Budynek dworca został zaprojektowany przez jednego z najwybitniejszych architektów (projektanta przebudowy Katedry Warszawskiej) Adama Idźkowskiego (1779-1879) w stylu mauretańskim zwanym także arabskim. (…)

W pierwszych informacjach o budowli w Skierniewicach dworzec występuje jako foksal lub jak w opublikowanym w 1843 r. projekcie architektonicznym - kaffenhauz, gdzie wyraźnie została zaznaczona jego funkcja towarzyska. Projekt Idźkowskiego „Kaffenhauzu i restauracji przy stacji kolei żelaznej w Skierniewicach przy ogrodzie cesarskim” należał do najlepszych dzieł nurtu orientalnego w architekturze polskiej XIX w.(…)

Dworzec obsługiwał przyjazdy cara i jego rodziny, dostojników, przyjmował pociągi spacerowe z Warszawy, ale także wykorzystywany był do potrzeb ruchu towarowego i tranzytowego. Odbywały się tam również okazjonalne przedstawienia teatralne. W roku 1848 wzdłuż parku wybrukowano i otwarto ulicę śmiałą, która miała łączyć miasto z dworcem. Budynek dworca był własnością Zarządu Księstwa Łowickiego, kolej wynajmowała tylko kilka pomieszczeń i płaciła za nie czynsz Zarządowi. W związku z rozwojem kolei i wzmożonym ruchem kolejowym dworzec okazał się zbyt mały, toteż Zarząd Kolei Warszawsko- Wiedeńskiej już w 1860 r. wykupił plac pod budowę nowego dworca.(…)

W dwudziestoleciu międzywojennym mieściła się tam szkoła powszechna dla dzieci pracowników PKP z wysokimi przestronnymi salami lekcyjnymi i głównym holem, w którym odbywały się szkolne uroczystości. Dyrektorem szkoły był Piotr Staszewski. Przed szkołą była nawet fontanna. Przed wojną w budynku dworca znajdował się również Dom Kultury PKP, potocznie zwany Kulturą, kino a także stołówka kolejowa. (…)

Podczas II wojny światowej dawny dworzec mieścił magazyny niemieckie. We wrześniu 1939 r. budynek został zbombardowany. W dniu wyzwolenia miasta (17 I 1945 r.) budynek spłonął.

Opracowała: Małgorzata Lipska – Szpunar