Obiekt ma urozmaiconą i skomplikowaną bryłę z bogatym kamiennym detalem elewacji, wieloma wieżyczkami, ryzalitami, wykuszami, szczytami i podcieniami. Budynek jest murowany z cegły licówki na planie prostokąta, dwu i trójkondygnacjowy, postawiony na cokole z granitu i podpiwniczony. Od strony wschodniej do pałacu prowadzi podjazd w formie podcienia z balkonem u góry. Schody przy podjeździe flankowane są rzeźbami sfinksów. Dachy wykonane są z blachy ocynkowanej - wcześniej były pokryte łupkiem, a później dachówką, po pożarze w latach 50. XX w. Dawniej wzdłuż kalenicy biegła metalowa, ażurowa balustrada. W elewacji frontowej znajduje się ryzalit środkowy w trójkondygnacjowym korpusie głównym i ryzality boczne o dwóch kondygnacjach. Ryzalit od strony zachodniej ma podcienie arkadowe i dwubiegowe schody. Po stronie północnej znajduje się wieża z dachem o kształcie ostrosłupa. Po zachodniej stronie pałacu postawiono fontannę na planie czterolistnej koniczyny, która stanowi centralny element gazonu, a na północny-zachód usypano sztuczne wzgórze z grotą i gloriettą na szczycie.

Pałac zbudował Karol Scheibler w latach 1891–1892. Scheibler był łódzkim fabrykantem i co ciekawe, to on posłużył za pierwowzór postaci Hermana Bucholca w "Ziemi obiecanej” Władysława Reymonta. Kolejną właścicielką fideikomisu utworzonego w 1894 r. była od 1910 r. Anna von Scheibler. Około 1892 r. powstał park krajobrazowy oraz zrujnowane obecnie mauzoleum rodziny Scheiblerów oraz pawilon ogrodowy. Po wojnie pałac upaństwowiono i utworzono w nim szkołę podstawową.
Obecnie pałac jest własnością prywatną i przechodzi długo oczekiwany remont.

(opis za : R. M. Łuczyński - "Zamki i pałace Dolnego Śląska - Przedgórze Sudeckie, Nizina Śląska - część wschodnia")