Zespół Szkół w Szczebrzeszynie powstał z inicjatywy ordynata Stanisława Zamoyskiego. Wcześnie tzw. Szkoła Wojewódzka mieściła się w gmachu Akademii Zamoyskiej, skąd usunięto ją w 1809 roku. W zespole szkolnym w powstało pięć obiektów: budynek główny /liceum/, szkoła podstawowa, szkoła zawodowa, internat męski i internat żeński. Szkoła od 1831 roku przechodziła liczne zmiany organizacyjne, początkowo była to Szkoła Wydziałowa a półniej Obwodowa /1833/, Gimnazjum /1834/ i Szkoła Realna /1849/. Między budynkiem głównym a rzeką Wieprz powstał w 1828 roku ogród botaniczny. W 1919 roku w zespole istniało Seminarium Nauczycielskie. W 1939 roku główny budynek rozbudowano o skrzydło północno-wschodnie wg projektu inż. J. Tajcherta. Budynek murowany z cegieł ceramicznych, obustronnie otynkowany, bez podpiwniczenia. Ściany działowe w większości ceglane, częściowo wtórnie drewniane, otynkowane. Stropy żelbetowe, płaskie, tynkowane. W korytarzu parteru w części północno-wschodniej sklepienie kolebkowe, w traktach bocznych parteru w części pomieszczeń kolebka z lunetami. Schody trójbiegowe, żelbetowe, balustrady proste z krzyżujących się płaskowników. Schody przed głównym wejściem lastrykowe. Więźba dachowa drewniana krokwiowo-płatwiowa, dach kryty blachą. Okna ościeżnicowe, podwójne, dwu- i trójskrzydłowe, wielokwaterowe z nadświetlem. W części okien lufty. Okucie dawne, mosiężne. Drzwi głównego wejścia płycinowe, dwuskrzydłowe z nadświetlem. Budynek wybudowany na planie wydłużonego prostokąta, cześć północno-wschodnia /wtórna/ lekko cofnięta do tyłu. Dwutraktowy, korytarzem w części północno-wschodniej. Bryła zrównoważona, trójkondygnacyjna, niepodpiwniczona, nakryta dachem czterospadowym, maksymalnie spłaszczonym. Elewacje na niskim cokole obiegającym budynek dookoła. Parter boniowany, oprócz dobudowanej części północno-wschodniej, której ściany są gładkie na całej wysokości i nie nawiązują do wystroju budynku głównego. Okna parteru prostokątne, rozmieszczone regularnie, bez obramień. Parter zwieńczony prostą przepaską gzymsowa. Okna I piętra analogiczne w kształcie i rozmieszczeniu jak na parterze, ujęte w bogate oprawy architektoniczne w formie boniowania. U dołu pod oknami wąska opaska gzymsowa, u góry gzyms nadokienny, profilowany, mocno wyładowany. Okna trzeciej kondygnacji zbliżone do kwadratu, bez obramień. Gzyms wieńczący w korpusie głównym na wolutowych konsolach, nad częścią dobudowaną prosty, profilowany. Elewacje dłuższe 13-osiowe, w części głównej symetryczne. Na osi fasady główne wejście w oprawie w formie portalu złożonego z ustawionych po bokach lizen oraz prostej płyty gzymsu na wolutowych, kanelowanych konsolach. W elewacji tylnej na osi głównego korpusu analogicznie obramiony otwór okienny. Otwory w części dobudowanej szerokie, bez obramień. Elewacja szczytowa południowa, wschodnia 3-osiowa, bez otworów, w ich miejsce prostokątne płyciny w oprawie architektonicznej jak w fasadzie. Wnętrze dwutraktowe, w części północno-wschodniej z korytarzem, wielodzielne, niesymetryczne. Na osi głównego korpusu holl z trójbiegową klatką schodową, obok na lewo korytarz, z którego wejścia do sal i pomieszczeń gospodarczych dodatkowo skomunikowanych amfiladowo. Część południowo-wschodnia dwutraktowa, bez korytarza. Aula na piętrze, w niej dekoracje w formie mocno wyładowanego gzymsu ujętego od dołu fryzem kostkowym. Układ pomieszczeń parteru i piętra zasadniczo zbliżony, chociaż wielokrotnie przekształcony w trakcie remontów. Brak dawnego wystroju i wyposażenia z wyjątkiem dekoracji w auli. Za