Pierwsze wzmianki o świątyni pochodzą z 1399 roku. W roku 1524 została ona przejęta przez ewangelików, w których posiadaniu znajdowała się do roku 1945.
W roku 1947 zdewastowany budynek został przejęty przez przesiedlonych do Zimnej Wody w ramach akcji "Wisła" prawosławnych obywateli narodowości łemkowskiej i ukraińskiej (z terenu parafii Bartne, w powiecie gorlickim) - w 1947 roku na 376 mieszkańców Zimnej Wody 106 było wyznania prawosławnego.
Budynek świątyni to wzmocniona licznymi przyporami zorientowana budowla gotycka na rzucie prostokątnym i wyodrębnionym, również prostokątnym, prezbiterium. Kolejnymi prostokątami są dobudowana od północy do prezbiterium zakrystia oraz obszerna kruchta od strony zachodniej. Zachodni szczyt nawy zwieńcza - a jakże! - prostokątna sygnaturka - dzwonnica.
Wokół cerkwi znajduje się cmentarz o początkach sięgających XIV wieku, jeden z nielicznych zachowanych w tak dobrym stanie na Dolnym Śląsku.

Źródła:
za "Świątynie powiatu lubińskiego", Henryk Rusewicz
- Cerkiew Prawosławna w Polsce po zakończeniu II wojny światowej, Piotr Gerent (praca magisterska)