Protoplastą przeprawy w tym miejscu był most Paulinów (właściwie kładka drewniana).



Od 1855 roku most nosił nazwę Fenigowego (Vierpfenigbrücke) od opłat jakie musieli wnosic jego uzytkownicy na rzecz własciciela i budowniczego. Przeprawa ta doznała uszkodzeń spowodowanych zatorami lodowymi i w 1875 roku postawiono na jej miejscu solidny czteroprzęsłowy most żelazny wsparty na kamiennych filarach.

Mierzył wówczas 116.7 m długości. Konstruktorami mostu byli Kaumann i Schwedler. Most otrzymał imię G. E. Lessinga - krytyka i filozofa niemieckiego epoki Oświecenia. W czasie walk o FB środkowe przęsła legły na dnie koryta Odry a pozostałości jako most Staromiejski a później Wojewódzki służyły przez długi czas jedynie pieszym. Starą konstrukcję rozebrano definitywnie w 1958 roku stawiając nowy most. Jedne ze źródeł podają jako projektanta profesora Politechniki Wrocławskiej Jana Kmitę inne - patrz poniżej.

b/h/2008 - na podstawie "Mosty Wrocławia" aut. Maciej Łagiewski



Do 1966 r. nosił nazwę Most Wojewódzki.

Dane techniczne mostu powojennego:

długość - 125,,30 m

szerokość pomostu - 26,58 m

szerokość jezdni - 2x6,40 m

szerokość chodników - 2x3,75 m

Źródło: Mosty Wrocławia w rysunkach projektowych, Leszek Budych.



Sam Most Pokoju uroczyście otwarto w dniu 11 maja 1959 roku. Był to kulminacyjny punkt "Dni Wrocławia". Głównym budowniczym i projektantem powojennej konstrukcji był mgr. inż S. Szyndlar oraz mgr. inż B. Christoff. Koszt to 20 mln złotych. Technologia kablo-betonowa. 5 tysięcy ton betonu, 1.2 tysiąca ton stali. Most budowało 80 pracowników.

b/h/

Wschodni odcinek Odry Wrocławskiej od przecięcia granicą miasta do miejsca, gdzie rzeka rozdziela się przy Wyspie Piasek na dwa ramiona: Odrę Północną i Odrę Południową.

UWAGA: Na zbiór zdjęć i obiektów rzeki Odry we Wrocławiu składają sie odpowiednie zbiory przypisane do wydzielonych odcinków rzeki w granicach miasta, czyli Odry Górnej, Odry Południowej. Odry Północnej i Odry Dolnej.

Przykład budynku użyteczności publicznej w stylu neorenesansu północnego, nawiązującego kompozycją jak i pierwotną stylistyką wnętrz oraz elewacji do niemieckich założeń pałacowych z XVI w. W trakcie realizacji wystrój zewnętrzny otrzymał ostatecznie cechy renesansu północnego, ówcześnie określanego jako staroniemiecki, co wynikało z poszukiwań stylu „narodowego” Zjednoczonych Niemiec. Był to pierwszy budynek rządowy w nowych formach stylistycznych.
Historia
Po zjednoczeniu Niemiec (1871 r.) budynek dotychczasowej rejencji (d. pałac Hatzfeldtów) okazał się za ciasny. Z fundacji rządu berlińskiego w latach 1882-1886 wzniesiono nowy, nowoczesny i funkcjonalny gmach wg proj. K. F. Endella, architekta Ministerstwa Robót Publicznych. W czasie II wojny światowej nieznacznie uszkodzony, odbudowany w latach 1947-53 ze zmienionym układem wnętrz, zorganizowanych jako system sal wystawowych. Od 1946 r. budynek Muzeum Śląskiego, od 1970 Narodowego.
Opis
Gmach usytuowano nad Odrą, na północnym odcinku Promenady. Wolnostojący, 3-kondygnacyjny, podpiwniczony, z wysokimi, dwuspadowymi dachami, krytymi dachówką ceramiczną. Osie elewacji i naroża zaakcentowano ryzalitami zwieńczonymi szczytami. Założony na planie prostokąta, 6-skrzydłowy, z dwoma skrzydłami dwudziestopięcioosiowymi (od strony rzeki i od ulicy) oraz poprzecznymi skrzydłami łączącymi je, rozmieszczonymi wokół trzech dziedzińców, z których środkowy, nakryty świetlikiem, pełnił funkcję hali reprezentacyjnej, otoczonej krużgankami klatki schodowej i korytarzy wyższych kondygnacji. We wnętrzu pomieszczenia w układzie jednotraktowym biegną wokół dziedzińców i klatki schodowej, połączone z dziedzińcem otwartymi arkadami. W parterze wnętrza o sklepieniach krzyżowych, częściowo na żeliwnych kolumienkach. Na parterze i obu piętrach umieszczono rozmaite urzędy oraz kasy, kancelarie, księgowość czy bibliotekę rządową. W piwnicy znajdowało się mieszkanie dozorcy, drukarnia i pomieszczenia gospodarcze. Najokazalsze były sale posiedzeń na II piętrze w środkowych ryzalitach i mieszkanie prezydenta rejencji zlokalizowane we wsch. cz. tego piętra, z salą balową w narożu. Pomieszczenia te miały boazerie płycinowe i sufity kasetonowe, z których jeden się zachował. Elewacje oblicowane czerwoną cegłą, wzbogacone detalami z piaskowca w stylu neorenesansu północnego, z ryzalitami bocznymi oraz środkowymi, zakończonymi trójkątnymi szczytami. Ryzality boczne zdobione dodatkowo wykuszami w drugiej kondygnacji. W elewacji frontowej pięcioosiowy ryzalit z dwukolumnowym portalem wejścia głównego, zwieńczony szczytem flankowanym wieżyczkami, pierwotnie o baniastych hełmach. Obiekt dostępny.
Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu,11-01-2016 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)