Ten szeregowy dom wielorodzinny otacza swoją osią działkę o kształcie trapezu, ograniczoną ulicami: Emilii Plater, Partyzantów, Monte Cassino i Edwarda Dembowskiego z wyjątkiem jej południowo-zachodniego narożnika przeznaczonego pod budowe katolickiego kościoła pw. Świętej Rodziny. Dom został zaprojektowany przez architekta Wilhelma Brixa na zlecenie spółdzielni Towarzystwo Osiedlowe Wrocław (Siedlungsgesellschaft Breslau). Projekt domu wykonany został w roku 1928, natomiast budowę rozpoczęto w roku 1929 i ukończono w 1930 r. Prace budowlane wykonała firma Pfeffer, Pringsheim & Co z Wrocławia. Podpiwniczony budynek posiada dwie kondygnacje mieszkalne, kryty jest czterospadowym dachem. Otynkowana elewacja pozbawiona jest ozdobnych detali, jedynie w niektórych bramach osie klatek schodowych zaznaczone są ryzalitami, osie okien z mieszkaniami od strony ul. Emilii Plater posiadają natomiast łukowate wykusze. Oś budynku od str ul. Emilii Plater jest wygięta łukowato w kierunku podwórka, dzięki zastosowaniu podobnego zabiegu w przypadku budynku po przeciwnej stronie ulicy powstał między nimi owalny skwer. W dwudziestu sześciu bramach pierwotnie mieściły się cztery trzypokojowe mieszkania z kuchnią oraz łazienką z WC. Podwórze tego domu wypełniają ogródki użytkowane przez mieszkańców. Budynek nie ucierpiał w czasie działań wojennych. Po roku 1945 liczbę mieszkań powiększano poprzez typowe dla tego okresu adaptacje strychów na cele mieszkalne.