Ratusz.
Był to dwukondygnacyjny, budynek na planie prostokątna, wzniesiony w konstrukcji szkieletowej, częściowo omurowanej lub z zewnątrz otynkowanej, z dobudówkami również w konstrukcji szkieletowej, nakryty dachem dwuspadowym ze smukła wieżyczką osłoniętą cebulastym hełmem z latarnią. W wieżyczce wisiał historyczny dzwon z roku 1742 przeniesiony po 1945 r. do kościoła katolickiego. W XIX w. elewacje rozwiązane były w stylu bardzo prostego neoklasycyzmu. W elewacjach dzielonych pasowym gzymsem kordonowym prostokątne okna bez obramień, tylko z prostokątnymi płycinami podokiennymi. Wieżyczka na dachu nie istniała już na początku XX w., w ale w okresie międzywojennym została odbudowana według zachowanej ikonografii. Fasada ratusza zwrócona ku wschodowi. W centrum przedniego traku parteru, przestronna sień ze schodami i wagą miejską z XV w., nakryta stropem wykorzystywana w XVIII w. na ewangelickie nabożeństwa.
Tak więc chobieński ratusz wyglądał bardzo skromnie. Zniszczony w 1945 r. i wyburzony w 1963 r.