Jest to najokazalszy w mieście przykład architektury klasycystycznej: trzykondygnacyjny budynek o dwudziestoczteroosiowej elewacji, nakryty dwuspadowym dachem, będący siedzibą Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej . Pierwotne jednak przeznaczenie tej budowli – wzniesionej w 1799 r. na polecenie króla Prus Fryderyka Wilhelma II – było zupełnie inne. Miała ona służyć jako Krajowy Dom Ubogich (Landarmenhaus), którego celem była opieka nad inwalidami i resocjalizacja drobnych przestępców oraz włóczęgów poprzez pracę w przędzalni i tkalni. W pierwszym roku istnienia zakładu przyjęto do niego 252 biednych, 33 więźniów i 14 obłą­kanych – łącznie 299 osób. Poza sypialniami pensjonariuszy mieściły się tu mieszkania dla pracowników zakładu. W 1804 r. dobudowano budynek wschodni, mieszczący areszt, a w 1879 r. skrzydło zachodnie, mieszczące administrację. W 1920 r. zlikwidowano Krajowy Dom Ubogich i budynek przekazano na użytek przeniesionych tu z Bydgoszczy Pruskich Rolniczych Zakładów Badawczo-Doświadczalnych, którego tradycje kontynuował po II wojnie światowej polski Instytut Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa.



Za: