Dom grabarza wybudowany został na terenie cmentarza parafialnego założonego około 1812 roku a do jego budowy użyto prawdopodobnie materiałów rozbiórkowych uzyskanych po kasacie twierdzy zamojskiej i urządzeń obronnych. Od końca XIX wieku do połowy XX wieku zamieszkany był przez rodzinę Zubów, potem użytkowany jako kancelaria cmentarza oraz magazyn narzędzi i materiałów grabarzy. Początkowo budynek usytuowany był przy wejściu na teren cmentarza, obecnie wskutek kolejnych powiększeń znajduje się w jego środkowej części. Przy wejściu do domu grabarza ustawiona jest kamienna XVIII-wieczna ława, która pierwotnie posadowiona była przy kościele św. Katarzyny. Obok niej na ceglanym postumencie leży kamienna latarnia również z tego kościoła. Od połowy lat 50-tych XX wieku sukcesywnie przebudowywano wnętrze zacierając jego pierwotny układ. W 1996 roku wstawiono nowe, dwuskrzydłowe, klepkowe drzwi od płn.-zach. v Za

Początkowo nazwano ją ul. Obwodową (ze względu na jej przebieg; potocznie zwana "Obwodówką"). Po I wojnie światowej przemianowana na ul. Peowiaków, a następnie (w 1935 roku) na Aleje Hetmana Jana Zamoyskiego, które w 1937 r. zostały nazwane ponownie jako ul. Peowiaków (poprzednia nazwa nie przyjęła się). Podczas okupacji niemieckiej ulica ta została podzielona na dwie: ul. Robert Kochstrasse i ul. Umschlagstrasse (Składowa). Od lat 50. do 1990 roku pod nazwą ul. Róży Luksemburg, a obecna nazwa obowiązuje od 1990 r. /wikipedia/