W okresie międzywojennym Kurhaus był centrum życia towarzyskiego wakacyjnej Łeby. Niejednokrotnie ludzie z pierwszych stron gazet gościli w jego progach. Aktorzy, artyści, sportowcy, przemysłowcy i politycy, to elity, które upodobały sobie ten nadmorski zakątek. Z bardziej znanych osobistości należy wymienić kanclerza Austrii Dollfussa, czy ministra spraw wewnętrznych Rzeszy Wilhelma Fricka, któremu po latach amerykański sierżant Woods założył w Norymberdze stryczek na szyję. Numer telefonu 114 w Łebie, był znany coraz szerszym kręgom prominentnych osób w całych Niemczech.
Do legend należy zaliczyć opowieści, które mówią, iż częstym letnikiem bywał tu Hermann Göring. Istotnie był on w Łebie jeden raz na inspekcji poligonu lotniczego i jego krótki służbowy pobyt jest mylnie wiązany ze spędzaniem urlopu.
W czerwcu 1936 roku przybył do Łeby niezwykły gość. Człowiek młody, a już owiany legendą niezwyciężonego. Mowa oczywiście o Maksie Schmelingu, mistrzu świata z lat 1930-32 i najlepszym niemieckim sportowcu XX wieku. Ten zawodowy bokser wagi ciężkiej 19 czerwca 1936 roku stoczył w Nowym Jorku najbardziej prestiżową walkę w swoim życiu. Stanął do pojedynku przeciwko amerykańskiemu, czarnoskóremu gwiazdorowi Joe Louisowi. Cały świat zasiadł przy odbiornikach radiowych i słuchał bezpośredniej transmisji z ,,New Yorker Yankee Stadion”.
Walka do końca była zacięta i emocjonująca. Dopiero w dwunastej rundzie Schmeling posyła przeciwnika na deski i zwycięża przez k.o. Kilkadziesiąt tys. widzów na stadionie zamarło z przerażenia, kiedy ich ulubiony ,,Bombardier” nie miał siły wstać. W Niemczech zapanowała euforia. Minister propagandy Rzeszy Goebbels, który słuchał audycji w towarzystwie żony boksera, niezwłocznie wysłał do niego telegram, w którym pisał: Wiem, że walczyłeś dla Niemiec. To było niemieckie zwycięstwo. Wszyscy jesteśmy z ciebie dumni.
Oczywiście Goebbels wykorzystał tę okoliczność do swoich celów, przedstawiając Schmelinga jako bohatera walczącego w imię idei narodowego socjalizmu, wszak jego przeciwnik był ,,obcym rasowo” niearyjczykiem. Również Hitler wysłał telegram do Nowego Jorku o bardziej lakonicznej treści: Proszę przyjąć gratulacje z okazji wspaniałego zwycięstwa.
Po powrocie boksera do kraju na pokładzie sterowca ,,Hindenburg”, zgotowano mu owacyjne powitanie. W międzyczasie firmy fonograficzne wytłoczyły tysiące płyt gramofonowych z transmisji radiowej, aby każdy mógł przeżyć to jeszcze raz. W kilka dni po powrocie do Niemiec, Schmeling z małżonką Anny Ondrą wyjeżdżają na odpoczynek do Łeby.
Jakiż to był zaszczyt i promocja dla miasta, a w szczególności dla Kurhausu, gdzie się zatrzymali. Mieszkańcy i turyści natychmiast rozpoznali wielkiego sportowca i znaną aktorkę, okazując im dowody sympatii.
Do rewanżowej walki z Louisem doszło w 1938 roku. Tym razem przeciwnik był lepszy i w 124. sekundzie walki posłał na deski dawnego zwycięzcę, który został policzony do dziesięciu, tym samym przegrywając walkę. Z całą pewnością sportowiec odwiedzał miasto w kolejnych latach. Schmeling był jednym z nielicznych sportowców niemieckich, których wcielono w czasie wojny do Wehrmachtu. Bezpośrednią przyczyną tego była odmowa wstąpienia do NSDAP.
Zmarł w 2005 roku w Hamburgu, dożywając sędziwego wieku 100 lat! Od 1940 roku Kurhaus przestał być instytucją ogólnodostępną. Został wydzierżawiony przez Rakietową Stację Doświadczalną w Rąbce na kwatery dla jej szefa z małżonką, personelu kierowniczego i wyższych oficerów. Więcej o stacji doświadczalnej - w dalszej części opracowania.
