Kamienica patrycjuszowska wzniesiona wg „trzeciego morandowskiego wzorca”. Wiadomo, że w 1591 roku była własnością Łukasza, osiedlonego w Zamościu ormiańskiego kupca z Kaffy, natomiast w XVII wieku – Ormian Topałów i Dylęgowiczów. W XIX-XX wieku przeszła na własność Żydów, m.in. Gelibterów. Po 1945 roku własność Skarbu Państwa. Rozbudowana w drugim ćwierczwieczu XVII wieku w 1708 roku. Przebudowywana. W latach 1937-38 była odrestaurowana wg projektu T. Zaremby.
Fundamenty, ściany zewnętrzne i wewnętrzne, trójprzęsłowy podcień i sklepienia wzniesione z cegły palonej pełnej. W izbie wielkiej tylnej przyziemia podwieszony zrekonstruowany strop drewniany, belkowany, siestrzan oryginalny z inskrypcją. Więźba dachowa drewniana, dach pokryty blachą miedzianą. Podcień przysklepiony krzyżowo, część wnętrz w piwnicy i w przyziemiu kolebkowo-krzyżowo i kolebkowo. Izba wielka tylna parteru przykryta stropem belkowanym, piętro stropami płaskimi. Budynek założony na planie wydłużonego prostokąta z trójarkadowym podcieniem w przyziemiu, usytuowana kalenicowo a pierwotnie szczytowo. Dwudzielna z sienią na osi. Trzytraktowa. Układ piętra analogiczny. Od północy późniejsza, prostokątna oficyna. Bryła kamienicy dwukondygnacyjna, podpiwniczona, z mieszkalnym poddaszem, przykryta dwuspadowym dachem. Oficyna niższa przykryta dachem pulpitowym. We wnętrzu, w izbie wielkiej tylnej przyziemia na zachowanym siestrzanie wyryty napis: „ DOMOWI TEMU Y MIESZKAŃCOM JEGO 1708 + Z.F.R.Z. BŁOGOSŁAW PANIE Z OPATRZENIA TWE.” Za