Autor nad pomnikiem pracował od 1910 do 1913 roku. Wysoki na prawie 4 metry jeździec został wykuty z jednej bryły. Ciężko było o taką jednorodna bryłę i dopiero po wykuciu czterech bloków w kamieniołomie z okolic Wurzburga udało się odpowiedni kamień pozyskać. Kamień przewieziono do Sobótki koleją a nastepnie przy wykorzystaniu wozu z sześcioma końmi z kamieniołomu w Radkowie do centrum miasta. Po drodze do miejsca lokalizacji pomnika  musiano wzmocnić wszystkie mosty po drodze a samą drogę wysypać piaskiem i żwirem (okres zimowy). Najtrudniejsze było ustawienie bloku na szerokim jedynie na jeden metr postumencie. Wokół bloku postawiono prowizoryczną szopę z desek gdzie autor pomnika wraz z trzema kamieniarzami rozpoczął pracę nad postacią. W niemzienionej formie pomnik dotrwał prawie do 1946 roku Dokładny koniec pierwotnej formy pomnika to 31 grudnia 1945 roku. Pracami rozbiórkowymi kierował polski nadzorca Letwont. Figurę jeźdźca odchylono za pomoca wyciągarek, następnie założono petlę na szyję a linę zaczęła ciągnąć grupa Niemców pod nadzorem polskiego nadzorcy. Po upadku na ziemię pomnik roztrzaskał się na kilka części.



b/h/ na podstawie "Od Zobten do Sobótki" Hans Georg Anders.

3 lutego 1813 roku we Wrocławiu król Fryderyk Wilhelm III wydał odezwę wzywająca swoich podwładnych do heroicznej walki z Francuzami. Miało to miejsce po zerwaniu sojuszu z Francją. W odezwie nawoływał do zaciągania się do ochotniczych oddziałów strzeleckich (Freikorps) Jednym z takich oddziałów który zapisał się w historii Dolnego Śląska był oddział pod dowództwem majora Lützowa. Trzon oddziału stanowili mieszkańcy Sobótki i okolic ale nie brakowało też wielu ochotników ze Śląska (Theodor Korner – poeta, Friedrich Jahn – twórca ruchu gimnastycznego i turnerskiego). 27 marca 1813 roku po mszy w kościele ewangelickim w Rogowie Sobóckim miasto tłumnie i spontanicznie pożegnało oddział liczący 260 kawalerzystów i 900 strzelców pieszych. Pierwszym etapem była Saksonia gdzie na tyłach Francuzów Freikorps Lützowa stał się na tyle niebezpieczny że wydano rozkaz całkowitego okrążenia i zniszczenia oddziału. Nie było litości. Rozkazy jasno nakazywały egzekucje złapanych żołnierzy. Wśród walczących z Freikorpsem był także oddział polskiej kawalerii. W walkach zginał Theodor Korner zaś sam Lützow został poważnie ranny. Oddział przetrzebiono ale nie zlikwidowano. Wycofał się do głębi Niemiec gdzie dość szybko ochotnicy uzupełnili straty. Po skompletowaniu oddziału Freikorps ruszył z innymi oddziałami za Francuzami uciekającymi w kierunku Danii. Swój szlak bojowy zakończył we Francji w 1814 roku gdzie nastąpiło rozwiązanie jednostki. Cześć żołnierzy wróciła do domu inni zostali dając początek regularnej armii pruskiej. Wydarzenia związane z korpusem Lützowa święcono uroczyście w 1863 roku w 50 rocznicę stawiając na placu Wilhelma granitowy obelisk a w dom w którym zatrzymał się kiedyś Theodor Korner wmurowano tablicę. Większa jednak feta towarzyszyła 1913 roku równo 100 lat po wydarzeniach – wtedy właśnie wśród licznie zgromadzonych uroczyście odsłonięto pomnik a następnie odbyła się defilada. Sama figura liczyła 3,8m a cały pomnik 11,5 m.



b/h na podstawie "Dzieje Sobótki" 1999