Obecny kościół parafialny św. Piotra i Pawła w Jeleniej Górze – Maciejowej wzniesiony został w latach 1646 – 1681, powiększony w 1. poł. XVIII w., restaurowany w XIX w. Murowany, na rzucie prostokąta, salowy, o wnętrzu przekrytym trzyprzęsłowym sklepieniem kolebkowym z lunetami, z wieżą dostawioną od zachodu i kruchtą od południa, nakryty dachem dwuspadowym i cebulastym hełmem z latarnią na wieży. We wnętrzu zachowały się rzeźbione drewniane ołtarze i ambona z 1. poł. XVIIIw.

Źródło: Józef Pilch „Leksykon zabytków architektury Dolnego Ślaska” Warszawa 2005

Zespół kościelny z kościołem ewangelickim

Najpierw po 1742 r. ewangelicy mieli salę nabożeństw w dzierżawionym, dominialnym budynku gospodarczym należącym do dolnego folwarku Niederhof i usytuowanym na południe od kościoła katolickiego. Był to dwukondygnacjowy spichlerz, murowany, z prostym szczytem i dachem łupkowym, otoczony murem.. W 1756 r. budynek ten został kupiony przez gminę i radykalnie przebudowany w r. 1758 na zbór. Przy przebudowie wykorzystano częściowo stare mury od strony ulicy, które były widoczne we wnętrzu nowego zboru.
Usytuowany równolegle do przebiegu drogi do Jeleniej Góry, jednoprzestrzenny zbór, zwany w XIX w. kościołem, został zbudowany, na planie prostokąta i osłonięty dachem mansardowym krytym gontem. Od północnego zachodu dostawiono przybudówkę o zaokrąglonych narożnikach, zawierającą schody na chór muzyczny i empory. Budynek otrzymał kształt bardzo charakterystyczny dla ewangelickiego budownictwa sakralnego 2 poł. XVIII w., którego liczne przykłady znajdują się we wsiach w okolicach Jeleniej Góry. W salowe wnętrze zboru oświetlone dużymi oknami o łuku półkolistym wbudowano drewniane empory oparte na drewnianych słupach ustawionych na planie prostokąta. Salę nakryto sklepieniem pozornym, nieckowym z wysokimi fasetami, wbudowanym w dolną część dachu mansardowego. Fasety ozdobiono tablaturą wyodrębnioną profilowanymi, sztukatorskimi ramami. Przeprute dużymi oknami elewacje zboru rozczłonkowano płycinami ze ściętymi wklęśle narożami. W południowo-zachodniej elewacji zwróconej ku drodze do Jeleniej Góry umieszczono główny, kamienny portal. Złożony był z profilowanego obramienia wejścia (zamkniętego łukiem nadwieszonym) z kluczem i z dwóch kolumn na cokołach, wspierających odcinki belkowania. Kolumny ustawiono ukośnie względem ściany ozdobionej pilastrami podobnej wielkości. Jak wskazuje na to powyższy opis nowy zbór zbudowany został w stylu dojrzałego baroku. Przy jego wznoszeniu zatrudniony był dobry cieśla, który umiejętnie wprowadził sklepienie pozorne w dolną część dachu. Nieco mniejsze natomiast umiejętności miał kamieniarz odkuwający portal charakteryzujący się zachwianiem proporcji. W 1869 r. dostawiono do zboru neoromańską sześciokondygnacjową wieżę, w dolnej części czworoboczną, wyżej ośmioboczną, zwieńczoną iglicą. Elewacje przyziemia rozczłonkowano podziałem ramowym. Przepruto je dużymi okulusami, a wyższe partie elewacji — oknami ostrołucznymi. W 1927 r. wzmiankowano dwa duże freski na stropie zboru. Od 1946 r. zbór nie był już użytkowany. Do r. 1965 został znacznie zdewastowany. Znacznie zniszczone zostały pokrycie dachu i pozorne sklepienie. W latach 1965–1971 miał być zdemontowany portal i przeniesiony do Muzeum Okręgowego w Jeleniej Górze. Po 1971 r. zbór rozebrano.

Studium historyczno - urbanistyczne 2002