Pierwszy Dwór Artusa w Elblągu mieścił się w kamienicy przy ul. Rybackiej 9. Gdy budynek był już nieużyteczny, a ulica Rybacka utraciła na znaczeniu wobec Starego Rynku, na nową siedzibę bractwa wybrano reprezentacyjny narożnik Starego Rynku i Kowalskiej. U zbiegu tych dwóch arterii staromiejskich wybudowano w latach 1578-1580 nowy Dwór Artusa (zwany Junkerhof), w stylu manieryzmu niderlandzkiego, pod nadzorem Hansa Schneidera von Lindau, czynnego w Elblągu w latach 1570-1580. Prace wykończeniowe ciągnęły się aż do 1593 r., a przedproże, z którego pochodzi figura lwa z kartuszem herbowym w zbiorach muzeum elbląskiego, powstało w latach 1591-1592 pod nadzorem mistrza kamieniarskiego Willema Martinsona. Budynek został sfinansowany przez członków i był własnością Bractwa. W 1786 r. uległ gruntownej przebudowie przy adaptacji na cele mieszkalne, pozostawiając jednak renesansowy szczyt. Do roku 1834 mieściła się w nim poczta, przeniesiona później na Nowy Rynek. W roku 1877 zabytkowy Dwór został rozebrany i w latach 1877-1878 zastąpiony eklektyczną kamienicą o bardzo wyszukanej formie. Nowy budynek przy Alter Markt 45 zaprojektowali sławni architekci Ende & Bockmann z Berlina, a prace budowlane prowadził miejski radca i mistrz budowlany Karl Schmidt. Dom pełnił funkcje mieszkalne i handlowe. Na pamiątkę po dawnym Dworze zawieszono na nowym budynku zachowany, wiekowy zegar słoneczny - w tym samym miejscu, gdzie wisiał on wcześniej. Na drzwiach Domu Ławników w Gdańsku można podziwiać kopię kołatki w kształcie orła, pochodzącej z drzwi dawnego elbląskiego Artushofu. [korekta mike016]