami aleją. Zbudowany został ok. 1805 roku według planów i pod nadzorem Wilhelma Puscha, nadwornego architekta władającej wówczas Pszczyną rodziny Anhalt-Köthen. Murowany na planie prostokąta, parterowy z mieszkalnym poddaszem, podpiwniczony. Nazwa związana jest z imieniem Ludwika Anhalta, najmłodszego syna Fryderyka Erdmanna Anhalta, dla którego dwór został zbudowany. Do czasu objęcia władzy w Księstwie Pszczyńskim (tj. do 1830 r.) dwór był stałym miejscem zamieszkania Ludwika. Natomiast za czasów jego panowania w księstwie (1830–1841) „Ludwikówka” była najczęstszym miejscem jego pobytu i głównym ośrodkiem życia dworskiego w Pszczynie. Budynek do wybuchu II wojny światowej pozostawał w rękach panującej w Pszczynie rodziny Hochbergów. W czasie wojny budynkiem administrował wyznaczony przez władze okupacyjne przymusowy zarządca, a w roku 1942 pomieszczenia dworku zostały zajęte przez Wehrmacht. Po wojnie, obiekt zaadaptowano na cele mieszkaniowe, wykonano wtedy szereg ścianek działowych zyskując w ten sposób 10 mieszkań. Po upadku komunizmu pierwsze przymiarki do przywrócenia reprezentacyjnej funkcji obiektu zaproponowała spółka Centrum Targowe, lecz propozycje stworzenia m.in. luksusowej restauracji oraz pomieszczeń klubowych nie doszły do skutku. Ostatecznie budynek sprzedano 10 kwietnia 1997 roku. Obecnie własność prywatna, gruntownie restaurowana w latach 2008–2010.