Budowla wzniesiona w latach 1746-50, prawdopodobnie wg proj. J. Boumanna st., na parceli zajmowanej wcześniej przez budynek Generalnego Urzędu Podatkowego. Obiekt ten, wraz z koncesją na publ. nabożeństwa, otrzymała wrocł. gmina kalwińska w 1742. Do 1743 jego lewe skrzydło, mieszczące tzw. salę książęcą, zostało przystosowane do odprawiania nabożeństw, a pozostałą część rozebra-no. Jednocześnie prowadzono zbiórkę pieniędzy na budowę nowej świątyni. Kamień węgielny położono 23 V 1747, jednak już 21 VI budowę przerwały zniszczenia spowodowane wybuchem pobliskiej wieży prochowej, w związku z czym przeprowadzono ponowną zbiórkę funduszy. Kierownictwo prac bud. przypisuje się Jonasowi Friedrichowi Arnoldowi, a wykonawstwo detalu archit. J. G. Kalckbren.

W 1830, podczas obchodów 300-lecia ogłoszenia I Konfesji Augsburskiej, król Fryderyk Wilhelm III nadał świątyni miano k. Dworskiego. W 1850 przeprowadzono wewn. prace modernizacyjne, głównie schodów, podpór empor, lóż i ławek, odnowiono stalle, a wnętrze pomalowano białą farbą. Pracami kierował I radca bud. C. H. Studt, a wykonawcami byli mistrz murarski A. Guder i cieśla M. Rogge. W 1928 dach wieży pokryto miedzianą blachą, a elewacje pomalowano farbami w różnych odcieniach ugru. W 1945 zniszczeniu uległa konstrukcja dachowa. Pierwsza | powojenna msza odbyta się 5 VIII 1945 w przykościelnej salce paraf., natomiast ponowna konsekracja wyremontowanego k. 30 XI 1947, jako świątyni Parafii Ewang.-Augsb. (luterańskiej) Opatrzności I Bożej.

Jest to mur. budowla zał. na rzucie wydłużonego prostokąta o wąskiej fasadzie od pn. zachodu. Południowe narożniki są lekko ścięte, a elewacje boczne z ryzalitami umieszczonymi centralnie. Wieża na planie kwadratu, usytuowana od frontu, została zaznaczona w fasadzie płytkim ryzalitem. Zadaszenie k. jest mansardowe, wieży namiotowe. Wnętrze doświetlono poprzez okna umieszczone na 2 poziomach, niżej mniejsze, a kilkakrotnie większe powyżej. Fasada boniowana do gzymsu nad pierwszym poziomem okien. Boniowaniem podkreślono również narożniki korpusu i wieży. Po-działy pionowe zaakcentowane są pilastrami z pseudokorynckimi głowicami. Portale boczne, okna pierwszego poziomu oraz wszystkie okna fasady i wieży umieszczone zostały w profilowanych opaskach piaskowcowych z klińcami. Portal gł. wejścia, kam. elementy fasady oraz stolarkę drzwiową ozdobiono dekoracją rocaillową. Wnętrze salowe na rzucie elipsy nakryto pseudosklepieniem. Wzdłuż ścian umieszczono 2 poziomy drewn. empor, których ciągłość po stronie pd.zach. przerywa ambonowy ołtarz. Nad wejściem gł. znajduje się prospekt organowy niezachowanego instrumentu Johanna Gottlieba Wilhelma Schefflera z 1752, zawierający ob. organy z 1922.

Rozwiązania przestrzenne zastosowane w k. wywarty znaczny wpływ na protest, architekturę sakralną Śląska w 2. pot. XVIII w.

Artur Hryniewicz