Ulica Trzebnicka we Wrocławiu – jedna z arterii wylotowych, prowadzących od Starego Miasta na północ, w kierunku Trzebnicy. Zaczyna się na placu św. Macieja, a kończy na mostach Trzebnickich przez Starą Odrę. Przebiega przez osiedle Kleczków (część dawnego Przedmieścia Odrzańskiego). Przedłużeniem ulicy Trzebnickiej za mostami Trzebnickimi jest ul. Żmigrodzka, przecinająca Karłowice i Poświętne. Długość ulicy wynosi 1,1 km; w połowie długości, przy pl. Powstańców Wielkopolskich, przecina ją wiadukt kolejowy. Południowy odcinek jezdni ulicy Trzebnickiej (do pl. Powstańców Wielkopolskich) jest stosunkowo wąski (po jednym pasie ruchu w obu kierunkach, bez tramwaju); odcinek północny jest szerszy i mieści także tory tramwajowe.

W przeszłości część dzisiejszej ulicy Trzebnickiej (od pl. Powstańców Wielkopolskich do mostów Trzebnickich) stanowiła fragment Szosy Trzebnickiej (niem. Trebnitzer Chausee). Dawna rogatka miejska (Trebnitzer Barriere) zlokalizowana była w pobliżu skrzyżowania z ul. Ołbińską. Po roku 1868, w związku z budową linii kolejowej Prawego Brzegu Odry i korekcie sieci ulicznej (związanej także z wytyczonym w 1873 na dawnym Polu Maciejowym – Mathiasfeld – placem św. Macieja) przebieg nowo utworzonej Trebnitzerstraße przybrał współczesny kształt ulicy Trzebnickiej. Wybudowane wzdłuż ulicy budynki w większości powstały przed rokiem 1910 i podczas oblężenia Festung Breslau w 1945 prawie wszystkie przetrwały w stopniu, pozwalającym ich odbudowę; jest to jedna z nielicznych ulic miasta, których stuletnia zabudowa zachowała się w tak dużym stopniu do XXI wieku.

Prócz kamienic mieszkalnych – w większości 5- i 6-kondygnacyjnych, często ze zlokalizowanymi na parterze lub w suterenie sklepami i małymi zakładami usługowymi – wzdłuż ulicy Trzebnickiej wybudowano m.in. w latach 1894-1895 gmach przytułku Fundacji Claasseena (wg projektu Richarda Plüddemanna, pod numerem 25-27, pomiędzy ul. św. Wincentego a Ołbińską, dziś szpital MSW), szkołę (1905-1908, projekt R. Plüddemanna i Ch. Cabanisa, pod numerem 42-44, przy skrzyżowaniu z ul. Dębickiego i z ul. Kleczkowską, dziś Kolegium Nauczycielskie), a także gazownię miejską (nr 35, projekt i budowa – rok 1881 i następne, dziś Zakład Energetyczny) i jej budynek administracyjny (nr 33, rok 1938, dziś urząd skarbowy dzielnicy Psie Pole).

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Plac powstał w latach 1874-85 według projektu Otto Bauera i Guido Drabiziusa na terenie Pola Maciejowego należącego do klasztoru Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą. Otaczały go trzy i czteropiętrowe kamienice, a w centrum znajdowała się fontanna.

W 1945 r. zniszczone zostały kamienice głównie w zachodniej stronie placu, które później zastąpiono blokami. Zaraz po wojnie plac nazywano pl. Lignickim, którą to nazwę zmieniono w 1946 r. na pl. Legnicki. Kolejna zmiany nazwy nastąpiła w 1948 r. Patronem został wtedy Fryderyk Engels (1820-1895),niemiecki myśliciel i działacz polityczny, współtwórca socjalizmu naukowego, najbliższy współpracownik Marksa. W 1992 r. przywrócono historyczną nazwę.