Z mojej strony 6-tka z dwoma plusami.

To są te właśnie wagony, którymi dziecięciem będąc, sunąłem do wód, czyli przez Goleszów do Ustronia. To są te jednoprzedziałowce, gdzie każdy przedział miał swoje własne drzwi (bodajże na każdą stronę wagonu?). Ta idąca wzdłuż wagonu kładka drewniana słuzyła nie tylko do wsiadania, ale także do popisów ekwilibrystycznych konduktora w czasie jazdy! Tak, tak. Otóż gość ten musiał w czasie jazdy odwiedzać przedziały żeby sprawdzić bilety, wiec wędrował tą ławką od przedziału do przedziału. Szyby w tych drzwiach były opuszczane i blokowane na taki gruby pas parciany, który miał zakute co kawałek otworki metalowe, one się zaczepiało o hak na drzwiach, co pozwalało utrzymać określony zakres otwarcia okna. Tu widać takie uchylone okno, po lewej stronie tabliczki kierunku jazdy. Dodam, że przyjemność podróżowania tym cudem techniki była średnia, gdyż ławki w przedziałach były wykonane z drewnianych deseczek (boazeria). Tato mnie zawsze przestrzegał, nie wychylaj się i nie patrz kierunku jazdy. Dlaczego? Ano wystarczyło choć raz "zaliczyć" pod powiekę konkretną drobinkę sadzy z komolotywy (tak wtedy na tego ciągnącego pociąg żelaznego potwora mówiłem). To było baaardzo pouczające ...

Dobrze mówi Stenek. Ja pamiętam jazdę takim wagonem na linii Zduńska Wola - Inowroclaw. Drzwi były z prawej i drugie z lewej strony. Było to w latach 1952-1964 wtedy jeżdziłem na wakacje do babci nad jezioro Głuszynskie.

Też pamiętam takie wagony :)

Jeździłem takimi wagonami na wczasy do Skarszew linią 233 z Pszczółek, właśnie w latach '66-68.

A pamiętacie jak się tam okna otwierało? Zjeżdżały w dół do wewnątrz "ściany: a do wyciągania z powrotem służył przymocowany na stałe, szeroki pas parciany.