Szpital św. Jakuba, będący przytułkiem dla wdów, wzmiankowano po raz pierwszy w 1330 r., a powstać mógł już w 2. poł. XIII w.; jednocześnie był jednym z trzech najstarszych szpitali Torunia. Był to największy kompleks szpitalny wewnątrz Nowego Miasta, funkcjonujący przy nowomiejskim kościele św. Jakuba i tutejszym klasztorze cysterek-benedyktynek aż do 1833 r.
Jest to jeden z najlepiej zachowanych średniowiecznych budynków i terenów szpitalnych w Polsce, nieprzebudowywanych przez stulecia i jednocześnie nieprzebadanych archeologicznie; kryje więc w sobie zapewne wiele wartościowych artefaktów i cennych informacji o życiu dawnych torunian.

Dziś na fasadzie zaniedbanego budynku szpitalnego widnieje historyczny krucyfiks, pokryty jednak kilkoma warstwami farby olejnej, czeka - jak cały budynek - na renowację.
Oprac. Arkadiusz Skonieczny