 | Polska › woj. dolnośląskie › Jelenia Góra › Centrum › ul. Chełmońskiego Józefa › Park "Wzgórze Kościuszki" |
Lata 1920-1926 , Widok ze Wzgórza Kościuszki (d. Cavalierberg) w Jeleniej Górze na kościół Podwyższenia Krzyża Św. i Wzgórze Grota Roweckiego (w centrum ul. Sudecka?).
Komentarz został usunięty przez użytkownika 2013-04-02 19:40:31 (13 lat temu)
Marek W
+2 głosów:2  do Dariusz Łukasik: A łąkę na pierwszym planie zajmują teraz korty tenisowe. 2013-04-02 20:15:32 (13 lat temu)
do Marek W : Komentarz został usunięty przez użytkownika 2013-04-02 20:28:26 (13 lat temu)
† KazimierzP
+2 głosów:2 do Dariusz Łukasik: Ta nazwa niemiecka górki jest na zdjęciu Opitzberg. Można przeczytać na tym planiku: Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: literówka 2013-04-03 17:08:54 (13 lat temu)
|
|
Na stronie od 2009 grudzień
16 lat 5 miesięcy 7 dni |
 |
parki
|
Dawne Wzgórze Szubieniczne zostało przekształcone w 1780 r. w park miejski przez ówczesnego burmistrza miasta Johanna Christopha Schönau. Już wcześniej założył tu plantacje drzew morwowych i winnicę. Po 1780 r. obsadził wzgórze różnymi gatunkami drzew i krzewów skąd pierwotna nazwa parku - Pflanzenberg (Wzgórze Sadzonkowe). Później wytyczył alejki, ustawił ławki, altanki. Właściciele działek na wzgórzu wznosili tu restauracje, kawiarnie, i domki letniskowe. W 1784 r. powstała resursa (budynek klubowy) z placem postojowym dla zaprzęgów konnych. W l. 1794-1795 powstają kamienne schody na wzgórze od strony ob. ul. Matejki. W 1795 r. ustawiono pomnik poświęcony żonie burmistrza Fryderyce Schönau, która wspierała męża w jego wysiłkach przy upiększaniu parku a w 1806 r. pomnik upamiętniający założyciela - tragicznie zmarłego Johanna Christopha Schönau.
W XIX w. wzgórze było ulubionym miejscem spacerów mieszkańców miasta. Wytyczono plac ćwiczeniowy - miejsce parad żołnierzy z tutejszego garnizonu.
Najbardziej znaną budowlą na wzgórzu była restauracja Felsenkeller - posiadająca piękny ogród i taras. Przed restauracją powstały korty tenisowe. Lokal - (posiadający potężne, wykute w skale piwnice-magazyny na piwo i wino) stał się popularnym miejscem rozmaitych spotkań i uroczystości.
W okresie okupacji jeńcy francuscy zostali zmuszeni do wykucia pod wzgórzem potężnych (o dł. 1 km) schronów przeciwlotniczych, które po wojnie wykorzystano jako pieczarkarnie [inf. oparte m. in. o wiadomości z tablicy informacyjnej na Wzgórzu Kościuszki].
Wzniesienie położone w północnej części Kotliny Jeleniogórskiej, na północnym skraju Wzgórz Łomnickich, około 600 m na południowy zachód od dworca kolejowego w Jeleniej Górze. Położone między ulicami: Nowowiejską, Staffa, Sudecką i Wojska Polskiego. Na wschodzie łączy się ze Wzgórzem Partyzantów, na południowym wschodzie ze Wzgórzem Wandy i na południu ze Wzgórzem Kościuszki.
Wzgórze Generała Grota-Roweckiego jest rozległym, niezbyt wysokim wzniesieniem Wzgórz Łomnickich, w ich północnej części. Zbocza są łagodne, a wierzchołek kopulasty, podcięty sztucznym wyrobiskiem.
Wzniesienie zbudowane z granitów karkonoskich w odmianie porfirowatej, średnio- i gruboziarnistych, uformowane w wyniku ich selektywnego wietrzenia. Na szczycie i zboczach występują nieliczne, niewielkie granitowe skałki oraz bloki. Na niektórych z nich widoczne są ciekawe formy wietrzenia granitu.
edynie sam wierzchołek porastają drzewa, wokół rozciągają się ogródki działkowe oraz zabudowa Jeleniej Góry. wikipedia (fantom)
Studium historyczno - urbanistyczne 2002
Już w średniowieczu biegła tędy droga łącząca Jelenią Górę z Kowarami, jednak miejska zabudowa rozwinęła się na tym terenie znacznie później. Najstarszym reliktem pierwotnej zabudowy jest budynek nr 31 z 1778 r. Na odcinku od dawnej promenady do ul. Wojska Polskiego zabudowę ulicy stanowi skromna architektura kamienic czynszowych. Bardziej interesująco kształtował się dalszy odcinek ulicy, gdzie nie wykształciła się nigdy zwarta zabudowa. Znajdowały się tu tereny należące do gildii strzeleckiej (strzelnica oraz wybudowany w 1870 r., nie zachowany dom strzelecki). W bezpośrednim ich sąsiedztwie powstał w II poł. XIX w. cmentarz żydowski (śladem po dawnym cmentarzu jest znajdujący się obecnie w jego miejscu skwer). Po przeciwnej stronie ulicy, u podnóża Cavalierberg zapewne w ostatniej ćwierci XIX wieku założono cmentarz komunalny, powiększony około 1913 r., z krematorium z 1914 r. Jest on użytkowany do dziś. Od południa przylegają do niego tereny ogródków działkowych, a po przeciwnej stronie ulicy rozciąga się obszerny kompleks koszar z lat 30. XX wieku.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002