Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło:

Najstarszym fragmentem ulicy był zaprojektowany w latach 70. XIX w. odcinek między ul. Powstańców Śląskich i ul. Zielińskiego. Jeszcze przed rokiem 1900 ulicę przedłużono zarówno na wschód jak i zachód. Robiono to jednak nie na całej długości, więc przez pewien czas ulica istniała w dwóch odcinkach: od ul. Pereca do ul. Zaporoskiej oraz od ul. Zielińskiego do ul. Komandorskiej. Ostateczne połączenie ulicy nastąpiło około 1905 r. Patronką ulicy została żona Fryderyka III, niemiecka cesarzowa Victoria (1840-1901).

W czasie walk o Festung Breslau zabudowa ulicy została niemal w całości zrównana z ziemią. Niestety ulica nie doczekała się odbudowy i w kolejnych latach była stopniowo likwidowana. Najpierw decyzją Miejskiej Rady Narodowej, 26 kwietnia 1968 r. zlikwidowano odcinek między ul. Zielińskiego i ul. Gwiaździstą i ponownie przez pewien czas ulica istniała w dwóch kierunkach. Ostatecznie do 1981 r. zlikwidowano odcinek między ul. Zaporoską i Powstańców Śląskich. Obecną nazwę nadano w 1945 r. i tak do 1974 r. ulica na całej długości nosiła nazwę Lwowskiej. W tym roku od ulicy odcięto wschodni odcinek od ul. Powstańców Śląskich do ul. Komandorskiej i nazwano ul. Radosną. Lecz żeby nie było za prosto w kolejnych latach ul. Radosną przeniesiono na południe (w bieg dawnej Augustastr. skracając tym samym ul. Pabianicką) i w ten sposób zakończył żywot wschodni odcinek ul. Lwowskiej. Obecnie ulica Lwowska biegnie od ul. Pereca do ul. Zaporoskiej co stanowi ok. 1/3 jej pierwotniej długości.