Kościół drewniany został zbudowany w latach 1691 – 1692 z fundacji Stanisława Krzecza sędziego bieckiego. Jest konstrukcji zrębowej, oszalowany, z murowanym przedsionkiem, kryty gontem. Jednonawowy, z węższym prezbiterium , po którego bokach symetrycznie przybudowane: od północy zakrystia, od południa kaplica. Wnętrze nakryte sklepieniem kolebkowym. Dach siodłowy, stromy, o jednej kalenicy. Wieżyczka na sygnaturkę kształtu barokowego, baniasta z latarnią. Polichromia wnętrza figuralna i ornamentalna , malowana w 1966 roku. Na suficie zakrystii polichromia ornamentalna z 1767 roku, odsłonięta i konserwowana w 1959 roku.

W kościele można zobaczyć pięknie odnowiony ołtarz główny rokokowy z 2 połowy XVIII wieku z bramkami , na których znajdują się rzeźby św. Stanisława i św. Wojciecha, a w polu środkowym obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVI wieku. Warte do obejrzenia między innymi są także ołtarze boczne, ołtarz w kaplicy, chrzcielnica, kropielnica kamienna oraz tablice nagrobne.

Przy kościele znajduje się drewniana, konstrukcji słupowej, o ścianach zwężających się ku górze, z nadwieszoną izbicą i namiotowym hełmem dzwonnica wolnostojąca.

Kościół jest otoczony murem kamiennym z pierwszej połowy XIX wieku. W jego obwodzie znajduje się 14 kaplic ze Stacjami Drogi Krzyżowej oraz murowana ambona.

Źródło: