|
starsze nowsze oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 8 głosów | średnia głosów: 5.49
październik 2012 , Gruzy po rozebranych obiektach. W tle bloki przy Białostockiej.Skomentuj zdjęcie |
Dodane: 9 lutego 2013, godz. 21:59:29 Autor zdjęcia: Danuta B. Rozmiar: 1500px x 1002px Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: Canon EOS 5D 1 / 125sƒ / 13ISO 12522mm
0 pobrań 1285 odsłon 5.49 średnia ocen Poprzednie i następne zdjęcia Danuta B. Obiekty widoczne na zdjęciu Centrum Praskie "Koneser" więcej zdjęć (41) Zbudowano: 1897 Dawniej: Warszawska Wytwórnia Wódek „Koneser”, Warszawskie Zakłady Przemysłu Spirytusowego "Polmos" Cały zespół fabryczny zajmuje powierzchnię około 50 tys. m² i znajduje się między ulicami Ząbkowską, Nieporęcką, Białostocką i Markowską. Fabryka stanowi niezwykle ciekawy przykład europejskiej architektury przemysłowej z przełomu XIX i XX wieku. Zabudowania z czerwonej cegły nawiązują do stylu gotyckiego – wąskie okna, charakterystyczne gzymsy, strzeliste wieżyczki i łukowate sklepienia stropów. Szczególną urodą odznacza się brama główna od strony ulicy Ząbkowskiej. Projekt architektoniczny przypisuje się L. Iwanowskiemu oraz K. Loewegowi . Wiele z budynków Konesera przetrwało II wojnę światową. Najstarsze zabudowania Warszawskiej Wytwórni Wódek „Koneser” powstały w latach 1895-1897[2]. Teren fabryki zajmowały początkowo dwa oddzielne zakłady: Rektyfikacja Warszawska (prywatny podmiot powołany z inicjatywy polsko-rosyjskiego Warszawskiego Towarzystwa Oczyszczania i Sprzedaży Spirytusu) i Warszawski Skarbowy Skład Win (Warszawskij Kazionnyj Winnyj Skład – rosyjskie przedsiębiorstwo państwowe). Oba przedsiębiorstwa działały w ścisłej symbiozie – pierwsze było odpowiedzialne za oczyszczanie spirytusu, drugie za produkcję z niego trunku[3]. W 1919 roku zwierzchnictwo nad całym kompleksem przejął Państwowy Monopol Spirytusowy (formalnie, dopiero w 1936 roku wykupiono z prywatnych rąk Rektyfikację Warszawską, czyniąc zakład w całości znacjonalizowanym). Na obszarze wytwórni poza budynkami przemysłowymi znajdowały się również: magazyny, kotłownia, warsztaty, a także obiekty mieszkalne i szkoła. Teren pod zabudowę nowej fabryki został sprzedany przez Emila Bruhla, którego rodzina odkupiła ziemię od potomków Szmula Zbytkowera. Warszawska Wytwórnia Wódek „Koneser” była jedną z pierwszych zelektryfikowanych, stołecznych fabryk i należała do grupy najbardziej zaawansowanych technologicznie zakładów produkcyjnych w Warszawie. Wyposażona była w szereg urządzeń pomocniczych, jak: kotły i maszyny parowe do wody oraz spirytusu, baterie filtracyjne, przyrządy do automatycznego mieszania i rozlewania trunku do butelek, windy hydrauliczne i ręczne, a także wewnętrzny system żelaznych kolejek. Z pobliskiej linii kolejowej od Dworca Wileńskiego (dawniej Dworca Petersburskiego) do zakładu doprowadzono bocznicę. O wysokim stopniu technicznego postępu fabryki może świadczyć fakt zobowiązania się właścicieli Rektyfikacji Warszawskiej do oczyszczania miliona wiader spirytusu rocznie[4]. 1919-1945 Lata świetności Wytwórni Wódek „Koneser” przypadają na dwudziestolecie międzywojenne. Wówczas w fabryce zatrudnionych było ponad 400 osób, a jej możliwości produkcyjne osiągnęły ćwierć miliona butelek trunku na dobę. Działający pod nazwą Państwowy Monopol Spirytusowy – Rektyfikacja Spirytusu i Wytwórnia Wódek zakład (stąd przyjęte potocznie określenie fabryki – Monopol) w latach 20. XX wieku wytwarzał powszechnie rozpoznawalne do dziś na rynku spirytusowym marki wódek: Wyborową, Luksusową, Żubrówkę, Żytniówkę oraz Siwuchę[5]. W procesie produkcyjnym wykorzystywano wodę oligoceńską z jednego z pierwszych w Warszawie ujęć (położonego na terenie fabryki)[6]. Dynamiczny rozwój zakładu przerwał wybuch II wojny światowej, w wyniku którego znacząco ograniczono wytwarzanie alkoholu. W latach okupacji fabryka podlegała Generalnej Dyrekcji Monopoli w Generalnym Gubernatorstwie. Po roku 1944 produkcję całkowicie wstrzymano. Po II wojnie światowej dopiero realizacja planów z 1947 roku, zakładających rewitalizację zniszczonej infrastruktury fabryki (głównie naprawę lub wymianę maszyn produkcyjnych) i przejęcie przedsiębiorstwa przez Warszawskie Zakłady Przemysłu Spirytusowego Polmos stworzyły możliwość wznowienia produkcji. Proces produkcyjny trwał nieprzerwanie od lat 50. aż do minionej dekady, kiedy to pogarszająca się sytuacja przedsiębiorstwa – znaczący spadek produkcji oraz kłopoty finansowe – doprowadziły do likwidacji fabryki w 2007 roku. Realizacja projektu developerskiego w ramach spółki celowej, na zabudowanej działce, w sposób uwzględniający rewitalizację budynków poprzemysłowych objętych ochroną konserwatorską oraz posadowienie nowych budynków, projekt typu Mixed-use – handel, biura, lofty, soft-lofty, mieszkania wielkość działki: 47.988 m. kw. powierzchnia użytkowa do wynajmu ok. 45000 m.kw. Rozpoczęty I etap - 86 loftów i soft-loftów zakończony I etap - przebudowa i modernizacja budynku biurowego Kordegardy i Dyrekcji maj 2012 r. Główne obiekty mieszkaniowe Konesera zlokalizowane będą wzdłuż ulic Białostockiej i Nieporęckiej. Zaprojektowano w nich blisko 330 lokali o zróżnicowanej powierzchni od 35 m2 do 170 m2. Nowe budynki utrzymane będą w typie soft-loftów, charakteryzujących się nietypową aranżacją przestrzeni wspólnych, inspirowaną motywami industrialnymi. Architektoniczną perełką Konesera będą oryginalne lofty zaprojektowane w historycznym budynku Mennicy Państwowej. W ich aranżacji zachowane zostaną autentyczne elementy fabrycznej architektury i historyczne detale wnętrz. ul. Ząbkowska więcej zdjęć (625) Przy Ząbkowskiej znajdował się m.in. ratusz Skaryszewa (na rogu Targowej) i folwark Szmula Zbytkowera. W 1770 ulicę w rejonie dzisiejszej ul. Markowskiej przecięto wałem, przy którym stanęły rogatki Ząbkowskie, zlikwidowane ok. 1889 gdy włączono Szmulowiznę do Warszawy. W miejscu folwarku w końcu XIX w. powstała wytwórnia spirytusu (obecnie Warszawska Wytwórnia Wódek "Koneser"). Na Ząbkowską prowadzi jedno z wyjść z Bazaru Różyckiego. Po obu stronach ulicy zachowały się zabytkowe domy mieszkalne z przełomu XIX i XX wieku, zamieszkiwane kiedyś w znacznej części przez społeczność żydowską. W ostatnich latach wybudowano kilka nowych budynków w miejscu zabudowy wcześniej zniszczonej. Stare zabytkowe domy sukcesywnie poddaje się rewitalizacji. W 1919 ulicą poprowadzono linię tramwajową w stronę Michałowa (pętle przy nasypie kolejowym na ul. Radzymińskiej i Kawęczyńskiej obok bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego), zlikwidowaną w 1968 - pozostawiono wtedy jeden tor służący do wyjazdów tramwajów z zajezdni przy ul. Kawęczyńskiej. Ostatecznie tramwaje wycofano w 2000, gdy przeprowadzono kapitalny remont ulicy. Kontrowersje wzbudzało zastąpienie zabytkowego bruku asfaltem, ostatecznie brukowana nawierzchnia pozostała na krótkim odcinku między Targową i Brzeską. Wikipedia |