Wybudowany w 1752 r. W 1813 r. od zachodu dobudowano wieżę i wieżyczkę na sygnaturkę. Restaurowany, ostatnio w latach 1956 i 1992.
Konstrukcji zrębowej, w górnej części centralnej − szkieletowej. Orientowany. Wzniesiony na planie krzyża greckiego z oktogonalną częścią środkową. Na przedłużeniu wschodniego ramienia krzyża – zakrystia, zachodniego – wieża konstrukcji słupowej z kruchtą w przyziemiu. Dachy kryte gontami. Na wieży dach namiotowy. W zwieńczeniu kopuły wieżyczka na sygnaturkę z latarnią i cebulastym hełmem. Wewnątrz w ramionach stropy płaskie z fasetami, część centralna przekryta pozorną, ośmiodzielną, kopułą.
W późnobarokowym ołtarzu głównym z 2 poł. XVIII w. barokowy krucyfiks z tęczy, z XVII w. oraz obrazy śś. Fabiana i Sebastiana z XVII w. i Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVIII w. Przed mensą ołtarza figury śś. Rocha i Floriana z końca XVIII w. Płyta inskrypcyjna Stanisława Staśkiewicza, weterana powstania 1863 r., zmarłego 1900 r.

Za: