No no, to już dość "nowoczesny" kształt przystanku. Autobus SAN, jak się nie mylę, one się zdaje się wogóle nie sprawdzały w górach, były za słabe. W tych latach funkcjonował śmieszny zwyczaj, który polegał na tym, że należało do autobusu wchodzić tylnymi drzwiami, a wysiadać przednimi. Jest kawał, w którym babcia pcha się do przednich drzwi, a kierowca na nią wrzeszczy: Tyłem się wsiada kobito, tyłem! A ona mu na to: - Sam se wsiadaj tyłem, to się wywalisz na pysk, ja będę wsiadała przodem ;-) W głębi nadjeżdża Żuk.

Mamy tu na słupach oprawy oświetleniowe typ: ORZ-4, czasem nazywaną papyndeklem, albo papierzokiem, gdyż kadłub oprawy, wykonany był z laminatów poliestrowych i był pokrywany emalią nitrocelulozową z efektem młotkowania. Dziś podobnie się robi kadłuby lekkich kajaków, choć różnica jest ogromna w technologii

Co do wsiadania do autobusu to w tamtych czasach przy tylnych drzwiach zasiadał konduktor, stąd się brał zwyczaj wsiadania tyłem w autobusach komunikacji miejskiej, odmiennie było w PKSie gdzie konduktor zasiadał z przodu obok kierowcy (a później bilety sprzedawał kierowca).
Przystanek dla tamtych lat charakterystyczny, wiele takich przetrwała do lat 80-tych, wadą było pękanie szyb zbrojonych daszku (zamarzająca woda w szczelinach oszklenia).

SAN H 01B (wersja miejska na zdjęciu), H 01A (wersja międzymiastowa).