Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 8 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. lubelskie › Zamość › Stare Miasto › Rynek Wielki › Rynek Wielki 2 |
Lata 1920-1925 , Portal Kamienicy Rektorskiej.
Skomentuj zdjęcie
Wiesław Smyk
 Chyba stracę dziś wzrok. Znowu musiałem przelecieć wszystkie zamojskie starorynkowe portale. Zwiódł mnie ten numer 15, bo to obecny numer 2. Ale pewnie EwaMaria wie coś więcej o zmianach w numeracji rynkowych kamienic. 2013-03-11 18:59:31 (13 lat temu)
EwaMariaD
+1 głosów:1 Faktycznie to pierzeja wschodnia kamienica Nr 2 wg numeracji parzystej w XX w. od nr 16 do 2. Rynek Nr 15 w XIX wieku gdy 8 kamienic tej pierzei miały kolejne numery od 8 do 15. W latach 1927-56 i 1957-79 Rynek Wielki oficjalnie nazywany był Placem Mickiewicza, a w ciągu środkowych 14 m-cy Rynek Wielki. W czasie okupacji Rathausplatz. Jak z tego wynika zdjęcie jest sprzed 1925 r. 2013-03-11 19:43:33 (13 lat temu)
EwaMariaD
+1 głosów:1 Nad nr 15 jest nazwisko Z [dzisław] Kłosowski - to aptekarz, który w latach 1890-1919 był właścicielem tej kamienicy z apteką. 2013-03-11 19:54:52 (13 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 2 miesiące 26 dni |
9 pobrań 1232 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Wiesław Smyk
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek Wielki 2
więcej zdjęć (17)
Zbudowano: 1609
Dawniej: Kamienica Piechowiczowska (Apteczna, Rektorska)
Zabytek: A/678 16-06-1973
Wiadomo, że w 1591 roku zapewne wraz z drewnianym budynkiem mieszkalnym posesja należała do osiedlonego w Zamościu gdańskiego kupca Hansa Kuntza Barthla, w 1603 roku do murarza Krzysztofa Lechtha, w latach 1609-1651 do aptekarzy, profesorów Akademii, rodziny Piechowiczów. W XVII była to własność Augystonowiczów, Przybysławskich, Bienieckich i Kruszyńskich; w XVIII wieku Wesołowskich, Nachtyngalów, Terleckich, w XX wieku własność Kłossowskich, aptekarzy i działaczy społecznych. Po II wojnie światowej własność Minczewskich, obecnie mienie komunalne.
Pierwotna zabudowa posesji nie jest znana. Pierwsza drewniana kamienica przy Rynku w początkach XVII wieku zastąpiona została przez piętrową, murowaną natomiast na temat zabudowy zaplecza posesji brak jest danych. Drugie piętro kamienicy nadbudowane zostało po 1741 roku. Prawdopodobnie wtedy powstał murowany budynek na jej zapleczu oficyna. Świadczyć o tym może dwutraktowy układ przyziemia i zachowane sklepienia kolebko-krzyżowe. Wystrój elewacji pochodzi z pierwszego ćwierczwiecza XX wieku. Obecna forma jest efektem przebudów prowadzonych w XIX i XX wieku z zachowaniem w przyziemiu elementów wcześniejszej budowli.
W trakcie wielu przekształceń mury ścienne i wnętrza kamienicy i oficyny tylnej przenikają się a pierwotne podziały poprzeczne na poszczególnych kondygnacjach uległy częściowemu zatarciu. Budynek murowany z cegły pełnej, obustronnie otynkowany. Sklepienia kolebko-krzyżowe i stropy betonowe, podniebie i strop ganku deskowane. Więźba dachowa płatwiowo-krokwiowa, poddasze w większości przystosowane do funkcji mieszkalnych. Dach pokryty dachówką ceramiczną, rzymską, na wolich okach papą. Okna ościeżnicowe, polskie, dwudzielne, sześciopodziałowe w przyziemiu i ośmiopodziałowe na parterze. Budynek założony na rzucie prostokąta wydłużonego na osi wschodnio-zachodniej. Wnętrze dwutraktowe w układzie amfiladowym. Bryła budynku dwukondygnacyjna, nakryta czterospadowym dachem o zewnętrznych połaciach urozmaiconych niewielkimi wolimi okami. We wnętrzu zachowany pierwotny, dwutraktowy układ wnętrz, zatarciu uległy podziały poprzeczne budynku. Zachowała się część wyposażenia apteki szafy z XIX wieku, sprzęty i naczynia.
Za
Pierwotna zabudowa posesji nie jest znana. Pierwsza drewniana kamienica przy Rynku w początkach XVII wieku zastąpiona została przez piętrową, murowaną natomiast na temat zabudowy zaplecza posesji brak jest danych. Drugie piętro kamienicy nadbudowane zostało po 1741 roku. Prawdopodobnie wtedy powstał murowany budynek na jej zapleczu oficyna. Świadczyć o tym może dwutraktowy układ przyziemia i zachowane sklepienia kolebko-krzyżowe. Wystrój elewacji pochodzi z pierwszego ćwierczwiecza XX wieku. Obecna forma jest efektem przebudów prowadzonych w XIX i XX wieku z zachowaniem w przyziemiu elementów wcześniejszej budowli.
W trakcie wielu przekształceń mury ścienne i wnętrza kamienicy i oficyny tylnej przenikają się a pierwotne podziały poprzeczne na poszczególnych kondygnacjach uległy częściowemu zatarciu. Budynek murowany z cegły pełnej, obustronnie otynkowany. Sklepienia kolebko-krzyżowe i stropy betonowe, podniebie i strop ganku deskowane. Więźba dachowa płatwiowo-krokwiowa, poddasze w większości przystosowane do funkcji mieszkalnych. Dach pokryty dachówką ceramiczną, rzymską, na wolich okach papą. Okna ościeżnicowe, polskie, dwudzielne, sześciopodziałowe w przyziemiu i ośmiopodziałowe na parterze. Budynek założony na rzucie prostokąta wydłużonego na osi wschodnio-zachodniej. Wnętrze dwutraktowe w układzie amfiladowym. Bryła budynku dwukondygnacyjna, nakryta czterospadowym dachem o zewnętrznych połaciach urozmaiconych niewielkimi wolimi okami. We wnętrzu zachowany pierwotny, dwutraktowy układ wnętrz, zatarciu uległy podziały poprzeczne budynku. Zachowała się część wyposażenia apteki szafy z XIX wieku, sprzęty i naczynia.
Za
Rynek Wielki
więcej zdjęć (1483)
Dawniej: Pl. Mickiewicza, Rathausplatz
Rynek Wielki w Zamościu – kwadratowy plac w centrum Starego Miasta w Zamościu, zarazem jego główne miejsce. Wymiary Rynku Wielkiego wynoszą 100 na 100 metrów.
Po każdej stronie tego rynku (pierzei) znajdują się kamienice (niemal wszystkie zabytkowe[1]) z podcieniami oraz ratusz, główny obiekt tego placu. Nie jest on położony w jego centrum, jak w większości rynków, m.in. z okresu średniowiecza, lecz w jego północnej pierzei, po stronie zachodniej (na zachód od ulicy Solnej biegnącej na północ od rynku) i nieznacznie wysunięty do środka Rynku Wielkiego. Wiąże się to z wolą założyciela miasta, Jana Zamoyskiego, dla którego najważniejszym obiektem w jego mieście był pałac, dla jakiego ratusz miał nie stanowić konkurencji wśród najokazalszych budowli. Posiada 52 – metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody dobudowane w XVIII wieku.
Od zachodniej i wschodniej pierzei rynku biegną po 3 ulice (S. Staszica w obu kierunkach, Grodzka w obu kierunkach, H. Kołłątaja na zachód, Ormiańska na wschód), natomiast w osi północ-południe po jednej (Solna i B. Moranda). Wyjątkowo od północnej krawędzi Rynku Wielkiego biegnie na północ druga ulica, Ratuszowa, jaka pojawiła się w XVII wieku po oddzieleniu ratusza od kamienic po jego zachodniej stronie. Jako główna arteria uchodziła prowadząca do pałacu (\\\"głowy\\\" miasta) ulica Grodzka, jaka przecina rynek (\\\"serce\\\") na linii wschód-zachód, stanowiąca jego \\\"kręgosłup\\\", od którego odbiegały dwa \\\"ramiona\\\"[2], tj. wspomniane ulice Solna i B. Moranda. Za wiki
Po każdej stronie tego rynku (pierzei) znajdują się kamienice (niemal wszystkie zabytkowe[1]) z podcieniami oraz ratusz, główny obiekt tego placu. Nie jest on położony w jego centrum, jak w większości rynków, m.in. z okresu średniowiecza, lecz w jego północnej pierzei, po stronie zachodniej (na zachód od ulicy Solnej biegnącej na północ od rynku) i nieznacznie wysunięty do środka Rynku Wielkiego. Wiąże się to z wolą założyciela miasta, Jana Zamoyskiego, dla którego najważniejszym obiektem w jego mieście był pałac, dla jakiego ratusz miał nie stanowić konkurencji wśród najokazalszych budowli. Posiada 52 – metrową wieżę zegarową oraz szerokie, wachlarzowe schody dobudowane w XVIII wieku.
Od zachodniej i wschodniej pierzei rynku biegną po 3 ulice (S. Staszica w obu kierunkach, Grodzka w obu kierunkach, H. Kołłątaja na zachód, Ormiańska na wschód), natomiast w osi północ-południe po jednej (Solna i B. Moranda). Wyjątkowo od północnej krawędzi Rynku Wielkiego biegnie na północ druga ulica, Ratuszowa, jaka pojawiła się w XVII wieku po oddzieleniu ratusza od kamienic po jego zachodniej stronie. Jako główna arteria uchodziła prowadząca do pałacu (\\\"głowy\\\" miasta) ulica Grodzka, jaka przecina rynek (\\\"serce\\\") na linii wschód-zachód, stanowiąca jego \\\"kręgosłup\\\", od którego odbiegały dwa \\\"ramiona\\\"[2], tj. wspomniane ulice Solna i B. Moranda. Za wiki