Kamienica wzniesiona została przypuszczalnie na przełomie XVI i XVII wieku. Była wtedy własnością malarza, co Hanusową murarkę podjął. Przez szereg lat była własnością rodzin pozostających w związku z dworem Zamoyskich. W 1691 roku należała do Garczyńskiego, w latach 1696-1703 do Jana Bartoszewicza, w latach 1707-1709 do Wojciecha Mroczkowskiego. Przypuszczalnie w drugiej połowie XVII wieku wzniesiono a w połowie XVIII przebudowano drugi trakt domu. W 1823 roku obiekt był remontowany.
Od 1819 roku właścicielem był Jan Kuczakiewicz, od 1830 roku Magdalena Dębowska, od 1839 Antoni Głowacki i Józef Przybylski. Od połowy XIX wieku jest w posiadaniu rodziny Luksemburgów. W latach 1937 -38 Berek Luksemburg nadbudował piętro. Przed II wojną światową znajdował się tu sklep galanteryjno-skórzany Nuty Jungmana. W 1870 roku urodziła się tu Róża Luksemburg. Obecnie kamienica jest własnością komunalną. Mury fundamentów oraz ściany zewnętrzne i wewnętrzne oraz podcień i sklepienia wzniesione z cegły palonej pełnej, łączonej zaprawą wapienno-piaskową. Miejscami łupek wapienny. W partiach murów i sklepień rekonstruowanych i remontowanych zaprawa z dodatkiem cementu. Część ścianek działowych na piętrze drewniana i otynkowana. Ściany zewnętrzne pokryte półszlachetnymi tynkami wapiennymi. Podcień wsparty na czterech prostokątnych filarach, sklepienie krzyżowe. W pomieszczeniach w trakcie frontowym na parterze sklepienie kolebkowo- krzyżowe. Izba w południowo-zachodnim narożu / dawna kuchnia/ nakryta kolebką poprzeczną. W pozostałych pomieszczeniach stropy żelazno-betonowe z gładkimi sufitami.. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo-płatwiowa, wsparta na omieczowanych stolcach prostych. Dach dwuspadowy pokryty blachą miedzianą. Od strony podwórza murowana klatka schodowa. Schody na strych dwubiegowe, zwrotne z prostymi metalowymi balustradami z drewnianymi poręczami. Portale, ościeżnice i obramienia okienne wykonane z piaskowca. Drzwi frontowe jednoskrzydłowe, spągowe, obite blachą w motyw kratownicy, w elewacji tylnej jedno- i dwuskrzydłowe, płycinowe. Stolarka okienna drewniana, okna ościeżnicowe. Na parterze elewacji frontowej współczesne okna witrynowe, na piętrze dwuskrzydłowe, czterokwaterowe z dwukwaterowymi oberluftami, w elewacji tylnej dwuskrzydłowe, sześciokwaterowe. Kamienica założona na planie prostokąta z trójprzęsłowym podcieniem od frontu. Układ wnętrza dwudzielny, trzytraktowy. W części wschodniej traktu środkowego zlokalizowana wtórnie klatka schodowa. Obecnie z wtórną klatką schodową w pd.- wsch. narożu. W trakcie frontowym dwa obszerne pomieszczenia komunikujące się ze sobą, z których wschodnie dostępne jest bezpośrednio z podcienia. W pd.-zach. narożu dawna kuchnia z wyjściem na podwórze i zejściem do piwnicy. Na piętrze układ trzytraktowy, częściowo rozdzielony korytarzem. Budynek dwukondygnacjowy, podpiwniczony, od południa połać dachu podniesiona w celu utworzenia mieszkalnego poddasza; trzeciej kondygnacji. Elewacja frontowa trójosiowa, dwukondygnacjowa. Kondygnacje oddzielone skromnie profilowanym gzymsem kondygnacjowym, całość zwieńczona wydatnym gzymsem koronującym. W dolnej kondygnacji podcień arkadowy, arkady zamknięte półkoliście wsparte na czworobocznych filarach z impostami. Nad arkadami zniekształcone agrafy. Ściana pod podcieniem przepruta półkoliście zamkniętym otworem wejściowym przesuniętym ku wschodowi, jednym prostokątnym oknem witrynowym od wschodu i dwoma zsuniętymi ze sobą oknami witrynowymi od zachodu. Wejście ujęte portalem w formie arkady z kluczem wspartej na półfilarach o nieznacznie wyodrębnionych bazach i toskańskich głowicach; całość zwieńczona odcinkiem profilowanego gzymsu. Otwory okienne ujęte profilowanymi kamiennymi opaskami i zwieńczone prostymi odcinkami gzymsów o wydatnym profilowaniu. W kondygnacji drugiej trzy symetrycznie rozmieszczone otwory okienne ujęte nieznacznie profilowanymi tynkowymi opaskami. Elewacja tylna trzykondygnacjowa, trójosiowa, niesymetryczna, z dwoma otworami wejściowymi w części wschodniej, pozbawiona podziałów i detalu architektonicznego z wyjątkiem gzymsu wieńczącego. Wnętrze; brak dawnego wystroju i wyposażenia
Za