Sanktuarium Matki Bożej Okulickiej

Jan Długosz w swoim dziele „Liber Beneficiorum” pisał, że Okulice należały do parafii w Cerekwi. O pierwszym kościele nie ma praktycznie żadnych wzmianek, poza tą, że w 1550 r. świątynia się zawaliła. Zanim wybudowany nową, minęły trzy dekady, a w jej miejscu stał krzyż, pod którym gromadzili się wierni. W 1588 r. rozpoczęto budowę nowej kaplicy, lecz mieszkańcy nie mieli na niej zgody. Kościół Zwiastowania NMP został konsekrowany dopiero w połowie siedemnastego stulecia (1647). Szybko się okazało, że trzeba było rozbudować świątynię, ponieważ z każdym rokiem przybywało wiernych. Udało się tego dokonać za sprawą ks. Aleksandra Kownackiego. 8 listopada 1691 r. dokonano ponownej konsekracji kościoła, a parafia zyskała kolejnego patrona – św. Aleksandra.

Pod koniec osiemnastego stulecia, w 1780 r., okulicki kościół spalił się doszczętnie. Ocalał jedynie cudowny obraz Matki Bożej wraz z licznymi wotami i innymi kosztownościami. Poza nimi przetrwała również dzwonnica, która została zamieniona w tymczasową kaplicę. Austriacki zaborca nie śpieszył się budową nowego kościoła. Na nową świątynię mieszkańcy Okulic musieli czekać aż do 1809 r. Niestety – materiał, z którego został wykonany nie był najlepszej jakości, a do tego nie posiadał solidnych fundamentów. Dlatego też w 1813 r. w czasie powodzi uległ zalaniu. Zniszczony kościół groził zawaleniem i mimo licznych próśb władz kościelnych do rządu zwlekano z gruntownym remontem. Dopiero w latach 1838-1840 została przeprowadzona restauracja świątyni. Dwa lata później bp Józef Wojtarowicz dokonał konsekracji kościoła. W kolejnych dekadach okulicki ośrodek parafialny ponownie wymagał remontu. Jak się jednak okazało, lepiej by było postawić nową budowlę, niż cały czas dokładać kolejne pieniądze. Niestety, wybuch drugiej wojny światowej zahamował starania okulickiego proboszcza i dopiero w 1949 r. przystąpiono do budowy nowej świątyni. Trwała ona 10 lat i 17 maja 1959 r. została konsekrowana przez bpa Karola Pękałę.
źródło: