Wieś powstała prawdopodobnie w XIII w., a najstarszy znany dokument, który jej dotyczy pochodzi z 1301 r. Od 1309 r. włączono ja do księstwa wrocławskiego.
W 1719 r. dobra należała do rodziny von Wentzky. Kiedy Joanna Fryderyka von Wentzky wyszła za mąż za hrabiego Heinricha Leopolda von Seherr – Thoss, pana na pobliskim Borowie, rozpoczęto budowę nowej siedziby. W 1734 r. powstał barokowy pałac, który w kolejnych latach aż dwunastokrotnie zmieniał właścicieli. Dopiero w 1905 r. majątek kupił rotmistrz Georg Conrad Rudolf Kissling, wrocławski browarnik i właściciel firmy „Conrad Kissling”. Bezpośrednią przyczyną tej inwestycji była chęć uzyskania szlachectwa z rąk cesarza Wilhelma II, do czego niezbędne było posiadanie dóbr rycerskich. W 1908 r., w efekcie częściowego paraliżu Georga Kisslinga spowodowanego chorobą nerwową rodzina postanowiła na stałe przenieść się z Wrocławia do Bagna. W tym celu rozpoczęto modernizacje pałacu oraz budowę nowego skrzydła, tzw. Nowego Pałacu. Prace zakończono w 1914 r. Na portalu wejściowym umieszczony został napis Veritate et Justitia (Prawda i Sprawiedliwość) – dewiza Kisslinga.
Wybuch I wojny światowej zniweczył plany przyjazdu cesarza do Bagna i nadanie Kisslingom tytułu szlacheckiego. Stąd do dzisiejszego dnia zachowały się puste miejsca przeznaczone na herb.
Pogarszający się stan zdrowia głowy rodziny spowodował, że od 1 stycznia 1919 r. majątek przejął najstarszy syn Kisslinga Gorg Conrad. Po śmierci ojca, która nastąpiła 22 kwietnia 1922 r., syn kierował dobrami jeszcze tylko pięć lat. Wtedy to sytuacja ekonomiczna zmusiła go do sprzedaży majątku. Zachował jedynie miejsce rodzinny cmentarz na wzgórzu Kaltenhausen (Grodzisko). Osiadł w posiadłości w miejscowości Czachowo koło Trzebnicy, gdzie zmarł w 1934 r. Po utracie Bagna wdowa po Georgu ojcu wyjechała do rodziny w Berlinie, a ich młodszy syn Werner Friedrich rozpoczął studia prawnicze w Anglii.
Majątek Bagno stał się własnością Śląskiego Towarzystwa Kredytowo – Ziemskiego, od którego w 1930 r. odkupili go niemieccy salwatorianie. W latach 1930 – 1940 w pałacu i zabudowaniach gospodarczych majątku mieścił się dom klasztorny, nowicjat i studium filozoficzno – teologiczne. Podczas II wojny światowej cywilne władze niemieckie nakazały przeniesienie zakonników z pałacu do innego budynku na skraju parku, a w samym pałacu zorganizowano obóz. Początkowo zamieszkiwali go wysiedleńcy z Besarabii pochodzenia niemieckiego, potem volksdeutsche jugosłowiańscy a następnie polscy z okolic Warszawy.
W niedługim czasie niemieccy salwatorianie opuścili Bagno. Pozostał jedynie Polak, brat Feliks Sierny, który uchronił kompleks przed zniszczeniami ze strony wojsk niemieckich, a w 1945 r. rosyjskich. On też po wojnie brał udział w zakładaniu nowej wspólnoty zakonnej.
Obecnie w obiektach znajduje się Wyższe Seminarium Duchowne prowadzone przez salwatorianów, istniejące tu od 1958 r.
Na podstawie materiałów udostępnionych na stronie salwatorianów www.salwatorianie.pl
