 | Polska › Sudety › Sudety Zachodnie › Karkonosze › Schroniska górskie w Karkonoszach › Schronisko PTTK im. Bronka Czecha |
Lata 1961-1962 , Karkonosze. Schronisko im. Bronka Czecha.
Fot. J. Korpal. Pocztówka PTTK.
|
Na stronie od 2012 kwiecień
14 lat 1 miesiąc 16 dni |
 |
schroniska turystyczne
|
Schronisko im. Bronka Czecha – pierwsza osada w tym miejscu, na wysokości 1067 m n.p.m. została założona w wieku XVII, zamieszkiwali ją kurzacy zajmujący się wyrobem węgla drzewnego, po opuszczeniu przez nich osady pozostawione budy wykorzystywali pasterze. Ponieważ przez polanę, na której znajdowało się schronisko, przebiegała jedna z najczęściej uczęszczanych dróg na Śnieżkę, często zatrzymywali się w tym miejscu pielgrzymi. Schronienia udzielała jedna z największych bud – buda Schlingela, niem. Schlingelbaude, która powstała około roku 1670, która w roku 1894 została przebudowana i przekształcona w schronisko turystyczne, dysponujące 50 miejscami noclegowymi. Obok budy Schlingela znajdowały się dwa mniejsze schroniska, również zbudowane w miejscu dawnych bud pasterskich – po stronie północnej schronisko młodzieżowe Berghähnlein, a po stronie południowej, schronisko Hasenbaude. Wszystkie schroniska prowadziło Towarzystwo Karkonoskie – Riesengebirge Verein. Po roku 1945 dawne schronisko Schlingela przejęło stowarzyszenie chrześcijańskiej młodzieży męskiej – YMCA, schronisko nazywało się wówczas Izabela. W roku 1951 obiekt trafił pod zarząd PTTK, a jego nazwę zmieniono na schronisko im. Bronka Czecha, dla upamiętnienia polskiego narciarza zamordowanego przez hitlerowców. Mniejsze schroniska zostały opuszczona, a następnie rozebrane po roku 1954. Schronisko im. Bronka Czecha dysponowało po wojnie łącznie 100 miejscami noclegowymi, świetlica wyposażona w radioodbiornik i adapter oraz suszarnią sprzętu turystycznego. Obiekt spłonął w grudniu 1966 roku i nie został odbudowany, pozostałością po nim jest dziś zagospodarowane miejsce odpoczynku w drodze na Śnieżkę.
Karkonosze położone są w Sudetach Zachodnich, stanowiąc ich centralną część. Od północy graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od północnego wschodu poprzez Przeł. Kowarską z Rudawami Janowickimi, od wschodu ze wzgórzami Bramy Lubawskiej (Kotliną Kamiennogórską), od południowego wschodu poprzez Przełęcz Lubawską z Górami Kruczymi, od południa z Podgórzem Karkonoskim i od zachodu poprzez Przeł. Szklarską z Górami Izerskimi. W rzeźbie Karkonoszy wyróżnia się dwa grzbiety o przebiegu wschód-zachód oraz grzbiety południowe, tzw. „Rozsochy”. W północnej części leży Pogórze Karkonoskie oddzielone od Grzbietu Śląskiego Karkonoskim Padołem Śródgórskim.
Główny Grzbiet Karkonoszy
Główny Grzbiet Karkonoszy rozciąga się od Przełęczy Szklarskiej do Przełęczy Okraj; dzieli się na Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny i Grzbiet Kowarski. Biegnie nim granica polsko-czeska.
Czeski Grzbiet
Na południe od niego rozciąga się równoległy, nieco krótszy Czeski Grzbiet, przecięty w połowie długości przełomową doliną Łaby.
Grzbiety południowe
Poprzecznie do Głównego i Czeskiego Grzbietu biegną grzbiety południowe, zwane po czesku Krkonošské rozsochy. Są to, od zachodu: Vilémovská hornatina, Vlčí hřbet, Žalský hřbet i Černohorská hornatina, odchodzące na południe od Czeskiego Grzbietu. Od Śnieżki (Czarny Grzbiet) odchodzi grzbiet zwany Růžohorská hornatina, oddzielony od Czeskiego Grzbietu i Černohorske hornatiny doliną Úpy. Od Kowarskiego Grzbietu w kierunku południowym odchodzi Lasocki Grzbiet, którym również biegnie granica polsko-czeska oraz leżące na jego przedłużeniu ku południowi Rýchory. Wszystkie grzbiety o południkowym przebiegu, poza granicznym Lasockim, leżą całkowicie w Czechach.
Karkonoski Padół Śródgórski
Na północ od Śląskiego Grzbietu znajduje się Karkonoski Padół Śródgórski – głębokie obniżenie oddzielające go od Pogórza Karkonoskiego.
Pogórze Karkonoskie
Pogórze Karkonoskie leży pomiędzy Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu i Kotliną Jeleniogórską na północy. Składa się z wielu masywów poprzecinanych przełomowymi dolinami potoków.
Skałki
Charakterystycznym elementem karkonoskiego krajobrazu są malownicze formy skalne, zwane tu skałkami. Łącznie można wyróżnić co najmniej 150 grup skalnych i pojedynczych skałek, różnej wielkości, kształtu i wysokości sięgającej do 25 m (np. Pielgrzymy). Z racji fantastycznych kształtów i związanych z nimi legend, skałki przybrały osobliwe nazwy: Owcze Skały, Ptasie Gniazda, Końskie Łby, Twarożnik, Kukułcze Skały, Borówczane Skały, Paciorki, Bażynowe Skały, Słonecznik, Kotki, Szwedzkie Skały i in.
Kotły polodowcowe
Ochłodzenie w plejstocenie z jednoczesnym obniżeniem granicy wiecznego śniegu do wysokości 1000–1200 m n.p.m. spowodowały powstanie w Karkonoszach lokalnego zlodowacenia górskiego. W jego następstwie na północnym stoku Karkonoszy powstało 6 kotłów lodowcowych. Poczynając od zachodu są to: 2 bliźniacze Śnieżne Kotły (Mały i Wielki), Czarny Kocioł Jagniątkowski, Kocioł Wielkiego Stawu, Kocioł Małego Stawu i Kocioł Łomniczki. Po południowej stronie występują: Labský důl, Kotelní jámy, Úpská Jáma, Studniční jámy, Modrý důl i Zelený důl.
Nisze niwalne
Ponadto, na północnym stoku Karkonoszy, występują nisze niwalne (ich rozwój w plejstocenie determinowały płaty firnu i śniegu). Największymi, co do rozmiarów, są nisze pod Szrenicki Kocioł, Łabski Kocioł, kocioł pod Śmielcem, kocioł pod Tępym Szczytem, Kocioł Smogorni i nisza Biały Jar.
Źródło: